Outro Spective

Nieuwe muziek, de vorige keer à volonté via iTunes, deze keer grijp ik vol nostalgie terug naar de CD.

Sophia met There Are No Goodbyes – het was in 2008 dat ik hen voor het eerst op het Cactusfestival hoorde, een beetje op aanraden van Grace… want ik dacht – bij het horen van de naam – ohnee een vrouw. Mijn verbazing omtrent het feit dat er een man op het podium stond te zingen, verzonk in het niets bij het aanhoren van de muziek. Vol weemoed, zwart, triest en uitermate gevoelig. En nu na meer dan een jaar kan ik nog altijd kippevel krijgen bij het horen van sommige nummers.
Hun nieuwe CD was dan ook een must en terug zat ik met verstomming te luisteren hoe muziek zoveel gevoelens kan losmaken en je kan laten wentelen in zoveel ontroering.
Uit ervaring weet ik dat de muziek niet voor iedereen te pruimen valt en de meeste raden me dan ook aan die depressieve muziek af te zetten, de ongevoelige malloten!

Tomàn met Where Wolves Wear Wolf Wear blijft voor mij momenteel een beetje een ontgoocheling en dit terwijl hun nieuwe CD langs alle mogelijke kanalen bewierookt wordt. Hun eerste CD – Perhaps We Should Have Smoked the Salmon First – bracht me volledig tot rust met hun rustgevend klanken. Met die verwachtingen zette ik me klaar om hun nieuwe CD een goeie luisterbeurt te geven, maar blijkbaar was dit geen goed idee. Ik weet niet zo goed waar ik deze CD moet plaatsen, sommige nummers hoor ik graag andere werken me op de zenuwen en bij nog andere vraag ik me af wat ze ertussen doen. Na wat opzoekingswerk blijkt dat dit een soort  van conceptplaat is en dat ieder nummer een deeltje van een verhaal vertelt. Allemaal goed en wel, maar voor ik me verder kritisch uitlaat ga ik er toch wel nog eventjes aan wennen.

Yevgueni met We Zijn Hier Nu Toch ligt dan weer in de lijn van alle verwachtingen. Hun muziek zorgt bij mij altijd voor een speels en opgewekt gevoel, ook al gaan de lyrics soms over minder leuke zaken. Ik hou van hun – bij momenten – maatschappelijke kritieken waar ik me volledig kan achterscharen. Maar bovenal vind ik dat ze een vrije unieke klank hebben die ik maar bij weinig andere artiesten kan terugvinden, maar waarschijnlijk ben ik daarin bevooroordeeld omdat het niet mijn gewoonte is om Nederlandstalige muziek op te zoeken.

Zo… dat was het!

Dit weekend stond erfgoeddag in het teken van vriendschap, maar voor mij persoonlijk ging de voorbije week daar helemaal over en de komende week ook. Vraag me niet hoe het komt, maar de laatste tijd zie ik bijzonder veel mensen die ik heel graag zie! Heel leuk… normaal doe ik er een half jaar over om ze allemaal eens te zien!

Daarnaast was mijn voorbije weekend ook een bijzonder muzikaal weekend. Een bijzonder fantastische groep die me al langer bekend was  – en die goed op weg is om Radiohead van zijn troon te stoten – en een andere nobele onbekende die me zo charmeerde dat ik zijn handtekening vroeg!

Ghinzu

Hun optreden ging door in Trix te Antwerpen (Borgerhout), een open zaal die je eerder het gevoel geeft een groot café binnen te stappen dan een concertzaal. De bar lekker bij de hand, een groot buitenterras en uiteraard een podium. Dat de muziek fantastisch ging zijn, wist ik best wel op voorhand! Al probeerde ik toch een beetje mijn enthousiasme te temperen. Wat, achteraf gezien, voor niets nodig was, want ik – en de zaal – ging uit de bol. Het leek me meer op een feestje dan op een optreden…

Hun muziek zelf – wel geef ze een lekkere luisterbeurt! Ik hou van die volwassenheid, dat energievolle gerock zonder echt agressief te worden, van de kwetsbaarheid die er evenwel in te vinden is en bovenal van de elektronische klanken die er bij momenten in verweven zijn. De laatste tijd draai ik ze grijs en laat me eerlijkheidshalve bekennen dat het de eerste groep is waar ik tijdens het optreden gewoon sta mee te zingen.

The Bony King of  Nowhere

Een uitnodiging voor het optreden van deze groep viel in mijn postvak en ik wou wel eens iets nieuws leren kennen. Al viel de eerste indruk op Myspace wel heel erg tegen, en ik luisterde geen enkele nummer volledig uit. Te rustig, te klagerig waren de eerste begrippen die bij me opkwamen, met veel wantrouwen begaf ik me dan ook naar de Cactus in Brugge.

Na een ietwat onsamenhangend maar uitermate charmant voorprogramma van Wixel was het de beurt aan The King. Een gemoedelijke sfeer heerste onder het publiek, voor het podium namen we al zittend plaats. Geen samengepakte massa voor het podium zoals bij Ghinzu, hier was plaats voor rust en sereniteit…
En dan de muziek, ik werd er bijzonder stil van… zelfs na het vierde nummer was ik nog altijd onder de indruk en vertelde ik mijn gezelschap nog altijd hoe mooi het wel was! Ik kan het nog niet volledig plaatsen en als ik het mag vergelijken met een groep die ik al ken, dan is het BonIver… al klopt dat niet helemaal. Muziek om stil bij te worden, om gezellig bij te eten, te mijmeren, maar bovenal om te luisteren!
Na het optreden kocht ik de CD, rechtstreeks van de strekenloze en leuke zanger die hem dan ook signeerde.

Meer  van dat!

[Voor de feedreaders - YouTubeFilmpjes op de site]

Post-Rock, het is nog niet zo’n algemeen begrip als ‘Vlaamse Schlagers’. Het verrast me weinig als mensen me vreemd aankijken als ik deze muziekstijl in de mond neem, al verrast het me wel als de meeste – na mijn uitleg -  eens vriendelijk lachen en dan maar over iets anders beginnen. Al is dat toch niet helemaal onbegrijpelijk, ik weet nog altijd niet goed hoe ik het moet uitleggen en som dan ook maar meestal wat begrippen op.

Post-rock is rock georiënteerde kunstmuziek die zich kenmerkt af te wijken van de traditionele structuren van de populaire muziek (bvb het strofe-refreinprincipe), maar wel gericht is op grote dynamische verschillen en langdurige geluidsstructuren. Post-rock is vaak instrumentaal en heeft lang uitgerekte composities. Het kan gezien worden als een reactie tegen de Grunge, Stonerrock en Nu-metal, weliswaar als indie rock gepresenteerde alternatieve muziek, maar in werkelijkheid door de creatieve interventie van de grote platenmaatschappijen steeds meer vervlakt tot formulistische mainstream gitaarrock.

Motek, Pillow, Tomàn… ik sprak er al eerder over, hoe die muziek energie in je lijf pompt en je RedBull-gewijs vleugels geeft.

‘For A Minor Reflection‘ met ‘Reistu Þig Við, Sólin Er Komin Á Loft…‘is een nieuwe groep die ik onlangs – via Maarten – leerde kennen. De previews op LastFm leken me iets te kort om het geheel te vatten en de Live-filmpjes op YouTube van een te erbarmelijke kwaliteit. Op blind geluk – avonturier die ik ben – kocht ik dan maar gewoon de CD op iTunes en daar had ik nog geen seconde spijt van. ‘For a minor reflection’ vat nog iets meer samen wat ik zoek ik die PostRock, ze laat me langer drijven op één stuk, ze drijft me nog hoger en laat me nog meer wegdromen. Je luistert naar hun CD zoals je naar Klara luistert… in de wagen en liefst vrij luid.

Zoals de meeste van mijn muziekschrijfsels gaan ze altijd meer over wat ik voel bij de muziek dan over de muziek, ik ben dan ook van mening dat ik weinig kan bijbrengen aan al hetgeen het wereldwijde web al vult over ‘For A Minor Reflection‘.
Wie eens de CD wilt horen, nodig ik graag uit om een toertje met de wagen mee te rijden door Brugge, de stad verleent zich prachtig als decor voor dergelijke muziek!

Zondag ga ik op reis naar Frankrijk, naar Tourcoing. En dit samen met een groepje lekkere wijven! [wink]

Le Grand Mix – het concept is me nog niet helemaal duidelijk, al spreekt men wel van een festival. Vanaf vandaag programmeren ze elke avond leuke muziek en dit doen ze tot ergens eind volgende week, veel muziek die me onbekend lijkt en zoiets is altijd wel leuk. Ik ben nu al bezig om mijn Frans in spoedtempo bij te schaven zoiets ik mijn oren kan spitsen als ze zondag groepen als Bon Iver, Melpe Mene en Anaïs Mitchell aankondigen.

Groepen die me eerder onbekend leken, maar die nu toch al een speciaal plaatsje hebben gekregen in mijn muziekbibliotheek., itunes is zo’n verleidelijk ding om nieuwe muziek te kopen.

Bon Iver met For Emma, Forever Ago. Namen gaan me altijd slecht af en toen men me vertelde van ‘Bon Iver’ hoorde ik het donderen in Keulen, maar zijn nummer ‘Skinny Love’ klonk me toch vrij bekend in de oren [luisterbeurt op YouTube]. Al moet men bij mij altijd sterker uit de hoek komen dan een enkel nummer, vandaar dat ik ook de rest opzocht. Persoonlijk vind ik het een heel apart sfeertje en een vrij origineel geluid, een beetje het geluid die ik nog miste in mijn bibliotheek. Veel melancholie en zo, dus verwacht geen huppeldepup plaatje om door de huiskamer te dansen. Ze drijft je een beetje tussen verschillende gevoelens, maar het herfstachtig sfeertje is nooit ver weg.
Trouwens, iemand die zich voor de muziek 3 maanden afzondert in een blokhut verdient sowieso ons diepste respect.

Melpo Mene met Bring the Lions Out. ‘Indie‘ volgens LastFM, maar wat is geen Indie als ik hen mag geloven. Een etiket zou ik er niet zo direct aan willen kleven, de muziek klinkt speels, opgewekt, origineel en zit vol met klassieke geluiden (denk ik). Ze voelt luchtig aan terwijl ze dit helemaal niet is… een vreemde funny feeling.
Spiksplinternieuw is ze dan ook, of toch voor mijn oren… vandaar de (weer) wat rommelige beschrijving, een groot criticus zal ik nooit worden… gelukkig maar, een mening is niets in vergelijking met wat muziek soms met jet doet. [luisterbeurt op YouTube]

Ik kijk nu al uit naar zondag en niet enkel voor de muziek [wink²]

De laatste weken kocht ik spontaan enkele cd’s, spontaan omdat ik dit deed via iTunes. Een handig iets die online-store, maar je koopt er vlugger een cd dan je een wind kunt laten. Een nadeel van die spontane aankopen is dat de originaliteit soms vervaagt en je minder verrast wordt, echte pareltjes zijn het dan ook niet.

The Verve met Forth – onlangs leerde ik hun muziek kennen via LastFM, het verraste me dat ik de meeste van hun liedjes luidkeels meekeelde. De eerste nummers van hun nieuwe cd gaven me dat gevoel terug, maar naarmate de cd verder gaat verlies ik een beetje dat gevoel. Echt slecht is de cd niet, maar ik mis iets… de muziek kan me niet vasthouden tot het einde. Het is eigenheid die ik bij momenten mis en die ik maar in enkele nummers echt ontdek. Anderzijds sta ik dan weer rond te huppelen op bepaalde nummers, dus echt een duidelijke mening heb ik (nog) niet.

Sophia – Om eerlijk te zijn had ik nog nooit van de groep gehoord. Of dit een zonde is weet ik niet, maar ik kan jullie wel opbiechten dat ik een pakkende ontmoeting met hen had op het Cactusfestival. Waar Sophia voor velen het saaiste optreden van de dag was, stond ik te genieten. Vol melancholie, vol gevoel, vol depressiviteit die bij momenten toch ook iets moois toont… helemaal mijn ding dus!
De ’saaiheid’ die sommige erin horen, kan ik niet echt in de CD the infinite circle terugvinden. Voor mij is dit uitermate krachtige muziek, even krachtig als ‘Smells Like Teen Spirit’ van Nirvana… in zijn genre. Zwart, grijs en guur zijn eerder begrippen waarmee je de muziek kunt omschrijven zonder er afbreuk aan te doen.

Coldplay – wie kent deze groep nu niet? Het heeft lang geduurd voor ik hun nieuwe CD wou kopen, hun single Viva La Vida klonk me de eerste weken maar zwakjes in de oren. En nu nog altijd ben ik niet bijster enthousiast over hun laatste, maar ergens ben ik een soort fan van hun geluid, het gemoedelijke, het warme. Voor mij een beetje de muziek die ik op een rustige luie avond zou afspelen, niet echt veel verrassingen, een ritme die je hartslag niet opjaagt, maar ook je gemoed niet naar beneden haalt.

Mintzkov met 360° – is terug zo’n groep als The Verve, een deel van hun liedjes kan ik zo meezingen, maar de naam en de groep zegt me bitter weinig. Naar mijn mening rockt deze CD, heeft ze eigenheid en gemiddelde ballen hangen. Toch doet ze me op een manier heel veel denken aan dEUS, sommige songs – Return & Smile – staan zelfs in mijn geheugen gegrift als dEUS…
De muziek zal voor mijn geen klassieker worden als bijvb. Radiohead doet, waarschijnlijk zelfs ook geen blijver als Goose of Beirut, maar wel een aangename plaat die heel leuk is om te beluisteren.

Hm… ik heb de indruk dat ik me niet echt positief uitlaat over mijn laatste nieuwe cd’s – Sophia buiten beschouwing gelaten – misschien moet ik toch wat minder spontane aankopen doen via iTunes. Wat jullie pas ontdekte pareltjes zijn kunnen me uiteraard benieuwen!

Muziek, de laatste tijd haal ik er constant Belgische groepen uit. Niet dat ik er echt op let, maar blijkbaar hebben we heel wat kwaliteit al of niet ontdekt. Men weet dat recensies niets voor mij zijn, ontdek en als het je bevalt… koester het!

Ghinzu – goeie muziek heeft zijn tijd nog om van te houden, maar soms ontdek je toch van die groepen die op slag je minnares of minnaar worden, waar je jezelf passievol aan overgeeft en blindelings vertrouwen in hebt. Ghinzu is een Belgisch groep die ik vandaag – tijdens dit schrijven – ontdek. Een groep die bijna onmiddellijk mijn gevoelige snaren kan raken en mij kan beroeren. Een origineel geluid die zowel gevoelig klinkt als hard, of die gevoelig kan zijn… maar ook hard uit de hoek kan komen. Je wordt er bij momenten zo’n beetje stil van om open te staan voor de energie waartoe ze je leiden.

Motek – ze bevielen me wel toen ik ze hoorde op StuBru, ze lieten me een beetje denken aan Tomàn of Pillow. Muziek die je bij momenten sterk verrast en blijft boeien, klanken die nooit vervelen ook al beluister je bij momenten 4 keer naar het zelfde nummer. LastFm registreert me bij deze als TopListner! Echt een eer vind ik dit niet, daar ik de cd’s nog maar pas heb.. blijkbaar werden ze nog niet helemaal ontdekt, een ware zonde weliswaar.
In een korte tijd kocht ik eerst hun EP om me daarna te storten op hun nieuwe CD, beide zijn uitermate lekker al is het kortere EP wel mijn favoriet. Ik hou van die sfeer van muziek, waar weinig gezongen wordt en men de klanken zijn werk laat doen.

Jeff Neve is een vlaams jazz-pianist, misschien kent u hem al, maar ik kende hem nog niet.

Jazz is voor mij dan ook een zwarte vlek, een doolhof van namen en klanken met nergens een houvast, nergens een plattegrond. Ik weet dat ik het graag hoor en dat het me een uitermate ‘hang-achterover-gevoel’ kan geven, maar ik zocht het nooit op.

Een Jazzy-opflakkering liet me onlangs op de website van Jef Neve terechtkomen, een website waar je ook een aantal nummers van zijn hand kunt beluisteren. Goed of slecht… daar ga ik niet over oordelen, mijn kennis van Jazz reikt niet ver genoeg. Wat ik wel weet is dat de muziek me wel beroerde, mijn bezigheden liet ik voor wat ze waren en ik luisterde aandachtig, liet de muziek mij in z’n greep houden, beluisterde en herluisterde. Om die reden kocht ik de dag erna zijn cd, soul in a picture., en daar was het gevoel terug helemaal anders. Om eerlijk te zijn, ze hield me minder in zijn greep en bij momenten verloor ik mijn aandacht. Was het verrassingseffect weg, moet ik meer luisteren en herluisteren of wacht ik beter de juiste gemoedstoestand af om te luisteren…

Jazzy-tips of meningen over Jef Neve zijn altijd welkom.

Burial met Untrue – het wordt mijn kerstcd! En ook één van de ontdekkingen van dit jaar!

Bij de eerste luisterbeurt struikelde ik wat over het overwegende electrogehalte. Wat ik eigenlijk al wist voor ik de cd kocht, maar ik wou het toch een kans geven omdat er wel iets inzat die me intrigeerde. En inderdaad, Een nieuw geluid omarmde mij en ik kon niets anders dan geboeid blijven luisteren… en opnieuw en opnieuw. Electro geeft me soms de indruk weinig gevoel te bevatten, goed om op te dansen en je geest te laten zweven. Maar toch klinkt deze electro enorm karaktervol en helemaal niet hard, ze brengt je in een zweem van melancholie. Zware onderhuidse tonen dringen tot je door en laten je bij momenten evenwel rustig achterover hangen.

Het meest gekende liedje is Archangel – of toch voor degene die naar StuBru luisteren – maar persoonlijk vind ik alle andere veel beter en karaktervoller.

Waar je de muziek het best kan plaatsen. Ik weet het niet, weinig cd’s die ik eraan kan linken, ik ben ook niet zo thuis in electro. Ze laten me wel wat denken aan Moby en Massive Attack… of bega ik nu een doodzonde met deze uitspraak?

Winkelen is dezer dagen onmogelijk geworden, dus vluchtte ik maar de muziekwinkel binnen. Kledij koop ik wel na de solden…

• Burial – Untrue
• Arctic Monkeys – Favourite worst nightmare
• Goose – Bring it on

En wat oudere cd’s die ik vroeger gedownload had, 3 voor 20 euro! Een mens kan niet sukkelen…

• Nirvana – Nevermind
• Massive Attack – 100Th Window
• Massive Attack – Protection

Dat we maar vlug nen maand verder zijn, iedereen doet dan weer gewoon.

Genietend en mijmerend staar ik naar mijn computerscherm, de klanken van Sigur Ros overweldigen me en weken allerlei emoties los. Een mens wordt er een heel klein beetje lichter van, je gaat er net niet van zweven. En dit alles in combinatie met een doosje Pim’s Original met Chocolademousse….

Ik kan het jullie op een briefje geven… die cd is ronduit schittert! Dit is toch één van die groepen waarbij ik moet zeggen ‘whauw’ ook al zorgen ze een beetje voor een emo-gevoel.

[Muziek gevonden via Bram]

_Update 07.11 – Toemme Outro leg die wonderschone muziek af…