Outro Spective

Deze week roep ik uit tot De Week Der Ergernis!

Ik erger me aan:

. het feit dat de verwarming constant defect is op mijn werk
. het feit dat sommige mensen hun hele boekhouding aan de automaat doen
. het feit dat Word mijn enquête verkloot en ik opnieuw mag beginnen
. het feit dat niemand de oplossing kent voor het word-probleem
. het feit dat mijn afspraak voor zaterdag moet veranderen
. het feit dat ik vanavond weer geen warm eten heb
. het feit dat we het op het einde van de maand zitten
. het feit dat ik nog zoveel moet doen
. het feit dat ik geduld moet hebben voor sommige dingen
. het feit dat mijn wagentje niet bolt zoals het moet bollen
. het feit dat ik niet meer uit mijn bed raak, maar ook niet erin!

Gelukkig trek ik me dat allemaal niet veel aan

‘En dan hebben we ook nog de marktpenetratie”…. gegiechel, gemompel… een luide lach, een groepslach!

Groepen en groepjes, nooit echt mijn ding geweest en blijkbaar zitten we met de avondles in de fase dat iedereen nu wel bij een groepje moet behoren. We hebben nu ‘de leuke’ en ‘de rustige (saaie)’….
De leuke zijn de jolige, degene die zich trendy en amusant vinden, assertief en volwassen. De rustige zijn degene die niet altijd de leukste kleren hebben en die niet altijd het grappigst uit de hoek komen. De leuke kijken neer op de rustige, de rustige kijken op naar de leuke…

Avondschool…. de mensen beginnen hunzelf te zijn, schrijnend als ik sommige bekijk. De avondschool is nu voor enkelen een sociaal gebeuren, afspreken – alsof ze elkaar al jaren kennen – met degene die ze 1 keer gesproken hebben. Praten alsof je een ander moet overtroeven en dan nog het liefst spreken over nietsvertellende onderwerpen.

Ik merk dat ze niet weten wat ze aan me hebben, hoor ik nu bij dit groepje of bij dat ander. Je ziet ze kijken als je praat met iemand, maar je merkt ook dat degene tegen wie je praat soms vreemd opkijkt. Ik dacht altijd dat volwassenen het middelbaarniveau allang overstegen hadden, jammergenoeg is het (schoolse) groepsgevoel nog altijd belangrijker dan eigenheid en een eigen visie.

Ik maak me er geen zorgen in, ik weet dat het anders kan… maar jammergenoeg kan ik me steeds ergeren aan een of de vervlakking…

^ okok, het is de bedoeling dat men op deze afbeelding kan klikken om ze volledig te zien, maar zo’n krak ben ik nog niet. Ik ben nog aan het zoeken waar die andere afbeelding ergens op het internet staat, of toch wat de link naar die afbeelding zou zijn!
En kijk maar eens op mijn vorige tekst, daar heb ik het kleur van de achtergrond kunnen aanpassen naar de kleur van de site… ik ben KEIgoed aan het worden!
AHA… de foto-link werkt nu toch… KeiSuperGoed ben ik

Ik maak dus gebruik van deze grijze en oersaaie zondag om aan mijn opdracht van ‘commercieel afgevaardigde’ te werken. Al merk ik toch bij mezelf op dat ik al verschrikkelijk veel uren denkwerk heb gestopt in de randanimo, de voorstelling, de layout, de gedachte achter de winkel, de eventuele inrichting, de beste inplanting van het gebouw. Het zoeken (met de hulp van Tiekenei) naar een site die me een online-enquêtesyteem kan bieden en die me nog eens de resultaten berekend ook.

Dit terwijl de opdracht simpel is, stel uw bedrijfje voor samen met zijn doelstellingen en maak een enquête op waarbij je beschrijft wat het doel van de enquête is. BigDeal, die dingen doe ik wel eventjes tussendoor…

Nog een weekje, het zal er weer om spannen, maar hey daar houden we van. Desnoods geven we enkele saaie afgedrukte blaadjes tekst af waar er weinig van mezelf inzit, en maken we de rest wel later voor mezelf!

Mochten er mensen op de hoogte zijn van hoe je het best de vragen voor een enquête opstelt, dan mogen ze me altijd contacteren. Als er eventueel mensen de enquête willen invullen dan mogen ze dit ook doen, al kan ik wel niet beloven dat ik er in tijd raak. Niet om die enquête op te stellen, maar wel om ze tijdig op te stellen zodat anderen ze nog kunnen invullen.

We zien wel… voel me net weer een student… en ik hou er wel van!

Op de afbeelding kunt u dus de layout zien van mijn teksten en voorblad, die maakte ik op tijdens een vergadering van Animo… vandaar de bierkaartjes

^ [edit 27.11] – afbeelding groter te bekijken bij < klik >

Voor velen gaat deze afbeelding weinig vertellen, voor mij zal ze de basis zijn van alles bij de opdracht Eeuwige Schoonheid.

Ik ben Wild enthousiast over de trial-versie van Sketchup, het werkt super-vlot en je krijgt – naar mijn mening – heel vlug een mooi resultaat. Vol trots kijk ik dan ook naar mijn eerste afbeelding, en ook vol honger om het programma helemaal uit te spitten.

Koude… normaal hou ik ervan, als je buitenkomt de striemende wind in je gezicht, de dikke laag kledij, het stille landschap…

Maar! Ik hou er niet van als het binnen koud is! Dit is nu al de zoveelste dag dat de verwarming uitvalt op mijn werk, en aangezien het buiten kouder en kouder wordt…. Mijn enige hoop is de airco die ook warme lucht kan blazen, maar met een haardroger verwarm je geen toonzaal.

Blijkbaar is er een probleempje met de luchtafvoer en moet mijn baas eerst het immobilienkantoor contacteren, die zal dan de loodgieter contacteren, de loodgieter zal dan de architect contacteren… *zucht*

Ondertussen werk ik hier s’morgens met een temperatuurtje van 14-15°C en tegen de avond is het toch al 18°C… leve de airco met warme lucht!

De lekkere zomertijd raakt ten einde en hoe kouder het wordt hoe minder steun-ons-doel-mensen er zijn. Een maandje terug kwam ik wel iedere week iemand tegen die me vroeg om bijvb. Amnesty International, wwf, artsen zonder grenzen,… te steunen. Nu het wat kouder is heeft de Bruggeling blijkbaar last van een nieuwe ‘plaag’.

De vraag-stellende hollanders!!!

Vorige week_ wandelde ik rustig door de Brugse straten, zie ik daar een groepje jolige en vrouwelijke pubers rondhuppelen. Ze kijken me aan, fluisteren iets en eentje stapt kordaat op me af. ‘Mag ik u effe wat vragen’… vraagt ze me heel beleefd. Aangezien iedereen me altijd alles mag vragen stel ik haar gerust en vertel ik haar dat ze haar vragen mag afvuren. Dit gezegd zijnde komen er nog enkel van die huppeltrienen af om me in een plat Nederlands accent te vragen wat ik van Brugge vind!
Wat een vraag, maar kom ik geef hem beleefd antwoord en vraag hen waarom ze me die vraag stellen. Nadat ik mezelf 10 keer herhaalt heb (blijkbaar verstaan die geen Nederlands), vertelt er me toch iemand dat ze toerisme volgen en ze willen weten wat de mensen van Brugge denken. Ik maakte de bedenking dat ze dit dan beter kunnen vragen aan toeristen en niet aan inwoners, maar daar begrepen ze me weer niet en gaf ik de hoop op enige begrijpelijke communicatie op.

Vandaag_ wandel ik terug rustig over de markt en zie ik daar een 3-tal jongeren. Het valt me direct op dat ze niet de dagdagelijkse toeristen zijn dus hou ik hen onbewust even in het oog. Het meisje heeft een stralende glimlach en wanneer haar ogen de mijne kruisen weet ik… die gaat iets vragen.
‘Mag ik u effe iets vragen’ klinkt het terug, waarna ik mijn opgepoetst Nederlands terug bovenhaal en zeg ‘ja hoor’… damn ze had een stralende lach. Dit drietal wou weten wat ik van Nederlanders dacht… mijn eerste reactie was ohjee nu moet ik die stralende glimlach verwijten maken. Ik vertel haar dat ik Nederlanders veel te luidruchtig vind… Een blik vol herkenning (of bevestiging) overvalt haar en ze vraagt of ze mijn antwoord even mag filmen… Actie! ‘Over het algemeen vind ik dat Nederlanders nogal luidruchtig zijn’.. herhaal ik mezelf nog eens, daar ze blijft filmen en het drietal me apathisch blijft aankijken vertel ik er vlug nog even bij dat ik van mening ben dat Nederlanders veel te veel structuur hebben en voor alles een regeltje willen… het drietal blijft me apathisch aankijken. Dan besluit ik maar door te vertellen dat er me niet direct nog iets te binnen schiet…. Cut !! Die ene gast zei dat ik zuinigheid vergeten was… ik gaf hen gelijk.
Wanneer ik vroeg waarom ze dit deden vertelden ze me dat ze op de NormaalSchool zaten (ik durfde geen opmerking te maken over die benaming) en dat ze het programma ManBijtHond voor Nederlanders aan het filmen waren… ‘Leuk mijn favoriete programma – veel succes’, zei ik en ik gaf – voor ik verder wandelde – een stralende glimlach terug!

Ik hou van vraagjes.

Het probleem met open-minded te zijn, is dat je alles relativeert. Zelfs jezelf. Alles wordt gelijk, vlak, zonder uitschieters. Geen profiel meer, geen diepgang. Wie ben je dan nog? Als je open staat voor alles?
Kim

Als reactie op die open brief kreeg ik volgende bedenking of vragen… Ze laten me nadenken over een antwoord, maar ik kan er maar geen vinden. Inderdaad ik realtiveer alles van anderen, maar ook voor mezelf… waarom eigenlijk.
Misschien ben ik bang iets niet te ontdekken als ik niet relativeer of als ik dingen uitsluit. De laatste jaren doe ik dat meer en meer… maar nog nooit had ik erover gedacht dat open staan voor alles inderdaad misschien ook een negatieve kant kan hebben.

Anderzijds moet ik misschien mijn hele persoonlijkheid afvlakken om echt te weten hoe hoog of laag ik mijn dieptepunten mag aanbrengen. Als je geen vervlakking hebt gehad merk je – denk ik – ook de hoogtes en de laagtes niet op… toch… Als je altijd hoog in de lucht zweeft zal je nooit weten hoe hoog eigenlijk zweeft, of als je hele wereld volstaat met hoogtes en laagtes zie je nooit wat het evenwicht is tussen beide…
Misschien ben ik inderdaad bezig met een vervlakking om me te onderwerpen aan alle invloeden zodat ik nadien de hoogtse en laagtes kan bepalen.
Misschien is het antwoord de vraag zelf… dat als je jezelf die vraag stelt… je automatisch de hoogtes en laagste begint vast te leggen en is de vraag stellen het einde van de vervlakking en het begin van de bouw…

hm… warrige tekst… ik raak er al zeker niet uit en ik vrees dat hierover nadenken geen oplossing zal bieden, al is het daarvoor te laat. Ik denk nu over deze vraag namelijk al een paar dagen en ik ben nog geen stap verder.

deze tekst valt onder het begrip ‘begrijpe wie begrijpe kan’

Doe de sam-test

Bent u een zoeker? Dan hebt u wellicht een grote behoefte aan contact met uw medemensen.

Zo begint u op het openbaar vervoer of aan de kassa van het grootwarenhuis waarschijnlijk makkelijk een gesprek met anderen, maar ook op feestjes bent u eerder geneigd om de aanwezigen te leren kennen. Als er een barbecue in de wijk georganiseerd wordt, is de kans groot dat u ook de handen uit de mouwen steekt.

Als iemand voor uw ogen afval loost op straat, spreekt u die persoon daarop aan. De kans is groot dat u niet meer piepjong bent. De meeste zoekers zijn ouder dan 40 jaar.

Jaja… eerst ben ik bijna een meisje en nu ben ik een oude vent… een mens zou er moedeloos van worden!

Aan de vrienden en de familieleden! en ook een beetje de lezers…

Al een tijdje ben ik zoekend naar alles wat bij mijn persoonlijkheid past, alle kamers zijn bijna opgeruimd en nu heb ik er nog eentje over. Om deze te kunnen opruimen moet ik jullie vertellen wat er in die kamer staat, anders durf ik die spullen misschien niet naar buiten slepen…

Al jaren heb ik namelijk een kamer waarvan de deur altijd maar op een kiertje mag staan, genoeg om een blik te werpen op wat er staat maar niet genoeg om te zien wat er allemaal staat en ligt. De meeste (onbekende lezers niet meegerekend) onder jullie hebben al bewust of onbewust een blik geworpen in die kamer. Al was dit tussen het lachen en grappen door.

Wohooo… hoelang kan je een inleiding maken…

Al mijn hele leven ervaar ik dat mensen me aanzien als een holebi of toch als iemand met sterke neigingen tot het holebi-zijnde. Opzich heb ik daar nooit problemen mee gehad dat mensen dat denken of vragen, ik hou van de vrijheid der denken. Ik heb een holebi-zijnde nooit ontkent of bevestigt, maar ik heb er ook nooit om gezocht…
Met mijn zelfkennis weet ik dat ik door mijn openheid geen problemen zie in holebi-relaties noch voor mezelf noch voor anderen. Ik ervaar ook dat ik wel een zelfde speels gevoel kan krijgen bij een vrouw als bij een man doch werd ik nooit verliefd op een man of had ik er een relatie mee.

Nu vraag ik me af of dat speels gevoel het gevolg is van een open- en breeddenken of dat het gevoel eerder zijn oorzaak toch kent in een holebi-persoonlijkheid.

Wat er van aan is weet ik niet, maar ik heb er de laatste tijd wel nood aan om het te achterhalen in alle rust. Ik heb er nood aan om verder te doen zoals ik bezig ben en me meer open te stellen voor die zoektocht. Nood om eventueel over mijn twijfel te praten of nood om me niet telkens te moeten verantwoorden op mijn gedrag. Nood aan het gevoel dat wat ik ook kan vinden, ik geen kettingen zal voelen naar en door derden om verder te ontdekken of om dingen af te sluiten. Nood om te zijn wie ik ben… een openminded hetero of een openminded holebi.

Het is onnodig om te denken dat ik me in een diepe identiteitcrisis bevind, ik zit in een ontdekkingstocht die ik enkel maar kon doen als ik sterk was en me goed voelde. Dus het leek me nu meer dan ooit de moment, ik wil niet mijn hele leven lang af en toe eens een periode hebben waarbij ik daarover twijfel maar niet verder durf ontdekken.

Het is niet de bedoeling dat degene die me nu kennen zich genoodzaakt moeten voelen daarover zware gesprekken met me te voeren. Ik heb niet het gevoel dat ik me moet verantwoorden, maar als men vragen heeft of reacties dan mag men ze altijd geven.

Misschien vraag ik me volgende maand wel af waarom ik dit de wereld instuurde…

Met vriendelijke groeten
Outro_Spective

Een neerdalende duisternis, een lichte hoofdpijn, het warme licht van kaarsen, het schermerlicht van mijn enige lamp, goeie muziek op een zacht volume…. en een stapel brieven uit mijn donkerste periode van dit jaar…

Geen goed idee dus, het lijkt wel alsof ik me terug in de verwarring – van begin dit jaar – aan het gooien ben. Al heb ik nu het gevoel dat ik het wel zal aankunnen…

euforisme of fatalisme?