Outro Spective

pittbull, noodknop, veiligheid, gedachten, machines, loslaten…

Damn, zit ik hier nu een tekst te vormen met die woorden en het lukt me langs geen kanten om er structuur in te krijgen en te ventileren wat ik wil vertellen. Dit is meestal geen goed teken of eerder een waarschuwing dat er iets zal gebeuren… of op zijn minst dat ik het gevoel heb dat er iets zal gebeuren.

Het loslaten is het kernwoord, ik voel teveel ballast van iets die me uit mijn levensritme trekt. De Pitbull is het tweede kernwoord, omdat ik mezelf heb vastgebeten in die ballast en nu niet meer wil lossen. De noodknop is het slot, omdat ik voel dat de ballast mijn doen en laten teveel beïnvloed.
Ik sprak gisteren met iemand dat de dingen die gebeuren of niet gebeuren me naar een hoogtepunt brengen en geen hoogtepunt waar iedereen naar streeft, maar eerder een kookpunt waar alles lekker samenkomt om dan als een vulkaan open te barsten, om dan iedere brug op weg te blazen en vuur te spuwen, om dan alles achter te laten in een roetwolk.

Dit alles is een gevolg van mijn dubbelheid denk ik… ik wil loslaten om de dingen die ik wil doen, ik wil vasthouden om de dingen die ik wil doen… Ik wil alles, maar dan naar mijn visie en alles willen staat soms gelijk aan niets hebben denk ik.

Kies ik voor werk, geld en minder leven of kies ik voor leven en minder werk… ik kan maar geen evenwicht vinden. Ik werk graag veel, maar ik leef en beleef graag…. momenteel belemmert werk het leven en het beleven. En ik ken iemand die er geen goed aandoet om de zekerheid van mijn werken te ondermijnen, te verwachten dat ik mijn leven en beleven zal opgeven voor een peulschil…

De weegschaal is na een jaar ferm aan het kantelen…

Loslaten is sowieso een probleem bij mij, als ik kies dan kies ik. Dit heb ik nu ook op het werk… ik heb ervoor gekozen en loslaten zal enkel gebeuren als ik bont en blauw geslagen ben (bij wijze van spreken hé ), loslaten zal enkel gebeuren als ik totaal niets meer heb om aan vast te houden.

^^ Klikbaar – filmtip

Wat ik nu ga doen is misschien niet het beste idee.

De laatste tijd haal ik er altijd goeie films uit, films die me confronteren en laten nadenken. Films die je de nodige energie kunnen geven, films die me meer energie geven dan een cd van The Prodigy. Het was namelijk de bedoeling dat ik hier nog een vervolg op mijn [open brief] ging schrijven. Al heb ik het gevoel dat het neerschrijven niet zo’n goed idee is. Al heb ik ook niet de intentie om te handelen naar de reacties van mensen…

So if you can’t face it your better run… [ofiet]

Open brief 2_

God heeft me een uitzonderlijke eigenschap geschonken die weinige kennen en begrijpen. God zei ‘heb u naaste lief’, maar Hij vertelde niet wie mijn naaste was of is. Ik liet God achter en zocht zelf naar hetgene ik wou liefhebben. Daar God alles ziet, en ik maar een beetje, duurde mijn zoektocht langer. De naaste die ik liefheb en lief kon hebben vond ik, ware het niet dat ik altijd het gevoel had niet alles te vinden… Netalsof je een schat zoekt en enkel kroon vind, ik denk/weet dat ik de schat nog altijd moet vinden of gevonden heb.

Cut The fucking crap.

In mijn vorige brief had ik er het erover dat ik een zoektocht ging starten naar het feit of ik al of niet op een jongen zou kunnen vallen op de manier dat ik al viel voor een meisje, of een jongen hetzelfde gevoel bij me zou kunnen teweegbrengen als een meisje. Het antwoord was me eigenlijk vlug duidelijk en mijn hoofd riep ja, maar dat wist ik… de open brief was dan ook enkel een verduidelijking voor mezelf. De open brief was de koevoet en jullie de deur….
De weken na de open brief overviel me een gevoel van vrijheid in mijn denken, ik liet alles toe en blokte niets af. Boy or Girl het maakte me allemaal niets meer uit, ik liet me evenwel van mijn sokken blazen door een meisje als door een jongen en dat voelde goed aan.

In de weken die volgden op de open brief praatte ik ook met mensen over hetgene ik losgelaten had, over het feit dat ik op jongens of op meisjes kan vallen. In het begin was dit leuk en stimuleerde dit enkel mijn denken en mijn voelen, maar na een tijd begon ik het vervelend te vinden. Ik heb het gevoel dat ik me telkens moet verantwoorden, voor een biseksualiteit, tegen hetero’s en HoLe’s… Ik stapte uit het vakje hetero en kwam ergens in een grijze zone terecht, mensen vinden dit blijkbaar moeilijk en willen me graag ergens plaatsen. Ik vind dit vreemd, ik ben er dan ook zeker van dat mocht ik een relatie hebben met een vrouw mijn omgeving me zal bestempelen als een hetero en deze brieven zal afschilderen als een identiteitscrisis. Ik ben er zeker van dat mocht ik een relatie hebben met een man, mijn omgeving me zou bestempelen als een homo en vertellen dat ze het altijd wel geweten hadden en deze brieven afschilderen als een overgangsperiode.

Om die reden ben ik dan ook niet echt meer van plan om dingen te schrijven over die ‘naastenliefde’. Ik denk niet dat ik mij moet verantwoorden over mijn voelen of dat ik lezingen over mijn voelen moet geven. Mijn voelen is gelijk aan ieder ander mens en die behoeft weinig extra woorden. Een hetero hoeft zich tov mij niet te verantwoorden, hetero’s onder elkaar verantwoorden zich ook niet over hun hetero zijn. Als men mijn voelen als verwarrend aanziet en wil weten in welk vakje ik nu echt hoor, dan kan men beter zijn denken overdenken en mijn denken laten rusten. Bespaar me ook de cliches….

Dit is momenteel mijn denken… en ik leg de nadruk op momenteel, sommige uitdrukkingen zijn een momentopname van hoe ik het nu voel.

Verder denk ik dat ik een mooie eigenschap van mezelf heb leren kennen en eindelijk zonder echte vooroordelen door de wereld kan verder stappen. En weze niet ongerust, mijn stappen blijft gelijk, mijn weg dezelfde… ik verander niet in een ander persoon door mijn voelen.

Niemand hoeft zich aangesproken te voelen door deze tekst.

Animo-menen organiseerde een voetbaltornooi…

Vol enthousiasme zag ik zoiets direct zitten, het ging een jaar van sport worden dus dit was een goed begin. Dat het al meer dan 7 jaar geleden was dat ik nog tegen een bal trapte liet ik even achterwege, ahja een voetbaltoto van animo… dat zijn zo ploegen die al blij zijn dat ze eens tegen een bal kunnen trappen… dacht ik. Die illusie verdween al grotendeels toen ik het uurschema onder ogen kreeg, de brandweer van Menen lijkt me nu niet direct een sukkelgroepje!

Het opstaan deze morgen was al een opdracht opzich, om 6.30 ging mijn wekker al en om 7.30 rolde ik eruit! Ik wou namelijk zeker ontbijten en op het gemak mijn tas maken ipv enkel douche. Opdracht volbracht, op naar het station om de andere leden van ons sterrenteam op te pikken.
En dan op naar Lauwe!!!!

Bij onze aankomst werd mijn verbazing nog groter, blijkbaar had ieder team eigen shirtjes en broekjes. Die zagen er professioneel uit, en wij – met ons outfit – redelijk amateuristisch. Op naar de match!
Het was namelijk de bedoeling om wedstrijdjes van 2×12min te spelen.

match1 – Animo-Menen – Een sterke ploeg - of zo zagen ze er toch uit – maar nooit uw tegenstander onderschatten dus vlogen we er lekker in! Iets te hard waarschijnlijk want na 12 min dacht ik al bijna te sterven, sterren vergezelden me net niet.. een kurkdroge mond daarentegen.
Ik merkte al gauw dat mijn lang vervlogen verdedigingstechnieken terug naar het oppervlakte kwamen. Dit aan de hand van de ergernis bij mijn tegenstander, ik gooi me namelijk op de bal en meestal nog eens op mijn tegenspeler. Of ik hang zo lang mogelijk in hun weg totdat ze uit frustratie de bal wegschoppen, geen bewuste tactiek hoor, gewoon mijn manier van voetballen blijkbaar.
Het ging me wel niet goed af om overal op dat veld te staan – na de eerste match dacht ik dan ook al dat het met me afgelopen was!
13-4 [voor de tegenstander uiteraard]

match2 – Brandweer Menen – Een cola deed me goed en de snelle suikers drongen zich door mijn stelsel heen. We gingen ze eens afmaken !!! Alles begint vrij goed, onze ploeg heeft zich zo een beetje gevonden en er wordt beter gespeeld. Ik loop dat hele veld niet meer af en blijf op de defensielijn, iedereen die ook nog maar mijn richting uitkomt heeft het geweten! Al hadden ze me een beetje door en bleven ze soms staan ipv mij te ontwijken… maarja ik maak geen plaats. Een frontale botsing waardoor ik van de weerbots 3 m achteruit moest wandelen, een frontale botsing waarbij mijn ribben bijna tegen mijn ruggengraat botsten, een elleboog tegen mijn neus, iemand die over mijn schenen valt, een val op mijn heup waardoor ik effe over het veld glijd… jaja we hadden dikke fun!
Jammergenoeg toch verloren, ik dacht met 7-3

match3 – JongLinks Kortrijk – Ah een ploegske naar ons niveau!! We begonnen er goed aan, al direct een goal! Een tijdje liep het zo mooi op maar toen zakten we een beetje als een pudding in – toch niet zonder slag of stoot. Deze ploeg speelde namelijk een beetje op ons speelse niveau… dus kon ik sommige tegenspelers een duw geven zonder dat ze dit aanzagen als een aanslag op hun leven.
Het verlies kon me niet zoveel maken, dit was de leukste match en dan nog met mensen uit ‘min streke van vroegere’.

Update 01.04 – blijkbaar hebben we wel 4 matchen gespeeld, maar om de ene of andere reden weet ik begod niet meer tegen wie of wat dat was. Al bij al weet ik wel dat het dikke fun was en dat we ze allemaal verloren hebben. Al hadden we wel de prijs van sympathiekste groep…
Deze tekst is later bijgevoegd, hij is niet echt volledig maar aangezien de animo leden altijd ‘zagen’ om verhaaltjes

Mijn teerbeminde

. Het monotone geluid dat je maakt
. De agressie die uit je komt
. Het nuchtere dat je bovenbrengt
. De energie die je me geeft
. Het melige dat je stukslaat
. De stilte die je verdrukt

U bent mijn alles, mijn rots in de branding, brenger van mijn noden, verlosser van mijn last.
Verlaat me niet mijn liefste
Verlaat me niet… ik heb je nodig.

Speciaal voor [The Prodigy]

Politiek – ik ben niet zo thuis in alle structuren en namen van ons kleine belgenlandje, zelfs niet van wat er achter de schermen afspeelt in het BrugseOmmeland. Toch weet ik graag waarover het gaat en probeer ik grote nieuwskoppen meer uit te spitten adhv duiding.

De Zevende Dag – zo’n beetje mijn favoriete achtergrondgeluid op een zondagmorgen. Als er me iets kan boeien blijf ik luisteren anders laat ik ze maar ratelen. Nu zondag zat ik bijna op het puntje van mijn stoel, niet zozeer van spanning maar van ergernis. Dan kan ik letterlijk luidop de ene of de andere uitfoeteren….
Vorige zondag was er een discussie omtrent het Vlaamse meerbanenplan van Frank Vandenbroucke, dit samen met de voorzitter van Unizo, JM Dedecker en Phillippe Dewinter.

Het is te zeggen… discussie – de panelleden waren al uitgekozen om voor enig spektakel te zorgen. Veel discussie was er dan ook niet aan, buiten dat ik toch eens een grondige uitleg heb gekregen van F.Vandenbroucke omtrent het voorstel.
De voorbije week zat de helft van Vlaanderen namelijk te roepen als een kieken zonder kop – VB had namelijk iets laten vallen over quota en dacht iedereen te weten waarover het nu ging. Dikke bullshit uiteraard want de essentie was net dat het niets met quota te maken heeft – toch verviel een zinnige discussie weer in een oeverloos gelul over allochtonen die ons werk afpakken…
Opzich kan ik best begrijpen dat niet ieder voorstel goed moet zijn en dat men bedenkingen kan hebben bij een voorstel, maar ik hou dan wel van een sterke en onderbouwde argumentatie. Al verleent TV zich daar niet goed toe, het moet snel en flitsend zijn…

Over het voorstel ga ik niet uitwijden – maar wel over ‘het volk’…

Het volk heeft namelijk altijd gelijk… ook al is het mijn gelijk niet. Ik begin dat ‘gelijk’ een beetje te vrezen, als ik zie dat de inhoudelijke argumenten door het volk niet aanhoort worden maar de inhoudloze slogans makkelijk en gretig worden overgenomen dan vrees ik bij momenten dat volk.
Heeft het volk recht op ‘zijn gelijk’ of heeft het volk wel altijd gelijk. Heeft het volk gelijk als ze oordelen over dingen waar ze niets vanaf weten, als ze leugens als waarheid aanschouwen en waarheid als leugen, als ze het inhoudloze verkiezen boven het inhoudelijke…. heeft het volk dan nog gelijk.

Ik denk van wel – iedereen heeft het recht om op zijn bek te gaan – alsook een volk. Al hoeft het volk van mij niet te verwachten dat ik samen met hen op de grond ga liggen… nope ze gaan me moeten neermeppen…

Met deze tekst aanzie ik me niet als de eigenaar van het grote gelijk… er zijn veel waarheden maar een heilige waarheid heeft inhoud nodig en ik spreek met deze tekst dan ook op de inhoudloze heilige waarheid en de volgers van deze inhoudloosheid.
Met deze tekst viseer ik ook geen partijen (yeah right), ik viseer een niet-denken en dit kan zowel oranje, rood, groen,… zijn – dit kan zowaar van toepassing zijn op mezelf …

Mocht u vreemde dingen lezen dan mag u dit altijd melden.

[link]

Mijn rechtse kant kent een ongekende verlamming, mijn Linkerkant is superactief!

^^ klik voor groot

Voor wie een beetje inzicht heeft in 3D-tekeningen, de afbeelding hierboven is mijn appartement… TheNakedVersion…

Mijn appartement is zo’n beetje mijn oase van rust geworden, een plek waar niemand veel komt en die eigenlijk niemand veel weet zijn. De week zelf is soms al zo druk dat ik op een vrije dag of avond niet gestoord wil worden. (Al komt dit ook een beetje door mijn bel.. die houdt namelijk een hels kabaal – ik heb een hekel aan mechanische geluiden)

Daar het ook mijn plek is mag ik het ook rommelig houden, ik hoef mijn huis niet achter te laten voor het geval er onverwachts bezoek komt. Ik mag mijn afwas laten staan en als ik s’avonds laat thuiskom mag ik alles laten vallen waar ik zin in heb. Ik hoef mijn bed niet op te maken als ik geen zin heb en ik mag de badkamer in chaos achterlaten als ik te laat uit mijn bed was…
Ik woon best graag alleen, zeker omdat ik de laatste tijd met veel bezig ben en dan ook geen zin heb om als de perfecte huisman met een stofdoek rond te dwarrelen.

Al moet ik er eens mijn gedacht van maken om mijn kasten (meubels) af te werken… daar ben ik nu al 6 maanden mee bezig. Een beetje te lang naar mijn mening, maar om verder te werken moet de cirkel rond zijn! Ik moet geld, tijd en zin hebben en de voorbije maanden was geld het probleem, de voorbije weken tijd.

Voor degene die hier later beginnen lezen zijn, ik heb een ‘kastenproject’ – alle kasten voor mijn leefruimte, de eettafel, de bureau – al deze dingen wil en zal ik zelf maken. Momenteel zijn de kastkorpussen af en geschilderd al moet ik nog de deurtjes afwerken en een probleemkast lijmen, daarna lades maken en een bureaublad zoeken, mijn eettafel ‘upgraden’ en samen met de stoelen schilderen, daarnaast wou ik ook nog iets doen in de slaapkamer….Al nemen we de tijd hoor….

^^ de start van een tijd terug

Voor dit project reken ik een beetje op de mensen in mijn omgeving, dat is net het leuke aan het kastenproject. De filosofie is om met zo weinig mogelijk middelen veel of alles te realiseren. Mijn kasten zullen een verhaal dragen en dat was net wat ik mis bij meubels kopen. Die meubels hebben geen ziel, geen verhaal.
Viavia raak ik aan toestellen, hulp, kennis,… Soms komt de hulp zelfs van onbekenden en dat geeft me een dubbel goed gevoel, wetende dat mensen nog mensen helpen.
Bij deze dan ook een dankjewel aan de mensen die me al geholpen of gesteund hebben, ook aan de mensen die soms denken dat ik gek ben om zelf mijn kasten te maken… of de mensen die bezorgd zijn om het feit dat ik leef met halve tot geen kasten

Later zeker meer!

Ps. Mocht ik ooit 1 idool hebben in mijn leven dan zal het wel Jan Hoet wezen….

Ooit wandelde ik door Brugge en hield een toerist me tegen om de weg te vragen, een warm gevoel overviel me en ik vertelde haar dat ik wel meewandelde tot waar ze moest zijn. Ze vond het niet vreemd en in haar gebrekkig Engels antwoordde ze op mijn vragen.

Ooit wandelde ik door Brugge en hield een groepje van 3 jongens me tegen om me de weg te vragen, een warm gevoel overviel me en ik vertelde – die ene – dat ik wel meewandelde tot waar ze moesten zijn. Hij vond het niet vreemd en vertelde honderduit waarom ze in Brugge waren en wat ze van plan waren. Zijn vrienden volgden op een afstand…

‘Aha’ – hoor ik sommige al roepen – ‘ge had twee keer prijs…’

Ooit nam ik de trein en kwam ik een oud vrouwtje tegen, een warm gevoel overviel me… Na een uur over elkaars leven te vertellen splitste onze reisweg….

Het is niet zozeer een aantrekkingskracht uit spontane verliefdheid ( de oude vrouw in gedachte) het is een gevoel van ‘hey – wij kennen elkaar al jaren’…. het is dat gevoel die blijkbaar zorgt voor een ‘vreemd en vertrouwt sfeertje’

Soms stel ik me vragen bij dat gevoel – ik weet dat mijn gevoel zegt dat ik het goed met die mensen zou kunnen vinden, maar anderzijds vind ik het vreemd dat ik dat gevoel soms al heb zonder iets tegen iemand gezegd te hebben. Bij vreemden is dit niet moeilijk, dat warme gevoel verdwijnt als de vreemde terug wegwandelt. Bij vrienden of in gezelschap is het al wat ‘ambetanter’… dan heb ik er super veel nood aan om dat gevoel te ontdekken en om die persoon te leren kennen, om te achterhalen waarom dat warme gevoel me overvalt.
Bij al mijn beste vrienden heb ik dit gevoel ook gehad, bij hen verwarde ik dat gevoel dan met verliefdheid. Op al mijn echt beste vrienden ben ik ooit verliefd geweest, of zo voelde ik het toch aan. Voordat de lezers hier conclusies trekken, al mijn super beste vrienden zijn vrouwen al moet ik ook bekennen dat ik ooit die verwarring gekend heb voor een jongen – lange tijd terug, maar dat gevoel heb ik bewust en onbewust nooit helemaal mogen ontdekken.

Die verwarring bij vrienden is altijd heel vreemd, en nadien blijkt altijd dat het niet echt verliefdheid is/was maar gewoon een enorm graag hebben. Om die reden is het voor mij ook moeilijk om graag hebben en verliefdheid uit elkaar te houden… er zit een hele dunne grens tussen.
Vroeger kon ik mezelf nogal vlug verliezen in dat warme gevoel, nu ga ik er gelukkiger nuchterder mee om… alhoewel…

Toch is het soms vreemd te weten dat je het met iemand heel goed zou kunnen vinden zonder dat je de persoon echt kent. Je zou kunnen zeggen larie en apekool… maar uit mijn ervaring weet ik dat het warme gevoel me zelden bedriegt… maar weet ik ook dat het warme gevoel niet altijd moet resulteren in een goeie vriendschap, daarvoor moet het heel plaatje kloppen.

Vreemde zweverige tekst zeker…

Gisteren stond ik kledij te passen… daar was het terug – ik stond voor de spiegel mijn kledij te passen en voelde dat warme gevoel, ik draai me om en kreeg een mooie glimlach van een meisje die tussen de rekken stond…

Ah ik ben gewoon een vrouwen- en/of mannenmagneet…

Nee serieus… best wel vreemd bij momenten… Al heb ik moeite om het warme gevoel te omschrijven.

^^ klik voor groter

Als jullie het soms grappig vinden om met mijn gevoelswereld te ’spotten’ dan mag ik dat ook met mijn eigen doen hé

Winkelen, het was jaren geleden dat ik nog eens ging winkelen zonder echt iets nodig te hebben. Meestal moet ik altijd vluchten voor een horde vrouwen of frustreer ik me in doelloze bejaarden die voor mijn voeten strompelen (met alle respect).
Vandaag was het anders – vandaag ging ik sportkledij kopen, vandaag ging alles anders zijn! Maar eerst naar de kapper…

Mijn kapbeurt – zoals altijd grappig en plezant, alleen was er vandaag ook iets ambetant. Er is daar zo’n ongelofelijke trien die het haar moet wassen, maar die is zo lomp. Die begint maar, die zegt niets die doet maar – maar kom nu gaf ze mij een hoofdmassage… ik had zoiets van WhatTheFuckAreYouDoing… maar net toen ik het leuk begon te vinden spoelde ze mijn haar met een harde en koude straal water…
Gelukkig had ik mijn favoriete kapster, iemand die geen lullige vragen stelt en die enkel iets zegt als het zinnig is. Zij weet ook altijd hoe ik mijn haar echt wil hebben en doet het dan ook altijd uitstekend!

Na mijn kapbeurt stapte ik eventjes de H&M binnen, ahja het is solden en er was niet veel volk. H&M is niet echt mijn ding meer, ok het is er goedkoop maar echt doordacht of vernieuwend lijkt het me niet meer. Toch heb ik er een zwarte deftige broek en polo gekocht. Oja en een riem met de tekst…. ‘Don’t play stupid with me… I’m Better at It!!!‘ – vond ik wel leuk. Tijdens het winkelen voelde ik het al, een stem riep me LeeLoo…. LeeLoo…

Na de aankoop van een nieuwe set lakens in de Hema spurtte ik naar de winkel die de stem me toeriep! Mijn favoriete winkel van België denk ik!
Heel klein, met allemaal hele doordachte dingen, niet schreeuwerig maar subtiel. De sfeer van de winkel is ook heel speciaal, drum’bass op de achtergrond, eigenaars die niet op je vingers komen kijken, een beperkte oppervlakte, een beperkt gamma… maar alles zo uitgedacht. Okok het is er 3 tot 4 keer zo duur als de H&M maar kom…
Ik was er al een tijdje aan het rondkijken, waarbij het me opviel dat de eigenaars er niet waren. Ik maakte me er geen zorgen in en zocht verder in de rekken. Na een kleine 10 minuutjes kwamen de eigenaars binnen, blijkbaar was de winkel nog niet open (ofiets) en waren ze vlug iets gaan eten. Dit om de sfeer van de winkel weer te geven…
Ik had een broek gevonden.. met ruitjes… normaal gezien mijn ding niet, maar die sprak me wel aan. En als iets me aanspreekt dan is het meestal al verkocht, al vroeg ik me alleen af wat ge daarop moest dragen. Effe de eigenaar roepen die een paar superleuke dingen uit het rek haalde.
Passen maar… [1] broek met hemd – super, ziet er wat alternatief uit, maar nu ook niet overdreven… deftig alternatief… hemd is mijn ding strak, bijna te klein. [2] zelfde broek met strak T-shirt – meer dan super, geen twijfel mogelijk we kopen het allemaal… Afrekenen… broek + hemd + T-shirt… allemaal van Ben Sherman

Conclusie van de dag: ik heb geen sportkledij gekocht….

^^ klikbaar – [Animo-nationaal]

animo, jong links wil jongeren tussen 14 en 30 jaar in contact brengen met politiek en de socialistische beweging. animo heeft een links en sociaal jongerenprogramma. Ze wil samen met andere progressieve jongerenorganisaties de politiek ontdekken en beïnvloeden, met veel aandacht voor de leefwereld van jongeren.

Al een klein jaartje ben ik nu lid bij Animo-Brugge, een jeugdige bende vol ideeën, een groep die zo’n beetje mijn visie meedraagt. Het was dan ook een jaartje geleden dat een film me het spreekwoordelijke duwtje in de rug gaf om op te zoeken waar ik terecht kon met de drang om iets te doen. Ik ergerde me dood aan de verzuring, aan het steen en been geklaag en aan de steeds maar groter wordende individualisering. Dan kan je blijven zitten en daarover klagen om net zo te worden als hetgeen je aanklaagt, al had ik de indruk dat het beter was om mezelf zo’n beetje in ‘de strijd’ te werpen.

‘In de strijd’ omdat ik het na die film wel zo aanvoelde, er moest en zou iets gebeuren en ik ging eraan helpen Song for a Raggy Boy een socialist die vecht voor het onrecht die de jongens ondergaan… Naar mijn visie en mijn idealisme is het dan ook enkel maar het socialisme waarachter ik me kan scharen… Geen enkele partij zet – naar mijn mening – het volk centraal en politiek is er naar mijn mening net voor het volk… [tot zover mijn beperkte gedachte - voor verdere politieke uiteenzettingen zie Niels]

Soms vragen mensen me of ik dan op een lijst wil staan, maar dat zegt me eigenlijk niet veel. Macht lijkt me een sluipend gevaar voor mijn idealisme en om bij de macht te raken moet je soms je idealen aan de kant schuiven en daar heb ik niet direct zin in. Waarom ik er wel lid ben…. moeilijke vraag. Ik hou van het denken over de samenleving in Brugge, over het zoeken van oplossingen, over het bedenken van protest, het blootleggen van problemen – maar veelal hou ik gewoon van de samenhorigheid, de diversiteit van meningen en de openheid die er heerst. Misschien ben ik wel lid ter bescherming van TheUnderDog…

Toch ben ik nog altijd geen lid van Animo-nationaal en/of SP.a – dat lijkt me eerder een principezaak of toch zeker iets waar ik me nog niet helemaal in kan vinden. Ik hou niet zo van macht, structuren met regeltjes en grote afdelingen. Die afdelingen hebben naar mijn mening soms teveel structuur die een belemmering van de bedoeling zijn…
Ik hou ook niet zo van grote groepen, waarbij het gevaar erinzit dat het individu de groep en de groep zijn mening volgt. De individuele visie verdrinkt soms in de zee van meningen en vergaat soms in de kracht van de top-wind.

Ik hou van het regionale karakter bij Animo-brugge, iedereen kent elkaar, iedereen weet wel een beetje hoe de ander in elkaar zit. Bij nationale groepen heb je dat niet zo denk ik…

Maar kom het is nu ook niet zo dat ik er al uren over nagedacht heb, dus als er hierboven vreemde dingen staan… het zijn gedachten van het moment.

De reden van dit schrijven komt er nadat ik opmerkte dat de [search-balk] van mijn blog soms gebruikt wordt om dingen te zoeken die ik geschreven heb over Animo-Brugge. Al moet ik bekennen dat ik dit eigenlijk zelden of nooit doe. Deze blog gaat over mezelf en als ik schrijf over mensen dan heb ik het gevoel te roddelen, als ik schrijf over de vergaderingen dan heb ik het gevoel te verraden, te verklikken. Al kan het wel zijn dat er binnenkort wat meer over verschijnt… een voetbaltornooi om te beginnen