Outro Spective

Man die zijn 2 buren doodschoot, is aangehouden
wo 31/08/05 - De onderzoeksrechter heeft de man aangehouden die gisteren in Zelzate zijn twee buren doodschoot. De man wordt vervolgd voor doodslag.

De twee slachtoffers waren in de tuin tuinmeubelen aan het afschuren. Volgens het parket kon de 76-jarige dader het lawaai van de schuurmachine niet verdragen.

Er ontstond een ruzie waarna de man eerst zijn buurvrouw en daarna zijn buurman doodschoot. Na de moord pakte de politie de dader en zijn vrouw op. Zij werd intussen vrijgelaten.

Er waren al langer conflicten tussen de buren, maar daarvan werd nooit aangifte gedaan bij de politie.

Je zal het maar voorhebben…

Gelukkig zitten mijn kastjes bijna helemaal samen en hoef ik niet teveel lawaai meer te maken op mijn terras.
Gelukkig was ik niet op de hoogte dat het schuren van je meubels je dood kon betekenen..
Gelukkig leef ik nog…

Madness…

Eindelijk eens een lang gesprek gehad met mijn baas…

Het werd eens tijd, want ik heb het gevoel dat als er geen duidelijke richting aan mijn functie wordt gegeven ik als een plant zonder water afsterf. Hij is er zich van bewust dat ze me in de diepe hebben gegooid, maar dat ze ook geen andere keuze hadden. Momenteel is de hele structuur op mijn werk aan het veranderen en is het moeilijk om mijn positie nu helemaal vast te zetten.

Mijn overuren die ik maak in het kader van een ‘opleiding’ vormen voor mij nog altijd een struikelblok en dit heb ik hem dan ook duidelijk gemaakt door te vertellen dat ik binnenkort een grens zal stellen. Het lijkt me niet doenbaar om nog meer avondwerk op mij te nemen – wat eigenlijk de bedoeling is – zonder dat daar iets tegenover staat buiten een ‘opleiding’. Hij begreep mijn punt en hij zal een oplossing zoeken… ik hoop het want ik heb het gevoel dat mijn grens een ontslagbrief is…

Een structuurloos leven is ook niet altijd alles… mijn huis is een rampgebied, mijn leefomgeving kent grote gaten en mijn werkomgeving heeft niet echt zekerheid – in functie dan. Ik heb nog 4 maanden om er structuur in te krijgen, tot die tijd modder ik maar wat aan…

Maarja…. 6 maanden terug zei ik al dat het een slecht jaar ging zijn…. het enige voordeel hieraan is dat de tijd ongelofelijk snel gaat. Constant oplossingen bedenken en handelen om die te volbrengen laat het beetje tijdsbesef die ik heb verloren gaan…

Valt het op dat ik terug een maandag-hoofdpijntje heb….

Toeristen… een vreemde soort, met een kaartje in de hand denken ze Brugge meester te kunnen! Sommige durven het zelfs aan om zonder stadsplan Brugge te betreden.

Enkele dagen terug overviel er mij een man in volle paniek. Hij klampt me aan en stelt me een paniekerige vraag in een taal die me vreemd lijkt. ‘English, Français?’, brabbel ik er met een hapering uit. De man kijkt me vreemd aan en begint terug in zijn eigen vreemde taaltje, maar dan met hevige handgebaren. Ik vreesde een dovemansgesprek, maar dan zie ik zijn vrouw in de wagen zitten met een toeristische gids. Al wijzend stap ik op de vrouw toe. Blijkbaar wisten ze niet dat de namen in die Gids ook in het Nederlands staan. Nu weet ik wat ze zoeken, maar dat brengt me niet dichter om hem de oplossing duidelijk te maken. De man staat me nu opgewekt en lachend aan te kijken, constant zijn vraag herhalend. Ik vraag hem een stuk papier… die kijkt me vreemd aan, maar vind toch ergens een blaadje tussen zijn reisdocumenten. Mijn vraag naar een balpen lijkt al even onlogisch voor hem… maar opeens begint mijn bedoeling hem duidelijk te worden en begint hij nog opgewekter te reageren.
Dan trek ik een simpel lijntje met de symbolische bochten en lichten… ze kunnen in alle dankbaarheid terug op weg! Ware het niet dat ik me 5 sec. na hun vertrek bedenk dat er een foutje in mijn uitleg zat…

Na die chaos ben ik stadplannetjes gaan kopen, kwestie van onze toeristen wat beter te kunnen helpen. En 20 cent is me een lagere prijs dan 15min een uitleg met handen en voeten doen.

Gisteren was mijn eerste kaartje al ‘verkocht’… Met een ijsje in mijn ene hand, mijn fiets in de andere wandelde ik naar huis. Opeens stopt er een wagen en zie ik een vrouw al vragend naar me toestappen. Deze was iets slimmer, ik mocht de taal kiezen (Engels of Frans) en ze had haar stadgids mee. Enkel geen plan…
Ik vraag haar heel verwonderd of ze dan echt geen plan heeft, kwestie van het verrassingseffect te vergroten als ik vertel dat ik er eentje heb… speciaal voor verloren gelopen toeristen. Toch kijkt ze wat raar als ik haar vraag ‘may I use your car’… ja ik moest toch ergens mijn kaart op openplooien!
Mijn ijsje druipt ondertussen lekker over mijn hand, en door mijn enthousiaste armbewegingen druipt het ijs op mijn trui. Best wel grappig en we hebben dan ook meer gelachen dan de uitleg duurde. Het was gelukkig niet ver…
Al lachend en vol dankbaarheid stapt ze naar haar wagen… direct stapt ze terug uit en moet ik mijn uitleg nog eens hernemen… 2de straat rechts, rechtdoor en een u-turn aan de lichten… zo slim was ze blijkbaar niet! Heb haar dan maar mijn kaartje meegegeven… het arme schaap!

Vandaag Japanners.. jong en mooi… ‘Hello’ roept ze me toe, ‘Hello’ zeg ik haar terug. Blijkbaar moest ik iets anders gezegd hebben, want ze kijkt heel verbouwereerd naar haar vriendin. Ze stopt me een reisgids onder de neus, een bladzijde vol Japanse tekens met 1 woord die ik herken [Minnewater]! Ik vertel hen dat ze momenteel aan het Minnewater wandelen…
Een blik van ontgoocheling kruist me… ‘ah… TakYou’ is haar antwoord en vol ongeloof stapt ze verder.

Vreemde mensen die vreemden…

Lang geleden dat ik het nog gevoeld heb, ik kwam buiten en zette een spurtje in met mijn fiets toen ik het uit het niets voelde aankomen. Al kronkelend moest ik vertragen en greep ik mijn stuur iets harder vast. Mijn gezicht trok zich automatisch in een grimas en ik moest al mijn krachten samen sprokkelen. Verbeten trap ik verder en toch… toch hou ik wel van die winderigheid, het stelt je krachten op proef en je perst er alles uit.

Al hou ik er meer van in de herfst met de opvliegende en ritselende blaadjes, een bladerentapijt die bij momenten hoog de lucht in zweeft. Of in de winter, als je de vrieskou voelt snijden in je gezicht…

Ik weet niet wat ik heb met die fiets, alle redenen zijn goed om als een halve gek door de binnenstad te fietsen. Dit natuurlijk tot groot ongenoegen van de toeristen die meermaals een gilletje uitbrengen als ik hen uit het niets voorbijflits. Ik heb nu de luxe om dicht bij huis te werken en opzich zou de fietstocht huis-werk maar 5 min. duren, al zit ik meermaals een half uurtje weg.

Fietsen en Brugge…. ik ben er gek op… zeker met een windje.

Het concept om lowbudget zelf meubels te maken, was en is een goed concept voor mij. Al moet ik bekennen dat tijd roet in mijn eten gooit. Zoveel dingen waarvoor gezorgd moet worden, zo weinig dagen waarop ik echt iets kan doen.
Twee dagen in de week heb ik, waarvan eentje dan nog een zondag is!

Maar kom morgen hoop ik toch een stukje door te werken, maar dan moet het weer ook nog meezitten. Aangezien ik alles buiten moet doen, kwestie van de stofwolken in huis zoveel mogelijk te beperken. Het weerbericht maak melding van buien voor morgen, dus mijn gezapigge gemoedstoestand gaat over naar stressfactor 1 (max. 10).

Ik heb gewoon eens zin om thuis te komen in een woning waar alles netjes opgeruimd is en waar ik me in mijn vrije tijd niet constant moet bezighouden met een leuk concept, of het Vlaamse land afrijden voor gereedschap en machines. Ah tegen nieuwjaar zal alles wel op orde zijn zeker…

Ik heb al verschillende foto’s over de werkzaamheden, maar ik zou dat eens in een klein verslagje moeten gieten hé. Dit om later aan mijn kinderen en kleinkinderen te tonen…

Op een forum is er een discussie over paranormaal! Je kent dat wel de believers tegen de non-believers.

Al lijkt het me niet iets om in te geloven, maar kan het voor mij gewoon een zintuig zijn zoals luisteren en zien. Een zintuig die verloren is gegaan doordat weinigen het kennen of onderkennen. Een talent die enkelingen beheersen, een gave die velen onbeheersen.

Waarom ik – de nuchterheid zelve – daarover begin… Wel omdat ik soms opmerk dat terloopse gedachten die mijn hoofd doorkruisen werkelijkheid worden nadien. Heel uitzonderlijk hoor, nu niet dat ik hier zware voorspellingen kan uitvoeren. Ik besef het zelf enkel als de gedachte werkelijkheid wordt, zoals een paar dagen terug… Een paar jaar geleden zag ik de (wondermooie) film ‘Billy Elliot’, een film die me erg aansprak en die ik graag nog eens gezien had. Wel een paar dagen terug zat ik erop te denken om deze film te huren, maar wat blijkt vandaag ze spelen die op TV…
Ook met mensen heb ik dit soms, je hebt ze jaren niet gezien dan opeens denk je eraan en een paar dagen later kom je ze tegen op straat of bellen ze je op. Altijd een vreemde gewaarwording waar ik me eigenlijk weinig zorgen over maak, het gebeurt…

Nog zoiets zijn ’schimmen’… dit is nog vreemder!

Soms ervaar ik ‘iemand’ in mijn woning, dit voor een fractie van een seconde. Ik kan soms opschrikken omdat ik een aanwezigheid voel en het meest zorgwekkende is als ik daadwerkelijk iets dacht te zien. Een menselijke schim heb ik nog niet gezien, maar het is me al meermaals overkomen dat ik dacht een kat te zien… die volgt me nu al jaren!
Als dat gebeurt krijg ik er echt koude rillingen van en schrik ik me meestal te pletter….

Nee, de wereld lijkt me niet enkel van ‘ons’ te zijn… al lijkt zo’n uitspraak niet helemaal de mijne te zijn, vandaar dat het nog zo vreemd is. Ik sta meestal goed met mijn voeten op de grond en heb altijd mijn bedenkingen bij een nieuwe paranormaal verhaal.

Deze tekst lijkt me zo’n naïef en kinderlijk, maar toch… zou je het merken als je gek werd?

En nee ik heb die pil uit mijn vorige tekstje niet gevonden en ingenomen!

Leve het apathische!

Jammer dat kalmeringsmiddelen zo verslavend zijn, ik zou ze soms wel eens gebruiken denk ik. Niet om dat ik zenuwachtig ben, maar omdat het me leuk lijkt om af en toe – en voor een bepaalde tijd – je denkwereld eens grotendeels te verdoven.
Lekker ver voor je uitstaren zonder dat er één gedachte de rust in je hoofd verstoort, het loslaten van de ik-wil en ik-moet gedachten.

Ik ben soms jaloers op mensen die over weinig dingen in dit leven nadenken. Ze leven maar of worden geleefd, voor hen is dat gelijk. Ze vragen zich niet af of ze gelukkig zijn, of ze iets kunnen verbeteren…. ze stellen zich weinig vragen over wat er rond hen gebeurt…
Is toch zalig… voor een avondje…

Wie mij zo’n pil kan leveren zal ik eeuwig dankbaar zijn!

Gelukkig… we hebben de datum van mijn [pages] gekregen! Alléé ‘we’, ik bedoel Tom heeft de datum van mijn [pages] gekregen. Bedankt! Zo kan ik binnenkort de mensen eens duidelijk maken wie ik ben, en kan ik eens enkele pagina’s maken over wat ik doe, wat ik wil, wat ik….

De Duitse tiran Adolf Hitler (Bruno Ganz) brengt de laatste dagen van zijn heerschappij door in zijn bunker onder Berlijn. Het Rode Leger heeft met grote overmacht Berlijn omringd en daarbij vooral burgerslachtoffers gemaakt. De bunkers zitten vol met zwaar gehavende soldaten en het ontbreekt aan verpleging en medicijnen. Hitler wil Berlijn in geen geval verlaten en bevindt zich, na zijn 56e verjaardag te hebben gevierd met Eva Braun en zijn handlangers in een benauwende, uitzichtsloze situatie.

Blog It

Toch vreemd hoe mensen hun leven virtueel delen met anderen. Hoe mensen dingen de wereld in sturen die ze waarschijnlijk niet tegen hun buurman vertellen. Ik raak in de ban van de Blogs, mijn nieuwsgierigheid naar hoe andere mensen leven en denken kent vele prikkels. Wetende dat ik dan waarschijnlijk nog maar een heel klein deeltje heb gezien van de duizenden Blogs…

Wordt onze leefwereld een virtuele leefwereld? Persoonlijk ben ik van mening dat de virtuele wereld voor velen een groot stuk van hun leven inneemt. Mij als voorbeeld… ik werk hier zelfstandig op mijn bureau en kan soms een dag niemand zien, dan berust ik in mijn virtuele wereld om gedachten uit te wisselen en nieuwe dingen te ontdekken. Een algemeen voorbeeld zijn de veel datingsites, een ongekend succes en meer en meer hoor je prille koppels heel verlegen vertellen dat ze elkaar ontmoet hebben via het internet.
Zelf ben ik al verschillende jaren verweven met het internet en maakt het een heel groot deel uit van mijn leven. Ik zou zelfs durven zeggen dat het deel uitmaakt van de vorming van mijn persoonlijkheid. Een hulpstuk die mijn persoonlijkheid aansterkte.

Nu zit ik met het vraagstuk waarom ik een blog heb, waarom ik de nood heb om dit ‘gezever’ op het internet te plaatsen. Ik kan toch net zo goed een bestand op mijn eigen computer bewaren. Of zijn we aan het zoeken naar erkenning voor onze denkwereld, hunkerend naar een comment die ons gelijk geeft, een schreeuw naar een wereld die zo bereikbaar lijkt maar onbereikbaar blijft…

Je ne sais pas..