Outro Spective

Eten in Slovenië, het verliep niet altijd even vlekkeloos ! Op culinair gebied bleef ik dan ook een heel klein beetje op mijn honger zitten. Echte streekgerechten hebben ze er naar mijn mening niet, of ik moet erover gekeken hebben. Alles verloopt er ook iets anders dan we hier gewoon zijn, al kan ik ook wat bevooroordeeld zijn daar ik nogal een verwend nest ben op gebied van restaurants bezoeken.

• Eén van de leukste restaurants was wel een ‘lokaal’ restaurant in Bled, of zo zag het er toch uit. Vrij authentiek qua inrichting en nogal wat Slovenen die er uitgebreid zaten te tafelen. De zaak zat afgelaten vol en de diensters leken niet zo blij toen wij ons ook ergens nestelden. Aangenaam zitten en een huiselijke gezelligheid overviel me een klein beetje, het geduldig wachten nam ik er in het begin dan ook bij. Na een tijd werd ik eerder ongeduldig en zenuwachtig, ik hou er niet van genegeerd te worden of de zaak nu afgeladen vol zit of niet. Mijn charmante tafelgenote leek er minder problemen mee te hebben. Na wat verveelde blikken stond te baas opeens van op een afstand te roepen, we mochten ergens anders zitten waar men ons vlugger zou bedienen ! En hoe snel, nadat we gedrild werden naar onze nieuwe plaats moesten we zo snel mogelijk vertellen wat we wilden… zo snel dat ik bijna geïntimideerd werd! Wel grappig… Uitermate gezellig… al waren de pinten me iets te groot.

• Een uniek restaurantbezoek was dan weer aan het meer van Bohinj, de omgeving lag er ongelofelijk verlaten bij en veel keuze buiten het restaurant van het duurste hotel was er niet. We mochten kiezen ‘inside of outside’… inside leek me wel wat, want zo warm was het nu ook weer niet. Bleek the inside niet het mooie restaurant te zijn, maar wel de met zonnewering overdekte ‘terras’. Er zat bijna niemand, dus na mijn WhatTheFuck-blik nestelden we ons onder de gezellige TL-verlichting.

• Aan de kust wilde ik zeker vis eten en hoopte ik deze keer op een uniek streekgerecht. De kaart leek me niet zo verrassend op dat ene gerecht na, het was me onbekend dus nam ik dat maar! En of ik het wel zeker was dat ik daarbij rijst wou eten… de dienster keek me aan alsof ik een culinair barbaar was, dus vertrouwde ik haar dat ik er beter frieten bij at. Daarna mompelde ze nog iets over inktvis en scampi’s maar ik begreep er geen fluit van, dus antwoordde mij gezelschap maar. Man was dat even schrikken toen ze me m’n bord brachten !!! Daar lagen gewoon een zestal volledige langoustines op… Nu moet je weten dat ik een enorme hekel heb aan peuzelwerk enerzijds en anderzijds aan voedsel waarbij ik zie wat het was toen het nog leefde. Gevloekt dat ik heb en Grace maar lachen… mijn frieten heb ik trouwens nooit gezien.

• De laatste dag hebben we wel heel lekker Mexicaans gegeten, met hele vriendelijke diensters die aangenaam lachten !

Weet ook vlug wat je gaat eten als je in Slovenië op restaurant gaat, nog voor je de kaart opgeklapt vragen ze al zenuwachtig of je gekozen hebt. Al vinden ze het niet zo erg als je hen terug wandelen stuurt. Een aperitief leek me daar onbestaand…. Toch was het altijd wel leuk en grappig en een beetje zoeken.

Waar slaap jij het liefst als je op reis bent?

Me zachtjes neerstrijken op een knus bed met verse lakens die de dag zelf nog gestreken werden en ’s morgens een uitgebreid ontbijtje! Een hotel-jongen dat was ik, dacht ik, tot ik zo’n beetje op reis ging naar Slovenië. Daar merkte ik op dat er ook wel andere manieren zijn om de donkere nacht te overbruggen, de ene al leuker dan de andere dat wel. Al ga ik me nu een pension-jongen noemen, want dat vond ik toch het leukste.

Hotels vind ik wel leuk, maar ze zijn – naar mijn mening – ongelofelijk duur en bieden me teveel zaken aan die ik toch niet nodig heb. Het enige waar ik nood aan heb is een goed bed, een douche en ontbijt… dat laatste hoeft zelfs niet heel uitgebreid te zijn. Zo verbleven we in Slovenië in Hotel Park, ergens een hotel in de middenklasse dus verwacht niet dat we vertoefden in een 4-sterren gedoe. Alles wat we moesten hebben, maar qua karakter een nul hé. Niet dat ik veel verwacht van een hotel met tientallen kamers, maar dat mis ik toch wel een beetje als ik het vergelijk met andere mogelijkheden. Ook heb ik allerhande zaken als een koelkast, een kluis en room-service niet nodig… ik slaap, douch, eet en daar stopt het.

Een jeugdhotel dan maar… wel daar sta ik altijd een beetje weigerachtig tegenover, alhoewel we er 3 nachten in enkele vertoefden. Jeugdhotels zijn me te basic, geen eigen douche, je slaapt op stapelbedden, je hebt het risico dat er anderen in je kamer overnachten of dat de jeugdigheid je slaap verstoort. Al hadden wij wel geluk, het was blijkbaar vrij rustig waardoor we toch altijd een kamer voor onszelf hadden. Alleen de douche… dat was voor mij altijd een beetje een probleem, in je ondergoed huppelen door de gang en maar hopen dat er de douche dan niet bezet is. Naar prijs toe vond ik het eigenlijk zelf zo goedkoop nog niet… ofwel ben ik wat gierig!

Neenee, ergens iets tussen een hotel en een jeugdherberg dat is ideaal voor mij en dit hebben we dan ook gevonden in de vorm van een pension. We waren aan het meer van bohinj – een prachtig meer – zoekend naar een slaapplaatsje weg van de enkele dure hotels die er waren. Dit vonden we bij mensen thuis die enkele kamers verhuurden, de vrouw des huizes was een aangename directe vrouw die ons de keuze liet uit nog twee kamertjes, kleine kamertjes excuseerde ze zich. Ik vond de kamers meer dan goed, een volledige schuin staande kast, zelfgenaaide lakens en kussenslopen en eenzelfde onderlaken als in mijn kindertijd – zo’n sponsen. Een klein badkamertje waarvan de kranen blonken als spiegels, ik durfde ze bijna niet te gebruiken! Zoiets geeft voor mij een thuisgevoel… ik hou van die persoonlijkheid, waar je niet de zoveelste toerist in een rij bent (wat je uiteraard ook wel bent)… maar waarbij men je hartelijk en bijna huiselijk ontvangt. En waar de gekke grootvader met een veer op zijn pet wartaal uitkraamt, waar je bij het ontwaken de bergen uit je raam kunt zien.

Ahhhh… zalig niet !

Ja hoor, ik ben terug in het land na,

• leuke treinritten
• verrassende regenbuien
• verre vertezichten
• een overdosis groen
• verwondering (be-) voor verval
• zee en energievolle -wind
• een week aangenaam gezelschap
• gedachten
• zoektochten naar lekker eten
• ontspannende (en soms frustrerende) wandelingen
• stilte
• zenuwachtige mensen
• een leuke tijd
• …

Een verslag… moet dat/dit? We zien dat wel, misschien doet Grace dit wel. Anders zult ge terloops wel eens wat lezen, tenzij ik opeens zin krijg om een heel verslag in één keer te typen.

Ondertussen…

• al gaan uiteten met mijn beste vriend en zijn vriend(tjuh)
• tijdens mijn afwezigheid is m’n terras geschuurd en de muren geschilderd
• Radiohead door mijn luidsprekers laten knallen
• wat bijlezen

Foto’s… mooie denk ik… maar die heeft Grace allemaal, we hebben er zelfs ene van Aruba… of zo zag die er toch uit!

Morgen werken HipHoi !!

Zo…. een mens heeft betrekkelijk weinig spullen nodig voor een weekje. Gelukkig dat ik mijn nieuwe rugzak niet ben gaan omwisselen naar een kleiner model, want alles past er netjes in ik heb nog een beetje ruimte over. Ik ben eens benieuwd wat ik vergeten zal zijn…

Heb weinig te vertellen buiten dat ik vertrek… ik ga mijn blog missen, vandaar da ik een boekje heb meegenomen om hier en daar misschien wat te schrijven. Losse woorden, losse gedachten… weg van alles en iedereen of om het met de woorden van Grace te zeggen…

Eens weg van dat hatelijke ritme dat maar blijft voortdenderen, zelfs als je al helemaal niet meer kan volgen. Weg van een hoofd vol. Weg van immens veel plannen, maar bitter weinig concreets.

De reis kwam eigenlijk op een ideaal moment voor mij…