Outro Spective

Damn… ze zochten een zelfstandig medewerker en een gesprek zat er met hen niet in omdat ik nog niet ingeschreven was als zelfstandige. En toch ga ik dat uitdokteren…

Net een testje gedaan op vacature… met als resultaat.

Je scoorde meer dan 400 punten:
Aarzel niet langer. Maak vandaag nog een afspraak met een loopbaanadviseur.

Ok denkt een mens dan, wat is een loopbaanadviseur… wel die vragen 110 euro. Ik zal eerst nog eventjes een zelfsanalyse doen voor ik die richting uitstap.

Damn… ik moest die gast gevraagd hebben wat zo’n functie dan inhoudt… nu te laat…

Vreemde gewaarwording…

De laatste tijd ben ik weer wat zoekend omtrent mijn werk, mijn huidige kan me niet zoveel meer boeien of die beperkt me teveel. Om die reden ben ik terug de arbeidsmarkt aan het verkennen door wat losse-sollicitatie-flodders rond te schieten. Eventjes kijken waar ik terecht kan, hoe ik me kan profileren of wat mijn profiel is. Ondertussen leer ik ook wat ik wil en niet wil.

Nu kreeg ik onlangs een vreemde reactie die me aan het denken zette. Ik solliciteerde op een duidelijke vacature als medewerker voor het architectenbureau, maar ik kreeg de vraag terug of ik solliciteer als bediende of als zelfstandig medewerker…. Los van het feit of zij me verkeerd begrijpen of ik hen stemt de vraag mij tot denken, blijkbaar zaait mijn cv twijfel en als er twijfel is dan heb ik blijkbaar ook een profiel als zelfstandige…

Misschien maak ik me illusies (ik weet maandag uitsluitsel hoe men aan die vraag kwam), maar toch is er iets verandert in mijn denken dat een job als zelfstandige misschien toch dichterbij ligt dan ik durfde vermoeden.

De gedachte zit momenteel bij het volgende… Als ik van mijn huidige job een parttime maak en daarnaast nog een parttime creëer als zelfstandige dan zou dit eigenlijk perfect mogelijk zijn. Ik gebruik mijn huidige job als basis en back-upplan en probeer via mijn zelfstandige basis mijn mogelijkheden uit. Ik kan tekenen, ik kan ontwerpen, ik kan gewoon een versterking zijn voor een architectenbureau of voor een architect.

Zoiets zou resulteren in het feit dat ik nog altijd een vaste job heb, maar dat ik ook veel vrijheid verkrijg om dingen bij te leren, te ontdekken en gewoon minder gebonden te zijn aan een structuur die de mijne niet is. Waarschijnlijk ga ik me binnenkort verdiepen in de mogelijkheden, maar ook in mijn verplichtingen en de nadelen. Misschien bezoek ik Unizo eens…

Beetje warrig ik weet het… maar hoe zou je zelf zijn als 1 vraag je denken uit een duidelijke baan brengt…

VS betreurt goedkeuring Conventie over culturele diversiteit

WASHINGTON – De VS is ,,erg ontgoocheld” over de goedkeuring van de Conventie over culturele diversiteit door Unesco, de culturele poot van de Verenigde Naties. Volgens de VS zitten er ,,protectionistische pogingen” in de tekst en kan hij beperkingen op vrijheden goedkeuren. Dat staat in een persbericht van het ministerie van Buitenlandse Zaken.

,,De VS is een multiculturele maatschappij die de diversiteit van culturele expressies volledig steunt, zowel in het binnen- als in het buitenland”, onderlijnde het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken.

,,Wij verdedigen de vrije markt en betreuren het dat de Conventie de inspanningen van bepaalde landen om hun protectionistische doelen te verscherpen, dekt door de bescherming van de culturele verscheidenheid”, voegde het ministerie eraan toe.

De algemene vergadering van de Unesco keurde gisteren in Parijs een Conventie goed die de cultuur van een land vrijwaart voor de wetten van de internationale vrije handel. De tekst werd verdedigd door Frankrijk en Canada en goedgekeurd door 148 landen. Twee landen stemden tegen (VS en Israël) en vier landen onthielden zich (Australië, Nicaragua, Honduras en Liberia).

De reus Amerika wou nu ook al bepalen wat wij onder cultuur moeten begrijpen. Doordat men cultuur naakt en schaamteloos op de vrije markt wou gooien, werd deze bijna onderhevig aan de platte commercie. Amerika heeft er natuurlijk veel baadt bij om met zijn eenheidsworstjes onze gesubsidieerde films van de markt te kegelen.

Gelukkig hebben 148 landen wel nog het besef dat cultuur impulsen nodig heeft om ze niet ten onder te laten gaan!

HoeraHoeraHoera

Daar staat die dan… die berg afwas, lekker rustend op mijn aanrecht wachtend op het moment dat ik er aandacht aan kan besteden. Straks is het al een noodzaak om mijn afwas in de weekplanning te voorzien, een datum en uur voorzien waardoor ik er wat tijd voor uittrek.

Misschien neem ik volgende week wat extra verlof, voel me de laatste tijd veel moe… of is het gewoon dat ik niet veel tijd meer voor mezelf neem. Ik moet dit doen, dat doen, ik heb daar een afspraak en die heeft nog dat gevraagd… als ik een uur op mijn fiets zit voel ik me al schuldig voor de verloren tijd. En dat gevoel is nu net hetgene ik altijd wil vermijden, ik wil niet leven in een strikte planning… dat lijkt me iets voor op het werk maar toch niet in je vrije tijd.
En anderzijds, ik doe die les graag, ik ga graag gaan eten, ik wil dat best wel eens uitzoeken voor die ander, ik wil daar best wel voor zorgen….

En nu zit ik hier, te geeuwen en te denken hoe ik zoveel mogelijk dingen in mijn vrije dag van morgen kan proppen. Aan een planning voor mijn kasten raak ik al langer niet meer, andere bezigheden regeren en toch zou ik die kasten nog graag af hebben tegen eind dit jaar…

Van waar komt die vermoeidheid of toch dat gevoel… misschien toch eens een RedBull drinken…

Ik schrijf té veel en té lang!

Je kent dat wel – of je kent het niet – maar in een stad praat niemand echt veel met de ander. Iedereen heeft zijn eigen huisje en probeert de ander zo weinig mogelijk voor de voeten te lopen. Een vriendelijke goeie dag kan er nog net af, maar verwacht ook niet te veel.

Ik woon in een straat met ‘rijken’, grote huizen of grote advocatenkantoren en in zo’n kringen lijkt het me nog allemaal erger. Zo bang voor wat er buiten gebeurt dat ze maar allemaal netjes veilig binnen blijven.

Groot was mijn verbazing toen ik deze middag mijn wagen poetste. Ok dat ik mijn wagens poets is al verbazingwekkend genoeg, maar ik doelde op iets anders.
Mijn buurvrouw met haar man begonnen tegen mijn te spreken. Over dat hun fietsen gestolen waren en dat ze nu nieuwe hadden, dat ze geen tijd hadden om zich zorgen te maken want dat ze wééral moesten gaan fietsen met dit mooie weer . Zij 78 Hij 80… en al fietsend reden ze weg.
Leuk dacht ik, vriendelijke mensen… tot mijn huisbazin kwam aangehold, die dacht namelijk dat de buren klachten hadden omdat ik voor hun deur mijn wagen poetste…. verzuurd mens.

Na het fietstochtje van de oudjes kwam de vrouw terug praten. Haar man was blijkbaar architect geweest en zij had een haut couture school geleidt in haar woning. Ze woonden blijkbaar een huis verder dan ik dacht, een kast van een herenhuis met een prachtige tuin aan. Een parel in dit Brugse landschap…. Het huis waarin ik dacht dat ze woonden gebruikten ze enkel voor de garage, de duurste garage van Brugge vertelde ze me. Het huis waarin ik nu mijn appartement huur was ook nog van hen geweest… Hoe rijk kan je zijn… Al wilden ze enkel genieten van hun oude dag en maakten ze zich geen zorgen meer over het uitzicht van de gevel of over de verouderde keuken… Zalige levensgenieters leek me…

Warme mensen… had zin om eens bij hen op de koffie te gaan, hen met iets te helpen…

Ik heb dan maar hun goot uitgeveegd, ook al moest ik daarvoor 30 m verder schuren. Die onverschilligheid van stadsmensen moet maar eens stoppen en als iedereen eens een beetje kon helpen.

Waarschijnlijk een vreemd verhaal om te lezen, maar ik wou de indruk voor mezelf bewaren..
incl. dt-fouten

. Vreemd, de laatste weken krijg ik meer en meer uitnodigingen om iets te gaan doen. Naar NightOfTheProms, een etentje, een feestje zelfs paintshooting (ofiets) en allemaal bevatten ze de woorden… geen zin om samen met je vriendin…

. Alsof ik nu opeens terug meer-welkom ben ik bepaalde kringen van mijn sociaal leven.
. Alsof ik meer pas in het plaatje van double-dating of een groepsgebeuren.

. Het lijkt me kinderlijk en bekrompen…
. Het lijkt me alsof ik een grondige hekel heb aan die wereld van perfecte plaatjes waar iets anders als vreemd wordt bekeken.
. Het lijkt me altijd alsof de mannen apart stoere verhalen vertellen over hun drinkfestijnen en tussendoor elkaar apathisch aankijken, de vrouwen apart roddelend over de ene of de andere, goed lettend op hun gedrag en kledij om toch maar niet uit de toon te vallen.

. Vreemd om altijd in alle werelden thuis te zijn, al probeer ik toch om niet iedere wereld nog binnen te stappen.
. Vreemd om uit een wereld te stappen waarin je opgroeide…
. Vreemd om mensen los te laten die je als een goede vriend beschouwen, maar niet kunnen zien hoe die vriend eigenlijk echt is…
. Vreemd dat zij geen beperkingen ervaren om met mij te praten, maar ik er des te meer ervaar om met hen te praten.

…..

Hoe verkrijg je tijd… tijd om je ding te doen, tijd om te denken over de tijd zonder dat ze verloren gaat.

Ik heb dringend een planning nodig anders raak ik altijd maar verloren in het denken over mijn tijd. Stap voor stap dingen aanpakken, maar waar blijft dan de chaos die inspirerend werkt. Al zorgt de chaos voor meer gedachtespelingen en/of ideeën, die dan terug tijd – of denken aan tijd – van me opslorpen.

Vroeger was ik met één iets bezig en werkte ik dit helemaal uit, nu ben ik met tientallen dingen denkmatig bezig en werk ik er zelden nog iets van uit. De werkdag slorpt je op overdag op, het koken en opruimen de avond, de boodschappen je vrije dag en de ontspanning je zondag. Vergeet ik ergens een dag of droom ik het enkel dat er nog een dag verstopt zit in die week van zeven dagen?

Structuur kan misschien toch een oplossing bieden, maar structuur lijkt me een synoniem voor ééntonig.

° Verdere gedachtespelingen… loopbaanonderbreking, blijven vechten of vertrekken, opslorpende gesprekken, overtuigen, eigen zaak, vrijheid, energieopbouwende gesprekken, verzet, vermoeidheid, idee boekenwinkel en lay-out, onderwijs, tekenen, mensen, verzuring, Brugge, denken of doen…

Al zal ik die bedenkingen niet allemaal deze avond uitschrijven… daar heb ik eventjes – geen tijd - voor…

Eeuwige schoonheid
een boekhandel vol kunst…

4 minuten had ik, 4 minuten om mijn ‘zaak’ uit te leggen, uit te leggen wat de bedoeling is en hoe ik dit zal bereiken. Een cynische lach had ik deze keer niet, daarvoor was ik te enthousiast over mijn idee en zat er teveel van mezelf in. De 4 minuten liepen al vlug uit en de klok tikte er al 10 aan, dit terwijl ik het nog niet eens had gehad over het ontwerp van de zaak die bij zou dragen aan het hoofddoel… aan 11 min kwam ik bijna terecht in een discussie over kunst met mijn leraar, maar die gaf me vlug gelijk. Goeie beslissing

Mijn zaak zal dus een boekenwinkel zijn, geen boekenwinkel zoals we die dagdagelijks in de winkelstraat zien. Ik wil een boekenzaak waarbij het hoofddoel niet verkopen is, maar waarbij de zaak mensen wil leren kennismaken met kunst.
Het is de bedoeling een soort van ontmoetingsplaats te creëren waar mensen samen kunnen praten, rondkijken, in discussie gaan,… een plaats waar kunst wordt geëxposeerd. Die plaats moet letterlijk en figuurlijk een lage drempel hebben, ook de totale leek moet uit nieuwsgierigheid binnengezogen worden en zo kan die eventueel in contact komen met kunst of kunstboeken.
De boeken zelf richten zich naar iedereen, er bestaan kunstboeken van een paar honderd euro, maar er bestaan er evenwel van een kleine 50€. Ik richt mijn pijlen niet enkel op de groep die boeken van 200€ koopt noch enkel op de groep die de boeken van 50€ koopt. Ik richt mijn pijlen op al die mensen… zelfs op degene die 0€ eraan besteden….
Opzich zou je het concept kunnen vergelijken met ikea.. een ikea boekhandel, waar je betaalbare kwaliteit kunt vinden, maar ook de duurdere stukken. Een boekhandel waar je rustig eventjes kunt rondwandelen zonder de druk te voelen dat men een aankoop van je verwacht, een plaats waar je rustig eventjes kunt praten en rondkijken.

Een beetje utopisch, dat besef ik maar al te goed. Mijn leraar keek dan ook deels bedenkelijk en deels enthousiast. Hij vond het een goed en origineel idee al vond die dat ik kunst uit het elitaire vakje wou trekken, maar dat ik wel een elitaire titel had gekozen. Misschien heeft die wel gelijk, al vertelde ik hem dat je het totale concept moet bekijken en niet enkel de titel… Beauty-shop leek me ook een mogelijkheid al vond ik het wat platjes…
Eeuwige schoonheid refereert naar een boek over kunstgeschiedenis, een vrij goedkoop en heel toegankelijk boek. Het leest een beetje als een roman, om die reden omvat de titel van de zaak alles wat ik wil duidelijk maken.

Nu ben ik volop bezig met dingen te bedenken, ik wil de zaak ontwerpen en ik wil kunstenaar vinden die in de zaak passen en die mijn bedoeling kracht kunnen bijzetten. Ik wil ook het marktonderzoek deels uitvoeren (wat eigenlijk niet nodig is), maar ik wil het toch op beperkte schaal uitvoeren.

Terug veel plannen… en de tijd zal weer veel te beperkt zijn… al prikkelt het wel mijn denken..