Al vele jaren was ik van die mening overtuigd, tot het me – begin dit jaar – overkwam. Ik hield me vast aan mijn mening en zag een kans om een nieuwe wending aan mijn professionele leven te geven. Tijd om terug wat sporten af te zakken en terug onderaan te beginnen, terug bij te leren in het kielzog van een ander. Doch was het niet zo’n makkelijke opgave. Zeker niet wanneer alles concreter werd en het je duidelijk wordt dat je maandloon ook wel enkele sporten zal dalen, je mooie bedrijfswagen verdwijnt en je flexibele werktijd verstard in een uurrooster.
Het was even slikken, maar ik probeerde mijn andere overtuiging dat geld je leven niet mag bepalen na te leven. Alsook die dat werken een soort van eindeloos bijleren moet zijn. Dus ging ik de uitdaging aan en ben ik nog altijd blij met die blijvende zoektocht naar groei, blij met de richting die ik gekozen heb.

Wat me vreemder lijkt is de veranderende blik van mijn werkomgeving op mijn persoon. Nu ik terug een ondersteunende functie heb, word ik nogal vlug genegeerd, in gesprekken, in beslissingen, als collega, door mensen met hogere functies. Aanzien worden als een klein slaafje met weinig verantwoordelijkheid, met als enige taak luisteren… ik zou er me op kunnen frustreren, maar het laat me eerder relativeren. Als ik nu de zoveelste deftige geklede werknemer in een blinkende bedrijfswagen wat neerbuigend naar me zie kijken, lach ik eens smalend om zo weinig realiteitsbesef.

Mijn overtuiging dat ik baas, verantwoordelijke of laagste in rang op een gelijke manier behandel houdt stand en werpt op lange termijn meer vruchten af, hoop en denk ik.

Het verslagje heb ik nog altijd, en nu ik het na la die jaren nog eventjes teruglees voel ik terug het vuur ‘dat het nu toch maar eens gezegd moet zijn‘. Mijn leraar van toen kon mijn uithaal deels appreciëren en beloonde me toch met een 4/10.

24.04.1997 – Het bedrijfsbezoek begon niet zoals alle andere bezoeken, want eerst werden we uitgenodigd in een soort van vergaderzaal. Waar men ons uitlegde wat DS was en welke producten ze produceerden. Ze kwamen naar voor met een volkomen nieuw product op de markt van het fineer. Dit was een fineer bestaande uit papier. Het speciale van dit fineer was dat men dit zodanig kon omplooien zodat men zelfs de kleinste diameter kon fineren.
De bedrijfsleiding (of toch de gids) kwam me over als iemand die altijd denkt aan zijn cijfers maar niet aan de mensen. Dit was ook erg duidelijk te zien aan de mensen die er werkten. Ze werkten aan immense machines die alles zelf deden en waaraan zij als robotten de stukken mochten insteken, uithalen was er al niet meer bij, want ze werden weggebracht met een transportband.
De machines zelf waren in topvorm, waarvan de ‘oudste’ zelf nog maar 7 jaar oud was. Jammer genoeg kon ik over de machines niet veel zeggen, want ik heb nauwelijks uitleg gehoord door het lawaai ervan.
Wel heeft dit bedrijf bij mij een diepe indruk gemaakt van hoe het niet moet. Ik vond dat deze mensen ongemotiveerd waren. Ik kan ze alleen vergelijken met robotten. Dit bedrijf laat duidelijk zien dat moderne technologie veel werk kan uitschakelen. Voor dit bedrijf is het waarschijnlijk niet moeilijk om alle werkmensen uit te schakelen, want als ik zie hoe precies deze machines werken denk ik ook wel dat de machinebouwers al die simpele bewerkingen als fineer juist leggen in de rekken of op de machine een simpel iets is voor die personen. Ik hoop dat er niet veel bedrijven het voorbeeld van DS zal volgen.

‘Getekend’ door die ervaring rijpte bij mij het idee om verder te studeren, wat een goed idee bleek te zijn.

Frida Kahlo een Mexicaanse surrealistische kunstenares die me op drie manieren vol lust en passie nam en niet meer losliet.

. Bozar: Normaal zijn musea een soort van sacrale plaats voor mij, waar ik tot rust kom en energie opslorp. Draaide dit eventjes anders uit in DenBozar waar mij toegang werd ontzegd tot zij-tentoonstellingen, waar de vestiaire-madam ons wegstuurde en waar ze ons als een kudde koeien een tentoonstellingsruimte injoegen. Koeien die zich op het malse gras wierpen die hier kunstwerken heten. De koeien liet ik grazen, terwijl ik de bezoekersgids begon te lezen en zo het verhaal achter FridaKahlo leerde kennen en waar ieder kunstwerk zijn eigen beknopte uitleg kreeg. Wankelend tussen mijn terughoudendheid naar surrealisme en mijn geïntrigeerd zijn door de symboliek in de werken graasde ik vol bewondering mee.

. de Film: ik hou van werken met een écht verhaal achter, de werken van Frida zijn één groot verhaal vol passie, liefde, kracht, verdriet en pijn. Toen ze een film over haar leven speelden moest ik deze dan ook zien. Samen met vrienden en onder invloed van wat veel wijn liet ik me wegblazen door het verhaal, waar de eigenheid, de verbetenheid, de voorliefde voor communisme en de surrealistische plotwendingen me enkel nog meer in haar wereld trokken.

. Het boek: Dillemans zegt dat we teveel doen en te weinig goed doen, misschien met die gedachte dat ik nog meer over Frida wou te weten komen. Toen ik dan ook toevallig haar autobiografie in handen kreeg, kocht ik het zonder twijfelen.

Ik denk dat ik er verliefd op geworden ben, ze bezit de kracht en de eigenheid die ik bij mezelf en anderen soms mis en die grotendeels surrealistisch is.

En morgen ga ‘k mijn huis schilderen! … of overmorgen.

Ik ben verleid door de wijde verte, de immense leemte die ik op de wereld projecteer. Een gevoel van leegheid groeit in mij. Het infiltreert mijn lichaam als een lichte, onaantastbare vloeistof. In haar voortgang, zwelgend in de oneindigheid, neem ik het mysterieuze bestaan waar van de meest tegenstrijdige gevoelens die ooit de menselijke ziel hebben bewoond. Gelijktijdig ben ik gelukkig en ongelukkig, verrukt en depressief, overspoeld door zoveel genot als wanhoop in de meest tegenstrijdige harmonieën. Zo opgewekt en toch zo droevig ben ik dat mijn tranen tegelijkertijd hemel en aarde weerspiegelen. Al was het maar voor de vreugde en de droefheid, wens ik dat er geen dood op deze aarde zou zijn.

E.M. Cioran 1911 – 1995

Ze spraken me niet zo aan, die hele flarden tekst langs de muur. Het lettertype was me veel te klein en de hoeveelheid veel te groot. Tot mijn lodder oog één tekst opmerkte en mijn gedachten bij die flard bleven hangen. Mijn camera registreerde en bewaarde de letters waarmee ik me kon vereenzelvigen, waarmee ik me liet raken.

[info over het werk te SMAK]
[info Alfredo jaar / Engelse versie gedicht]

Op een zondagmiddag zat schilder Morellet samen met zijn familie, zijn vrouw, neefjes,…, hij gaf hen een telefoonboek waaruit ze een nummer mochten kiezen. Iedereen koos zijn nummer, waarna ze de getallen mochten optellen. Morellet zat er met zijn lege doek, was het nummer even dan schilderde hij een groen vlakje, was het oneven een rood. Op deze manier kwam een kunstwerk tot stand…

Het klopt waarschijnlijk niet helemaal wat ik schrijf over hetgeen ik in vlagen hoorde, maar het idee, het familiegebeuren en het banale die schoonheid werd… dat intrigeerde me wel.

Francois Morellet is cool.

Nu. is het er leeg, de laatste kunstzinnige opflakkering is weer gedoofd en het grijze weer wordt in Doel nog grijzer. Triestheid heerst en de frustratie mijmert, enkel het gebrom van de grote vrachtschepen kan de akelige stilte doorbreken.
Het is vreemd om in een dorp te wandelen waar elk huis zijn verhaal wenst te vertellen, waar elk huis de laatste bladzijde van zijn verhaal bereikte. Een sfeer van griezelige intimiteit heerst er. Je fluistert er bijna om het dorp niet te storen, terwijl het net daar is waar je mag roepen. Op het plaatselijke kerkhof voel je je net niet geborgen omdat daar de meeste Doelenaars te vinden zijn.

Surrealiteit troef als uit het niets een dame opduikt met een goed gevulde boodschappentas. Emillienne, de ster uit de films van Tom Fassaert. Vol verhalen trekt ze ons mee in één van de nog weinig bewoonde huizen en biedt ze ons een plaatsje aan haar tafel voor nen dreupel, voor een cognac is het ons nog iets te vroeg. De lege huizen toonden ons een verhaal die we enkel konden raden, Emilliene overspoelt ons met háár verhaal. Over dronken bejaarden op een cruise, naar de bijna-scheiding met haar man tot een gekke drugsverslaafde die koffie kwam drinken aan haar keukentafel. Een groot uur en enkele dreupels later, dwingt ons om nogal bruusk háár levensverhaal te onderbreken. De akelige stilte van Doel roept terug…

Later. zal Doel waarschijnlijk helemaal ten onder gaan, los van de mooie woorden en initiatieven lijkt Doel me onleefbaar geworden. Een dorp omsingeld door zware industrie, industrie die mij met open mond liet kijken, en waar het constante gebrom van machines nooit ver weg is, is nu niet het beste leefbare dorp.
Niet de beslissing van 1998 raakte Doel in zijn hart, maar de jarenlange besluiteloosheid van onze overheden zorgden hier voor een trage pijnlijke dood. Nu meer dan 10 jaar later weet men het nog altijd niet en pleiten sommige politici voor het terug bewoonbaar maken van Doel. Het doel ontgaat me bij deze uitspraken en ze lijken me dan ook bijzonder pijnlijk voor alle Doelenaars die hun gekoesterde stekje hebben verlaten.

Voor mijn bezoek riep ik nog ‘Doel leeft’, na mijn bezoek roep ik ‘Doel is dood’.

Ontslagen worden geeft je ruimte en tijd om te denken, kriebels naar iets anders, twijfels over wat komen zal. Het geeft je terug tijd om doelloos door het raam te turen en te slenteren door de straten, tijd om in de Colruyt alle rekken af te lopen en ieder product te bekijken die nog maar het kleinste van je aandacht vraagt. Oude plannen worden vanonder het stof gehaald en zaken waarvoor je nooit tijd had krijgen nu prioriteit.

Ontslagen zijn geeft dan weer het gevoel alsof je godganse dagen met iets ‘interessants’ moet bezig zijn. Toch als ik dit uit de vele ‘wat doet ge de hele dag’ vragen zo mag interpreteren… boeken lezen, studeren, solliciteren, koken, culturele uitstapjes, vrijwilligerswerk… nee ik doe geen kloten en dat hou ik nog een tijdje vol, mijn vat stond de laatste weken/maanden op springen en nu (tijdens mijn vooropzeg) laat ik het helemaal leeglopen. Geen kat die iets van mij moet verwachten, mijn lichaam spreekt en ik zal luisteren.

Benieuwd naar wat morgen brengt, strijdvaardig naar wat de toekomst brengt.

Het is vreemd hoe ik me dat beeld herinner, mijn leeftijd toen is me nog vreemder. Mijn beentjes waren nog onzeker en de wereld  tussen de velden héél groot. Of er in het diepe platteland van de westhoek veel te beleven was weet ik niet meer. Al moet die laag overvliegende helikopter de belevenis van de vakantie geweest zijn.

Trots dat ik op de vensterbank mocht staan, mijn grootmoeder die me ondersteund, mijn grootvader die al glunderend de dorpel siert. Of het Sinterklaas was in den elikopter, ja dat was hem…

Mijn vroegste herinnering, gevangen op een foto, hangend in een huis die het mijne niet is.

Mijn opleiding startte bij Syntra begin september, twee avonden in de week, telkens zo’n 3u per les. Al van bij de start had ik er niet zo’n goed gevoel bij, er werd me nogal veel gepraat, terwijl fotografie me over beelden gaat. Er werd me nogal veel hetzelfde verteld en ik zag nogal veel dingen die me eerder evident leken dan boeiend. Vakken als sociale fotografie, beeldbewerking, portretfotografie, die me voor de start zo intrigeerden, werden allemaal afgevlakt tot een luchtig praatje en een bij momenten doelloos foto’s nemen zonder enige vorm van nazorg. De beeldbewerking – waar ik zo naar uitkeek – verviel in een opsomming van sneltoetsen.

[klik voor groter]

De afbeelding hierboven illustreert een beetje wat ik er wou ontdekken. Hoe je een goeie foto nog sterker kunt maken, hoe je de bestaande elementen binnen je foto veel meer kracht kunt geven waardoor de sfeer of het verhaal meer naar voren komt. Deze foto van mij werd in de les als voorbeeld in vijf minuten bewerkt, om ons aan te tonen wat er eventueel kan. Na 4 maanden blijf ik op dat gebied nog altijd ontzettend op mijn honger zitten. Al gaan we het ‘ooit’ wel zien…

Toch is het niet allemaal kommer en kwel. Zonder dat ik me als fotograaf wil profileren ben ik wel meer met fotografie bezig, bezoek ik meer tentoonstellingen, kijk ik soms analytischer naar foto’s en koop ik weleens wat fotoboeken. Alleen vrees ik soms dat theoretisch en technisch geleuter die volledig voorbijgaat aan sfeer, gevoel, verhaal,… Als ik mijn camera de laatste tijd vastgrijp of als ik mijn foto’s nadien bekijk, begin ik me onzeker te voelen. Fotografie heeft voor mij meer met gevoel te maken dan met techniek, en persoonlijk denk ik dan ook dat ik na dit eerste jaar zal stoppen met mijn opleiding. Het inschrijvingsgeld voor volgend jaar gebruik ik wel voor dure fotoboeken.

Nu is het wel een beetje vreemd – eigenlijk al een tijdje – waar ik vroeger lachte met mensen die over hun leeftijd bezig waren, begin ik ze nu te begrijpen. Mijn toekomstbeeld is nog altijd niet afgewerkt en bij momenten loop ik nog altijd in het ijle te ontdekken zonder echt een duidelijke lijn te volgen. Die lijn mis ik soms bij momenten, het is makkelijker om aan je 20ste te zeggen we zien wel wat er komt, dan op je 30ste. Al ben ik meestal blij met hoe mijn leven verliep en verloopt, maar de druk blijft hoog als ik mijn pad vergelijk met mijn omgeving.

Ergens in Afrika stond een fabriekje voor muskietennetten. Het produceerde 500 netten per week en verschafte werk aan 10 mensen die elk gemiddeld 15 familieleden onderhielden. Maar dat volstond niet om malaria in het betrokken gebied uit te roeien. Dus verschijnt een grootmoedige hulpverlener op het toneel. Voor 1 miljoen dollar worden 100.000 netten – in de Verenigde Staten – gekocht en verdeeld.
Gevolg: de lokale muskietennettenproducent moet zijn deuren sluiten en 150 mensen vallen zonder inkomen. Na een jaar of 5 zullen de genereus geschonken muskietennetten versleten zijn en vervangen moeten worden. Maar nieuwe kopen op de lokale markt is niet meer mogelijk. Batig saldo van de operatie: malaria is niet uitgeroeid, werkloosheid en armoede zijn toegenomen.

Te lezen in Doodlopende hulp van de Zambiaanse econome Dambisa Moyo…

Het voorbeeld liet me nadenken en liet me net als Walter Zinzen de link leggen met MusicForLife, waar volgde zinnen te lezen zijn.

De simpele conclusie is dat er meer muskietennetten moeten komen en daar wil Music For Life voor zorgen. De opbrengst van de actie gaat naar het Rode Kruis: zij kopen de muskietennetten en staan in voor de verspreiding en sensibilisering ter plaatse. Een muskietennet kost 5 euro en redt een mensenleven.

En laat die combinatie me graven in de schemerzone van mijn geheugen, waar ik me een reclamecampagne kon herinneren over een lovenswaardige initiatief van Ello-Mobile. Daar lees je dan weer het volgende…

Met een muskietennet van 1,50 euro bescherm je Congolese kinderen afdoende tegen malaria. Met 1 euro kan je een besmet kind een levensreddende kininebehandeling geven.
Een project van SOS Kinderdorpen.

Ik weet het niet, en al het naïeve wat ik hierna schreef heb ik netjes terug verwijderd. Al vraag ik me toch soms af of we niet beter hun oplossingen ondersteunen ipv onze oplossingen opdringen.

Al buig ik me misschien beter over de vraag of ik MusicForLife zal steunen of niet. Persoonlijk denk ik het niet, zoals ik het al ieder jaar negeerde. Ik vind het persoonlijk een hypocriete bedoening… geld, verzamelt om op radio of TV te verschijnen of omdat het gezellig was iets met de vrienden te doen. Of het nu was voor een muskietennet of een strandbal van K3.

Dan luister je van ver en van dichtbij, dan luister je terwijl je oor hem bijna raakt.

Een andere keer is het al onduidelijker, dan helpt het niet of je van ver of dicht kijkt en ervaar je schoonheid, angst, schaamte, nieuwsgierigheid,…

Al is het ook mogelijk dat je niets hoort, niets voelt, niets ziet,  zelfs al kijk je er met je neus op.

[M.HKA]

Beu als ik door de straten wandel, botsend op nietszeggende blikken. Koude blikken die je laten blijken dat je niet bent zoals hen, blikken die lijken op die van een dooie, gefrustreerde blikken vol agressie hopend op een aanzet.
Beu als ik vraag, zacht botsend op nietszeggende beloftes. Op warme loze woorden, vriendelijkheid die je met een kluitje in het riet stuurt. Eindeloos getelefoneer en eindeloze uitvluchten over mensen die ziek zijn en telefoons die men nog moet plegen.
Beu als ik mijn mening geef, botsend op de grenzen van fatsoen. Meningen die niet gehoord willen worden, die me aan de muur nagelen en moeten opboksen tegen grootspraak en regelneverij. Meningen waarvoor ik moet betalen.

Beu.heid die hoort bij Het leven, beuheid die me omsingelt en meetrekt in die spiraal van het bijhoren.

Nee een FuckYou is ook mijn ding niet, daarvoor ben ik als eenzaat de samenleving te genegen… al plavei ik mijn zijstraten in stilte verder.

[half korreltje zout drijft over bombastische melancholie]

Het jammere aan die virtuele facebook-verschuiving is wel het feit dat visies, gedachten, gefilosofeer in enkele woorden gevangen worden, vrij voor interpretatie en los van alle fundering. Ik mis het lezen van die leuke soms alledaagse anekdotes, die man-bijt-hond verhalen die me aan het lachen brachten. Maar ook de halve artikels die me iets bijbrachten en me omarmden met verwondering.

Maar het moest sneller en korter, een woord is nu beter dan een tekst, een gedachte beter dan een visie, een maat meer dan een vriend.

Ik ben benieuwd naar de volgende stap en met deze doen we nog iets, maar misschien minder persoonlijk en sporadisch, wanneer ik het snelle, korte eens wat beu ben. Soms voor de anderen en meestal voor mezelf.

Mijn reisje naar Italië was dan misschien niet zo ver, maar ze blijft toch hangen en ik weet zo niet direct waar ik dat gevoel moet plaatsen of wat ik soms met het gevoel moet doen die het losweekte. Morgen ga ik terug werken, misschien gaat het dan weer over en kruipt het gevoel terug op zijn oude plaatsje, versteend het tot een volgend moment, al vrees ik ervoor en hoop ik het niet.

Terwijl de verkoper me blaasjes wijsmaakt dat ik er nu een kabeltje gratis bijkrijg, zie ik die zenuwachtig en twijfelende heer vol lef de winkel binnenstappen. Zijn stress dwingt hem om er geen doekjes rond te winden, of die Appel’s nu zoveel beter zijn om foto’s te bewerken… De  verkoper in mij lacht eens, met zo’n vraag bedoeld zo iemand eigenlijk dat die er eentje wilt kopen, maar nog net dat duwtje in de rug nodig heeft. Terwijl mijn bankkaart wat geduld vraagt, luister ik hoe de Appel-verkoper het er vanaf brengt.

‘uiteraard, iedereen in de grafische wereld gebruikt die omdat de schermen zo goed zijn‘, als argument kan dit wel tellen… De kostprijs daar interesseert onze zenuwachtige twijfelend heer zich ook in en terwijl ik mijn zaakje afhandel hoor ik de verkoper zeggen dat die eventjes een foldertje zal meegeven zodat de heer thuis kan kijken.

ZOT… die vent was kooprijp, overrijp zelfs! Ik – die weinig van computers ken – had, als ik de kans kreeg, er eentje ter plekke aan die heer verkocht… al baarde het me eerder zorgen dat de verkoper in mij zo sterk naar bovenkwam.

[link naar grotere GoogleMaps-kaart]

Mijn familie woont in de streek van Sienna, zo’n 1450 km van Brugge. Een rechtstreekse rit zag ik niet zo zitten, dit leek me zonde om al het moois die er onderweg te zien is. Al verklaren sommige me gek om zoveel omwegen. Toch is mijn uitgestippelde rit ‘maar’ zo’n 3400 km heen en terug van Brugge. Een omweg van 500 km lijkt me in deze dan nog vrij relatief.

• Brugge
• Duitsland – ik vraag me bij deze nog altijd af of het wel de moeite is om er te stoppen. Het zou wel handig zijn als tussenstop naar Oostenrijk, maar momenteel nog niet echt iets leuks gevonden.
• Oostenrijk – de streek van Karinthië spreekt me aan en ik wil er enkele dagen gaan fietsen en/of wandelen. Natuur, bergen en meren… lijkt me zalig.
• Italië – het eigenlijke doel, stopplaatsen in midden Italië en in het noorden. Uitstapjes ter plekke te bekijken, grootsteden te mijden.
• Zwitserland – bergen…
• Frankrijk – Champagne !
• Brugge

Iemand vroeg me ook hoeveel maanden ik wegbleef, maar ik denk maximum 2 weken weg te zijn… tenzij ik het beu ben en gewoon toch rechtstreeks rij…

Mensen tips voor plaatsjes op mijn route in Duitsland en Zwitserland? Ik hoop iets van moderne architectuur mee te pikken, misschien kan dat in Zwitserland?

Toch leek een halve week manken na enkele looppartijtjes me niet erg gezond en negeerde ik de raad om verder te lopen met wat pijn om de spier rond de knie te trainen.

Enkele dagen terug zat ik bij de dokter die foto’s bekeek van mijn bekken en ruggengraat, dit was zijn conclusie.

• mijn linkerbeen is zo’n 15 mm korter dan mijn rechter
• ik heb lichtjes een holle rug
• een hele lichte opkomende vorm van artritis (wat blijkbaar normaal is als ge 30 jaar zijt…)
• om te lopen zijn mijn platvoeten een probleem

Als ze zo het lijstje afgaan begon ik me wel af te vragen of ik geen invaliditeitsuitkering moest aanvragen, maar de meeste punten zijn niet echt problematisch bij huis en tuin gebruik. Enkel blij het lopen stapelen de problemen zich blijkbaar op doordat mijn heup en kniegewrichten overbelast raken.  Als ik mijn vraag openlijk stel of ik wel mag lopen, zie ik eerst wat twijfel… maar mits de nodige voorzieningen zou het geen probleem mogen zijn. Dit waren de oplossingen,

• een zooltje in de loopschoenen die tenminste 8mm verhogen
• buikspieroefeningen
• niets, dat kan eventueel enkel slechter worden door den ouderdom [wink]
• speciale sportsteunzolen

Binnenkort een halve Robo.Runner op straat [cool]

Sophia met There Are No Goodbyes – het was in 2008 dat ik hen voor het eerst op het Cactusfestival hoorde, een beetje op aanraden van Grace… want ik dacht – bij het horen van de naam – ohnee een vrouw. Mijn verbazing omtrent het feit dat er een man op het podium stond te zingen, verzonk in het niets bij het aanhoren van de muziek. Vol weemoed, zwart, triest en uitermate gevoelig. En nu na meer dan een jaar kan ik nog altijd kippevel krijgen bij het horen van sommige nummers.
Hun nieuwe CD was dan ook een must en terug zat ik met verstomming te luisteren hoe muziek zoveel gevoelens kan losmaken en je kan laten wentelen in zoveel ontroering.
Uit ervaring weet ik dat de muziek niet voor iedereen te pruimen valt en de meeste raden me dan ook aan die depressieve muziek af te zetten, de ongevoelige malloten!

Tomàn met Where Wolves Wear Wolf Wear blijft voor mij momenteel een beetje een ontgoocheling en dit terwijl hun nieuwe CD langs alle mogelijke kanalen bewierookt wordt. Hun eerste CD – Perhaps We Should Have Smoked the Salmon First – bracht me volledig tot rust met hun rustgevend klanken. Met die verwachtingen zette ik me klaar om hun nieuwe CD een goeie luisterbeurt te geven, maar blijkbaar was dit geen goed idee. Ik weet niet zo goed waar ik deze CD moet plaatsen, sommige nummers hoor ik graag andere werken me op de zenuwen en bij nog andere vraag ik me af wat ze ertussen doen. Na wat opzoekingswerk blijkt dat dit een soort  van conceptplaat is en dat ieder nummer een deeltje van een verhaal vertelt. Allemaal goed en wel, maar voor ik me verder kritisch uitlaat ga ik er toch wel nog eventjes aan wennen.

Yevgueni met We Zijn Hier Nu Toch ligt dan weer in de lijn van alle verwachtingen. Hun muziek zorgt bij mij altijd voor een speels en opgewekt gevoel, ook al gaan de lyrics soms over minder leuke zaken. Ik hou van hun – bij momenten – maatschappelijke kritieken waar ik me volledig kan achterscharen. Maar bovenal vind ik dat ze een vrije unieke klank hebben die ik maar bij weinig andere artiesten kan terugvinden, maar waarschijnlijk ben ik daarin bevooroordeeld omdat het niet mijn gewoonte is om Nederlandstalige muziek op te zoeken.

Zo… dat was het!