Outro Spective

Pfffff….

Het gebeurt ook niet veel dat ik een tekst 36 keer wis om opnieuw te beginnen, 48 keer wegwandel maar toch de drang blijf hebben om met het schrijven mijn denken te structuren. Al heb ik het gevoel dat het nu geen tijd is om je zware bedenkingen te maken, om je twijfel uit te smeren en je verwarring los te laten. Het is tijd om nieuwe kledij te kopen in de overdrukke winkelstraat, om je vol te proppen met lekker eten en je keel klaar te maken voor het uitbundig geschreeuw van deze nacht.
Al heb ik de beslissing genomen om even wat tijd voor mezelf te nemen en het uitbundig feestgedruis aan me te laten voorbijgaan.

Zoals ik al een tijdje geleden vertelde zit mijn hoofd de laatste tijd wat vol. Er zijn zoveel dingen die me bezighouden, maar waarvoor ik de tijd niet kan vinden. Kleine futiliteiten, maar ook grote belangrijke levensvragen (jawadde) – dingen waarvan ik besef dat ze mijn jaar kunnen bepalen, keuzes die mijn leven kunnen veranderen en gevoelens die krachtig genoeg zijn om beide teweeg te brengen. En al die dingen draaien en wentelen zich in mijn hoofd, waardoor de ene kant vragen kan stellen en de andere kant de vragen kan oplossen. Het enige nadeel is dat de vraagstelling spontaan kan gebeuren, terwijl de antwoorden wat bedenktijd nodig hebben…

Zoals je ziet, mijn hoofd werkt als de Belgische belastingsdienst…

Maar laat me dan profiteren van dit weekend (voor de ene keer dat ik de zaterdag niet moet werken) om even op [pauze] te staan… Om te bedenken wat – van al die gedachten en plannen – belangrijk is en wat ik maar beter kan laten varen, om te bedenken hoe ik dingen zal aanpakken en wat de gevolgen kunnen zijn, om te bedenken wat ik kan toelaten en wat ik maar beter kan buitensluiten, maar ook om rustig aan te voelen wat mijn ding is en wat me onbewust wordt opgedrongen…. Bijna de uitstippeling van mijn volgend jaar, na een denkmatig jaar wil ik een doe-jaar organiseren, al heeft een doe-jaar wel een zwaardere invloed op alles.

Het probleempje op mijn werk heeft hier natuurlijk een zware betekenis en is een grote alles bepaalde factor hoe mijn volgende jaar er zal uitzien. Al heb ik vandaag nog geen zicht op hetgene ik ga doen, ik weet wat ik wil doen, maar ik twijfel of het te doen valt… snapte
Toch is het beeld van een zelfstandig-statut zich meer en meer aan het opdringen, ik maak zelfs al plannen hoe ik het zou moeten aanpakken en wie en wat me eventueel zou kunnen helpen, waar ik de klanten kan sprokkelen en wat de eventuele kosten zouden kunnen zijn, wat de startkapitalen moeten zijn en wat de mogelijke risico’s en/of gevolgen zullen zijn. Ik zat me vandaag zelf te bedenken wat de naam zou kunnen zijn…
Al lijkt het risico me enorm niet enkel financieel maar ook sociaal en mentaal.. toch blijven de plannen maar aanzwellen…

Het is niet altijd goed veel te denken en ik wacht dan ook nog altijd op de [off-line] knop voor de gedachtenmachine in mijn hoofd.

Prettige feesten, volgende jaar vliegen we erin en wees maar op je hoede dat je niet in mijn vaarwater terechtkomt [666] Peptalk zunne peptalk

Draw the lines of your life… draw your life [ofiet]

Fris en monter sprong ik gisteren uit mijn bed (na meer dan een uur vloeken op mijn wekker), op naar het werk. De weg lag er rustig bij, want de meeste mensen hadden verlof dus kon ik mijn late vertrek wat compenseren met snel doorrijden. Het leek een gewone maandag te worden…

Al begon ik me vanaf 10u ‘vreemd’ te voelen… net alsof je zo’n dreigende grijze wolkenmassa ziet en voelt aankomen, zo verstreken de uren na 10u… maag en darmen lagen volledig overhoop en mijn werk bleef liggen waar het lag. Ik geef niet graag toe dat ik ziek ben, ik ben dan ook nooit ziek. Ziekteverlof is voor mij meestal verlof! Toch moest ik mijn meerdere onderkennen en eventjes de baas opbellen dat ik het niet meer zag zitten en naar huis vertrok… ik voelde me niet goed.
Dan denkt een mens vlug naar huis te rijden en in zijn bed te kruipen, wel denk maar nog eens opnieuw als je op 2de kerstdag rond 15u door het centrum van Brugge moet. Na een half uurtje rijden raakte ik toch 2km verder…. home sweet home. Vlug effe parking zoeken… euchm 2de kerstdag… niet dus! Nog eens een kwartier rondtuffen om ergens ook maar een plekje te vinden, maar nergens was er ook nog maar een paar meter vrij. Uit frustratie parkeer ik ma dan maar lekker voor de poort van mijn huisbazin, ik zou die later wel verplaatsen.

Eventjes dacht ik dat alles weer over was en er verbetering op komst was, wat in mijn bed gelegen en de werking van een dafalgan afgewacht. Daarna yoghurt met beschuiten – dat was geleden van mijn kindertijd! Na de euchm halve kilo yoghurt *bloos* ging het van kwaad naar erger! Een mens zou bijna denken dat die zou sterven (okok ik ben zo’n typisch mannelijk klaaglied als die ziek is)… Tot ergens 01u voelde ik me bar en barslecht… toen viel ik in slaap…

Vandaag zijn we er weer door e!!! Wel nog niets gegeten en bijna niets gedronken, maar te voet boodschappen doen in de drukke stad lukte me al zonder problemen. Ik wou taart kopen, maar aangezien ik nog niets gegeten had en ze me aanraden om rustig te herbeginnen met het eten heb ik maar een pak beschuiten gekocht met yoghurt… nu wel kleine potjes yoghurt..

Gelieve een snuifje zout te gebruiken tijdens het lezen van deze tekst, een snuifje…

Nog een weekje dan is het vreemde gevoel onder de mensen over. De ene is blij en opgetogen met de kerst- en eindejaarsdagen, de andere vervloekt ze en verwijt ze geldbelang en opgefoktheid.
Ik onderga en laat iedereen wat vrij, al zal ik wel de winkelstraten in het wondermooie Brugge mijden… Tenzij ik met de wagen ben en zo makkelijk mijn plaatsje op de weg kan opeisen.

Kerstfeest lijkt me nochtans een mooi feest, lekker samen met het gezin of de familie, lekker eten, kaarsen en gedempt licht. Mijn idealistisch beeld van een kerstsfeer, terwijl ik mijn reëel beeld geen kerstboom te vinden is, geen versiering te zien en geen familie te horen… Ik zal maar zelf wat kaarsen plaatsen zeker!

Kerstkaarten is nog zoiets, vorig jaar had ik er een stapeltje… Veelal van mensen die ik weinig of niet hoor en dan nog eens moeite doen, of waar ik toevallig op hun adressenlijstje sta. Chaoot als ik toen was, vergat ik uiteraard op die kaartjes te reageren, midden februari schreef ik een reactie en midden maart raakten ze op de bus… waarschijnlijk vonden velen dat niet zo leuk en ben ik nu van vele lijstjes geschrapt
Dit jaar wou ik het beter aanpakken en had ik al vroeg kaarten besteld bij AZG, dus kon ik ook tijdig beginnen aan mijn schrijfsels. Gelukkig kan en mag ik ze allemaal gebruiken om gemeende groeten te versturen en moet ik me niet – zoals vorig jaar – een beetje verplicht voelen. Die verplichte kaartjes worden toch maar gebruikt om op de schouw te plaatsen en aan de genodigden te tonen hoeveel mensen men wel ‘kent’.

Een kerst-man kunt ge me dit jaar niet noemen

Ah ik wou de lezers een prettig kerstfeest toewensen, te laat uiteraard!

Steun Artsen Zonder Grenzen! Storten kan op rekeningnummer 000.0000060.60 en doorbreek de traditie van dure cadeau’s voor mensen die al alles hebben! zei de verbitterde

De storm van gisteren gaat maar niet liggen, nog altijd beuken die gedachten op me in. Uitschrijven kan ik bijna niet omdat ik ze nog altijd niet kon temperen. Het ene moment beuken ze op links, een andere moment op rechts, maar meestal frontaal.
Sommige van die gedachten beginnen zich op te splitsen, zo verkrijg je stormen in een storm. Moeilijk te volgen, of moeilijk een lijn in te krijgen. Net alsof je 10 filmzalen hebt en je in iedere filmzaal een 4-tal films tegelijkertijd aan het bekijken bent…

Eén storm zal ik laten waaien, die neem ik mee naar volgend jaar. Is zo’n ‘gezellige’ storm, eentje waar je met je fietsje verbeten frontaal doorfietst… in de gedachte dat je eindpunt mooi en zonnig is.

De andere storm gaat over mijn werk en het bijhorende voorstel. Na nu bijna een jaar alles te geven en mezelf bij momenten zo’n beetje op te offeren, was ik blij dat men me eindelijk eens een nieuw voorstel wou doen….
Laat ons zeggen dat ik het voorbije jaar deels een ‘hogere’ functie op mij nam met meer verantwoordelijkheid en meer inzet dan normaal nodig was, zonder extra verloning uiteraard. Het nieuwe voorstel was de afwerking van dat jaar, netjes zoals gepland.. na tijden van chaos bracht het voorstel me structuur en zekerheid… dacht ik.
Het voorstel bracht twijfel, ontgoocheling, en demotivatie… het voorstel bracht rebellie, verbetenheid en doorzettingsvermogen.

Dubbel zou je denken, maar dat is het niet… het voorstel dwingt mij om recht te staan, mijn kiekenborst op te blazen en mijn hoofd achterover te houden.

Het nieuwe voorstel is dus – bij de eerste blik – ronduit slecht, de bedrijfswagen is niet meer de kers op de taart, maar de vlieg op de stront. De maandelijkse lasten voor die wagen zijn zo hoog dat ik me afvraag of ik niet beter een nieuwe voor mezelf kan kopen. Het voorgestelde loon lijkt me zo laag dat ik me afvraag of ik mijn baas straks geld moet geven om te mogen werken.

Het voorstel was een gegoochel van cijfers, van bruto en netto, van marges en commissies… dat alles in 10min. Geen gesprek over de bedrijfscultuur, over de manier van werken, over de toekomst… gewoon over geld en cijfers.

Vraag me meer en meer af of die wereld van cijfers en verkoop wel mijn wereld is. Voor mijn primeert het ontwerpen, de gesprekken met de mensen, de sfeer… de verkoop is voor mij gewoon leuk, maar niet de grootste voldoening. Als ik mijn bazen bezig hoor en zie… dan hebben zij verkoop en marges als enige basis…

Ik weet het niet zo goed meer, ergens heb ik zin om weg te stappen. Ik heb niet zoveel zin om zware zakelijke gesprekken met mijn baas te houden. Ik leuter niet graag over geld, ze weten wie ik ben en wat ik kan… ergens verwacht ik van hen dat ze dit zien en me dit duidelijk maken in een voorstel. Idealistisch, ik weet het, en met die weet zal ik terug rechtstaan en het pad voor ogen houden die ik wil betreden, het voorstel die ik voor ogen hou… veel wil ik niet wijken.

Dit was een hele kleine blijk in mijn denken over dat voorstel, na 8u denken lopen mijn aderen weer terug vol met energie. Al loopt mijn denken niet vol met 1 doel… ze hebben me duidelijk gemaakt dat ik op meerdere doelen zal moeten schieten… om mijn eigen doel te bereiken… ooit.

…

Het leven stormt verder…

. moe
. blijkbaar proces bezig waarbij ik ‘betrokken’ ben
. energie
. morgen nieuw voorstel
. zin in lopen
. telenet hangt mijn voeten uit met hun rekeningen en briefjes
. restaurant heeft mail goed ontvangen
. ik ben na 5 jaar meester in het parkeren, mensen kijken me vol bewondering aan…
. … daar gaat mijn meesterschap met een nieuwe wagen
. wil DOEN
. morgen dokter
. zoveel te schrijven
. ik wou dat ik mocht vertellen…
. eindelijk op tijd met kaartjes, nu nog op tijd versturen
. wagen doet raar, stuur tikt bij momenten

. Hapt naar adem..

. Soms heb ik de indruk zoveel te kunnen schrijven, geen honderden woorden, maar honderden teksten. Gedachten kunnen je soms overspoelen waarbij je het gevoel krijgt aan een verdrinkingsdood te sterven. De golf spuwde me uit op het strand, mezelf slepend en bedenkend wat er nu net gebeurde…
Ah daar… een palmboom… effe rusten!

Na de verwerking van alle gegevens voor mijn enquête, mailde ik die resultaten door naar iedereen die dit wenste. In mijn enthousiasme maakte ik wel vermelding van deze weblog, wat in principe niet echt de bedoeling was.

Al is dit nu wel gebeurd, en wou ik gewoon even vertellen dat deze site geen verstopte gedachten zijn. Als men me morgen in het straatbeeld ziet verschijnen mag men me er gerust over aanspreken, of de comments gebruiken.

Gegroet Outro

Update 04.02.2009 – Dit bericht werd geschreven in december 2005, ondertussen zijn er nieuwe zaakvoerders, de bediening zal hoogstwaarschijnlijk onder een ander elan te werk gaan.

Uiteten, één van mijn favoriete bezigheden, toch als mijn budget het toelaat!

Deze keer had ik een fantastisch Indisch restataurant gevonden (met dank aan p.vdb), zo leek het toch op de site! Een – naar mijn mening – ongeloofelijk mooi decor, gezelligheid en ‘zenheid’ troef. Zitputten om nog meer in de sfeer van het Indisch eten te raken, kaarslicht, kussens, typische gerechten… Op naar de geneugten des leven!!!

Parking… wat een chaos, het restaurant ligt bij de parking aan de vrijdagsmarkt. Als ik Gent binnenrij zie ik op de parkeerroute dat er nog 37 vrije plaatsen zijn in die parking. Een paar kilometer verder zie ik dat er nog 21 plaatsen zijn, wanneer ik er bijna ben zie ik dat er nog 7 plaatsten zijn, als ik er ben zie ik dat de parking volzet is! Dit haat is dus, en dit is dan nog zacht uitgedrukt… ik heb namelijk een bloedhekel aan parking zoeken in een stad die ik niet ken (zelfs niet in Brugge). Na een half uur doelloos rondrijden zie ik een andere ondergrondse parking, ‘Reep’ ofiets… uit frustratie rij ik daarbinnen en besef dat ik er me nog een mooie wandeling voor de boeg staat of ligt! Maar de wagen staat netjes geparkeerd, hoeveel het kost zien we later wel.

Rijkelijk te laat… na een 5-tal Gentenaars lastig te vallen waar dat patershol nu is… kom ik in het restaurant aan . Gefrustreerd en op van de zenuwen val ik dat restaurant binnen… totale rust overvalt me, het is er warm waardoor mijn brilglazen zich beslaan met damp. Ik zet mijn bril af en probeer zo rustig mogelijk het restaurant binnen te gaan, ware het niet dat er een drempel was die ik – zonder bril – niet zag. Mijn gevloek gaat gelukkig maar enkele tafels ver…

Op het einde van het restaurant vind ik mijn vriendjes, lekker relaxed in de zitput. Het beloofd een leuke avond te worden…

Groot was echter mijn verbazing dat de bediening bijna waardeloos was… effe een opsomming want anders wordt deze tekst te lang.
Voorgerecht: 15min na onze bestelling concluderen ze dat bepaalde gerechten niet verkrijgbaar zijn, na onze tweede keuze brengt men ons iets die niet gevraagd was, Toen we het gevraagde kregen bleek 1 voorgerecht verkeerd te zijn. Na een tijdje wachten krijg ik een dubbel voorgerecht omdat ze niet meer wisten wat ik nu wou…
Hoofdgerecht: Eerst komt de wijn, men zet die pardoes op tafel met de vraag of we er zelf voor gaan kijken om uit te schenken. Daarna de rijstschotel met 8 verschillende gerechtjes, de dienster vraagt ons een beetje generveerd om toch wat plaats te maken op tafel. Ze gooit alles een beetje op de hoek, waarna we alles zelf verdelen. De fles water vergeten ze, waarna we die nogmaals vragen.
Het eten was zalig, na het afruimen laat men nog een deel van schoteltjes staan… die blijven er dan ook staan.
Dessert: Als ik de kaart vraag voor het dessert, merk ik een probleem… We zitten onze keuze te bespreken als een dienster ons bijna vlakaf komt vertellen dat we alleen nog ijs of sorbet kunnen kiezen. Opzich kan ik dat best begrijpen, maar de manier waarop. Het voelde bijna aan alsof het niet gepast is om nog een dessert te kiezen.
Natafelen: Een koffie, zalig als afsluiter! Aangezien de diensters niet meer rondwandelen… ga ik maar naar de toog. Vraag ik vriendelijk nog een koffie en vertelt men me botweg dat ze wel gaan sluiten. Ik vraag hen de koffie te brengen!
In het midden van mijn koffie-tafereel brengt men ongevraagd de rekening. Of laat me de vrijheid om te vertellen… ‘gooit men de rekening op tafel’. De opdracht is duidelijk… GetTheFuckOut.

Bah… het was gezellig dus verzamelen we het geld en hebben we zelfs een fooi van een 6€. We trekken onze jas aan en ik merk dat een dienster al weg is met het geld! Degoutant, op zijn minst had ik een dankjewel verwacht. Die kregen we wel… nadat we de zaak verlaten. Het is dan ergens rond 0.00u.

Toch is het een prachtige zaak, was het een supergezellig avond, was het eten lekker (niet super) en was het een gezellig sfeer. Ik zou er nog teruggaan, maar dan verwacht ik geen bediening meer…

Al ben ik toch van plan om eens een mailtje te sturen naar de zaak, want ik ben het niet gewoon dat men zo’n boertige bediening vol onkunde levert…

Daarna zijn we nog wat gaan drinken in Gent – die bijna even dood leek als Brugge… . Ik maakte me wat zorgen over de prijs van de ondergrondse parking en bij het vertrekken zorgde ik dan ook voor voldoende kleingeld en briefjes van 10€… Groot was mijn verbazing toen de kostprijs maar 3€ bleek te zijn

Met een goed gevoel reed ik mijn wagentje terug naar Brugge!

Kan je willen je kunnen belemmeren?

Soms heb ik zo de indruk dat ik me zo hard zit te haasten dat ik struikel over mijn eigen voeten.
Willen is goed, maar kan je ook dingen te hard willen… zo hard dat je er niet bijraakt of dat je er eerder van wegraakt. En door dat gevoel raak je soms nog meer gefrustreerd, waardoor je een sneeuwvaleffect verkrijgt van onkunde…

Het zal wel aan mij liggen dat mijn wegen vol putten en hobbels liggen en dat ik die weg afleg met een stadswagentje ipv een terreinwagen. De weg naar de vlakke autosnelweg lijkt me onvindbaar, ik hoor en zie nochtans de wagens voorbijrijden…

Misschien hou ik wel niet van een vlakke weg en maken de putten en hobbels grotendeels deel uit van mijn levensvreugde en in kleinere mate van mijn ‘levens_ergernis’.

En ik hobbelde voort….

Toen ik nog klein en onschuldig was…. sprong ik bij het minste teken van ontwaken uit mijn bed(je). Vlug gaan spelen met de lego of den playmobil tot de rest van het gezin wakker werd.

Toen ik wat groter en minder onschuldig was… bleef ik graag nog een beetje liggen, een kwartiertje de stilte van de morgen opsnuiven en bedenken wat de dag je zou kunnen brengen.

Nu ik groot en schuldig ben… lukt dit alles me niet meer, wat ik ook probeer, wat ik ook moet doen ik raak maar niet uit mijn bed. Momenteel gaat de wekker een uur vroeger dan het normale ontwaakmoment. Het duurt dan een kwartiertje voor ik nog maar besef dat de wekker aan het aflopen is. Eens ik dat besef heb duurt het nog een kwartiertje voor ik eindelijk begrijp wat ze op die radio vertellen, na de begrijpelijke woorden komt het kwartiertje om mezelf af te vragen welke dag het is en wat ik moet doen… en na de planning heb ik nog een kwartier tot een half uur nodig om me te overtuigen dat het nu wel hoogtijd is om op te staan…

Dit is er met mijn nieuwe bed van een tijdje terug niet op verbeterd en de donkere ochtenden helpen ook al niet veel. Niets leuker dan helemaal ondergestopt te genieten van het warme bed, niemand die je stoort of zal storen nog geen dingen die je moet doen…

Na het opstaan moet ik me dan natuurlijk verschrikkelijk reppen om op tijd te vertrekken… het leven is een ratrace maar het ontwaken een slakkenwandeling…

Boodschappen, dat was lang geleden! Met mij stuurloze winkelkar wandelde ik opgewekt DenColruyt binnen, dat een bejaard koppel me de weg versperde en schoorvoetend in beweging kwam kon me (nog) niet deren. Geduldig liet ik hen wat doen, mijmerend over wat ik eigenlijk nodig heb…

Winkelen is voor mij een zoektocht op een uitgestippelde route… ik weet zelden wat ik nodig heb en bekijk dan ook rek per rek of er niets bijstaat wat ik kan gebruiken. Meestal weet ik hoe de route grotendeels verloopt, koffie, snoepgoed, wijn,… een beetje structuur is er toch. Groot was mijn verbazing toen ik die structuur onder mijn voeten voelde wegzakken !! Colruyt heeft er namelijk niets beters op gevonden om alles te verplaatsen (of toch veel). Daar liep ik dan doelloos en hulpeloos in die grote enge winkel, mensen versperden me de weg, mijn karretje begon te slippen en de confituur staat nu bij het ondergoed… Winkelen is en blijft nu eenmaal een avontuur waarbij een zoekende geest een voordeel is.
En daar zag ik haar dan…. Ons Boerinneke! Nostalgie alom, de choco die ik als broekventje zo graag op mijn boterham at. Nog altijd in dezelfde – weinig flitsende – verpakking… vlug borg ik die pot veilig op tussen mijn andere boodschappen en spoedde ik me naar de kassa, niemand ging die pot nog van me afnemen!

Na de boodschappen had ik zin in de kapper – met de feestdagen in zicht moet ik er op mijn best uitzien. De kapper die ik gevonden heb is een attractie opzich. Vriendelijke kapsters die het interieur voorzien van mooie vormen en proporties… met daarbij vele andere dames vol zorgen over hun kapsel. De ene moet een kleurtje de andere een brush (ofiets) en allemaal zie je ze angstig kijken in de spiegel, angstig en deels hopend op een goed resultaat.
Bij eentje was het een beetje mislopen, ze vond de kleur iets te donker… ik zag er niets aan, maar na een wasbeurt was het inderdaad terug een tintje lichter. Vreemd, men deed dit met een ‘onschadelijk’ product, terwijl de kapster constant zat te hoesten en zelfs mijn ogen begonnen te prikken door die wasbeurt…
Een andere juffrouw zag er echt niet uit, met een verfborstel smeerde men allerlei rommel in in dei bos haar, uren werk leek me wel, maar de juffrouw zag er tevreden uit… ook met dat zilverpapier in haar haar.
Mijn knipbeurt ging ietsje vlotter… wassen – knippen – wassen … geen probleem – en ik vind het mooier dan wat sommige dames met hun haar lieten uitvoeren

Mensen zijn zalig…