Outro Spective

. Winkelen, normaal winkel ik altijd in buurtwinkels of in zo’n stadsSupermarkt, als je in zo’n winkel fruitsap nodig hebt dan pakt ge een fles fruitsap, als ge chips nodig hebt dan neemt ge de smaak die ge wenst. Nu liet ik me onlangs verleiden tot de supermarkt die hier ‘buiten de poorten’ (buiten het hartje van Brugge) ligt… Die ligt namelijk op een kleine kilometer van mijn deur, maar omdat het ‘buiten’ Brugge ligt ga ik er nooit.
Ik was net terug een klein kind die voor het eerst in tijden een speelgoedwinkel binnenstapte. Groot, maar groot !!! Ik liep er om te beginnen al helemaal verloren en de gangen leken wel oneindig. Van ieder product had je keuze uit een heleboel merken, de diepvriesafdeling was niet 1 diepvriezer groot maar een hele gang diepvriezers…. Ik had drank nodig en aangezien ik geen vast merk heb kreeg ik een probleem bij het zien van zoveel keuze.
Na een tijdje had ik alles gevonden wat ik nodig had en liep ik richting kassa…. daar stonden wel 10 kassa’s! De caissières waren eens niet de jonge jobstudentjes die ik normaal te zien krijgen, maar eerder de iets oudere dames die zo uit een film van de jaren ‘70 werden geplukt.
Het afrekenen gebeurde vlotjes, al was mijn verbazing groot toen ik het bedrag te horen kreeg… voor dat bedrag kon ik een ijsje met 3 bollen in ‘t stad en nu had ik avondeten, chips en drank mee !!
Het wordt eens tijd dat ik wat meer let op mijn uitgaven en op de soort winkels waar ik mijn aankopen haal.

. BingoNight, ja door omstandigheden… kwam ik dit weekend terecht in ene of andere voetbalkantine waar er tientallen mensen Bingo aan het spelen waren! Dit onder het sfeervolle Tl-licht van de zaal, al was er hier en daar toch een storend element met gekleurde gloeilampen aangebracht!
Grappig om die mensen bezig te zien, ik wist niet dat het nog bestond… ik dacht dat Bingo iets was van toen ik 13 jaar was.

. The Beatles, ik heb een nieuwe ontdekking gedaan! Daar ik wat opzoek was naar nieuwe muziek en de moderne me niet zo direct kon bekoren, greep ik even terug naar iets van voor ‘mijnen tijd’. Normaal luister ik altijd naar muziek die probeert te vernieuwen of die iets anders probeert te brengen. Al bestaat er nog weinig originaliteit en kunt ge dan beter naar het origineel teruggrijpen. Come Together… Here Comes The Sun… blijkbaar was de muziek me niet zo onbekend en kon ik er al een paar vrij goed meezingen!!!! Blijkbaar heb ik een nieuwe rijkdom aangeboord…

Je kunt niet zonder de anderen (Zjef Vanuytsel)

Als je soms denkt aan de pijn en het leed
Die jouw vrienden jou deden
Die gisteren nog zegden alles voor je te doen
Of je denkt aan de woorden van haat die je nog dient te vergeten
Dan heb je geen zin
Verder te doen
En dan krijg je de lust om terug in je schelp te kruipen
Om alleen te gaan leven en je voeten te vegen aan de rest
En dan zweer je voortaan voor niemand je wil nog te buigen
Je maakt je eigen wereld
Je eigen nest

Maar denk niet ik ga mijn eigen gang
Denk niet ik ga het veranderen
Want alleen ben je te klein en te bang
Je kunt niet zonder de anderen

Maar als je op straat even rondloopt en je kijkt naar de koude gezichten
Waarop je ziet wat de een voor de ander overheeft
Of je luistert naar de wereld met haar moord en oorlogsberichten
Dan vraag je je af
Waarom je nu leeft
En dan krijg je de lust om je eigen eiland te kopen
Weg van de mensen en weg van hun hartloos gedoe
Om naar eigen maat je eigen pad op te lopen
Weg van je vrienden
Want je bent het moe

Maar denk niet ik ga mijn eigen gang
Denk niet ik ga het veranderen
Want alleen ben je te klein en te bang
Je kunt niet zonder de anderen

Maar dan zie je misschien toevallig een paar fijne dingen
Twee mensen die elkaar zomaar een pleziertje doen
Of twee anderen die gewoon proberen elkaar te beminnen
En dan krijg je weer zin
En dan krijg je de lust om terug uit je hokje te kruipen
Omdat je alleen geen haat maar ook geen vriendschap verkrijgt
En dan zweer je voortaan voor iedereen je wil te gaan buigen
Om de mensen te geven
Wat je van hen niet krijgt

Maar denk niet ik ga mijn eigen gang
Denk nooit ik ga het veranderen
Want alleen ben je te klein en te bang
Je kunt niet zonder de anderen

Gekregen van mijn zusje

Vreemd…. vanmorgen stond ik veel te laat op – okok dat is nu niet het vreemde - maar om de ene of andere reden moest ik me toch niet haasten! Tot ik opmerkte dat de tijd op mijn uurwerk trager verliep dan in werkelijkheid… en net dat nutteloos feit stemt me nu al de hele tijd tot nadenken…

We lopen de hele dag van hier naar daar, iedere nutteloze bezigheid is een zonde geworden en iedere sec. van die tijd moet opbrengen, moet zinvol zijn. Al vraag ik me af als je hele leven gevuld is met zinnigheid besef je dan nog dat je zinnig bezig bent…
Je hebt geen tijd meer om stil te staan bij de dingen die je doet, want stilstaan is achteruit gaan. Je hebt geen tijd meer om aan te voelen of de dingen die je doet wel de dingen zijn die je wilt doen. Je hebt geen tijd om te zien of je zinnigheid wel zinnig is. Je hebt gewoon geen tijd meer…

. Zelf had ik gisteren een opruimmoment… dan begin ik mijn hele woning op te ruimen! Ik worstel me door allerlei stapels papieren en boeken, ik ruim mijn kasten op, ik sorteer mijn was, ik leg mijn kleerkast op orde, ik sorteer het afval….
. Zelf had ik gisteren een opruimmoment…. dan begin ik mijn hele gedachtenmolen op te ruimen! Ik worstel me door allerlei gedachten en gevoelens, ik ruim de bovenkamers op, ik sorteer de gedachten op belangrijkheid, ik leg ze weer op hun oorspronkelijke plaats en ik defragmateer…

Die twee opruimmomenten gaan meestal samen….

En ja…. ik denk inderdaad dat ik met teveel dingen bezig ben, dingen die ik wil bereiken of volbrengen. En doordat ik ze allemaal wil raak ik nergens helemaal, ik blijf overal wel ergens steken. Ik denk dat het tijd wordt om sommige dingen gewoon op te bergen tot een ander moment, om sommige plannen wat meer los te laten… zo heb ik misschien weer wat meer tijd voor mezelf.

Tekst gaat over dingen niet over mensen…

JanFabre_Info
JanFabre in het VlaamsParlement – 26.01 | 24.06

Uiteraard ga je niet op reis naar Brussel enkel en alleen om lekker te eten. Retrospectieve Panamarenko had ik al gemist, nu had ik dan toch wel graag het overzicht van JanFabre gezien!

JanFabre achtervolgt me namelijk al enkele jaren, om de ene of andere reden vallen zijn werken me altijd in het oog. Verwacht geen uitleg van een kunstkenner, ik ben maar een kunstliefhebber… op dezelfde manier ik een wijnliefhebber ben.
Kunst behoeft voor mij geen uitleg, kunst mag er gewoon zijn om me te ontroeren. Naar mijn mening zoeken mensen teveel naar het waarom in kunst, netzoals in hun dagdagelijkse leven moet alles een nut hebben, een waarom. Als je niet zoekt naar het waarom in kunst zie/voel je soms hele mooie dingen…

Mooie dingen moeten ook wat mooi opgesteld zijn, zonder dat er veel randanimo je blik kan afleiden. Bij deze tentoonstelling hadden ze dat goed opgevangen, dit door te werken met nissen in grote volumes.
JanFabre is meer dan ik dacht en hij heeft veel mooie ‘dingen’ – al heeft die er ook waarbij ik weinig kunst inzag. Na een tijd aanziet men ieder werk van een groot kunstenaar als pure kunst, ik zie er toch in uitzonderlijke gevallen een vlug probeersel in.

Men kon/kan de rondleiding volgen met een Audiogids, na enige twijfel hebben we die toch maar genomen. Leuk om te horen hoe JanFabre tot zijn kunstwerk kwam, al zat er nogal wat ruis op de audiogids of mag ik vertellen dat JanFabre wat onduidelijk spreekt . Zo’n audiogids is best wel handig en leerrijk, het leek me voor herhaling vatbaar… Je kunt genieten van het werk en daarna vraag je de info op, heel anders dan dat er en gids constant staat te ratelen.
De videoArt was het leukst – die voerde je helemaal mee adhv het geluid en de soms snel op elkaar volgende beelden… De aanwezigheid van de kinderen (een schoolgroep) maakte het nog leuker, die zijn eerlijker in hun reacties en sommige reacties vond ik best grappig. Het intrigeerde me ook dat vele van die jonge kinderen geboeid beleven kijken. Al heb je uiteraard van die leraars die denken dat een kunstbeleving in stilte moet gebeuren…

We hadden een uurtje werk om alles goed te bekijken en ik heb me geen moment verveeld!

Tijd voor meer….

Vreemde dag…

Na 8u

. ik ben mijn uurwerk thuis vergeten… ik draag dit al jaren met me mee
. ik ben mijn gsm thuis vergeten… idem uurwerk
. Deze morgen bleven de rode lichten rood, ik stond daar al 10 min toen we met een hele groep door het rood reden.
. ik luister momenteel naar Donna… *zonder woorden*
. ik had een spontane lachbui… na een binnenpretje
. ik had een goed gevoel bij het ontwaken… ik droomde namelijk dat de socialisten overtuigend de verkiezingen wonnen….

Na 12u

. mijn sleutels vergeten aan de kassa in den Delhaize
. iemand achter mij die dacht me vooruit te duwen met haar winkelkar…
. te horen gekregen dat ik dialect spreek…. moi? [mijn baas en analyses...NOT]
. mijn dessert vergeten in de wagen

^^^LaManufacture_be

Woehoooo…. een paar dagen terug heel lekker gaan eten in een héél goed restaurant te Brussel. U leest het goed, dendezen begaf zich onlangs in het gevaarlijke Brussel, waar de criminaliteit vele keren hoger ligt dan in het veilige Brugge.

Het restaurant heeft naar mijn mening een ietwat vreemde ligging, door straatjes waarbij je van het ene gevoel in het andere wandelde. Mooie huizen, vervallen huizen, flatgebouwen… wel eens iets anders dan de Brugse trapgeveltjes. Een ervaren ‘gids’ loodst me door al die straatjes tot we het restaurant vinden en het binnentuintje betreden. En grote ontvangstruimte waar ge op uw gemak kunt wachten op je tafelbegeleider. Er was ook een vestaire, maar men maakte geen aanstalten om onze jassen aan te nemen en aangezien mijn Frans nu ook weer dat niet is wou ik niet ambetant doen

Als we het restaurant binnenstappen, komt een gezellig rumoer ons tegemoet, blijkbaar zijn er veel groepen wat resulteert in een gemoedelijke sfeer. Het restaurant straalt ook zo’n gemoedelijke en gezellige sfeer uit, ook al is het er een – naar mijn mening – vrij sjieke bedoening. De ober brengt ons de kaart en vraagt wat we als aperitief nemen… ik blijf bij mijn eeuwige porto. Bij een eetfestijn heb ik twee zekerheden de aperitief, porto dus en de afsluiter, koffie liefst een expresso!
De kaart is chaos, alles staat in het Frans en voor mij is het dan ook zoeken wat nu eigenlijk wat is… Na een tijdje geef ik het op en maak ik mijn keuzes. Tot mijn grote verbazing heeft mijn ‘gids’ al evenveel moeite met al dat Frans en maakt die ook een zware keuze half en half op goed geluk.
Hm… blijkbaar is er ook nog een wijnkaart… als ‘wijnkenner’ sla ik het boekje open en lees ik tientallen namen. Zeker wel 50 flessen om uit te kiezen, de keuze valt niet zo moeilijk daar ik al alle flessen boven de 30€ schrap. Chili zal het worden – daar ik onlangs nog een film over dat land zag…

Daar is de wijn, we krijgen een apart koelerke (of houderke) aan onze tafel en een dame opent de fles met veel professionalisme. Ik hou van die degelijke en simpele kurkentrekkers ipv die supersonische dingen! Al hoeft zij de fles niet tussen haar benen te stoppen om te ontkurken, moet ik toch ook eens proberen want haar ‘plof’ klonk beter dan wanneer ik dit doe. Dan begint het proefritueel… heel anders dan ik gewoon ben. De dame giet namelijk eerst wat in een klein glaasje om zelf eens te kijken en te ruiken, daarna brabbelt ze wat tegen ‘mijn gids’ waarna die vlug een beweging in mijn richting maakt. Ik hou niet van dat geforceerde geproef… geef mij maar een proefmoment tijdens het praten waar ik de geur op mijn gemakken kan opnemen, de kleur in mijn ogen kan laten glinsteren en de smaak heel langzaam over mijn tong kan laten glijden. Nu moet ik uiteraard de etiquette volgen, al maak ik me er vlug vanaf met te kijken te proeven en te zeggen dat het goed is! Goeie witte wijn, ik hou het als wijnliefhebber bij fruitig, een witte wijn met een nasmaak die ik nog nooit eerder proefde.
Het voorgerecht hmja… mijn gids heeft gelijk dat we beter konden opschrijven wat we aten want ik weet het niet zo goed meer Wel was het superlekker, het was een gebakken tonijn dacht ik. Supergoed gebakken, als je bijt proef je het gebakken gedeelte en ga je opeens door het superzachte…. Al vraag ik me nog altijd af wat het andere was op mijn bord, het was geen zalm zoals ik het gewoon ben… maar het leek er wel op (tot zover mijn imago van fijnproever).
Het hoofdgerecht, dat had ik goed gekozen…. ik nam er namelijk het enige gerecht uit met een Nederlandse begrip, Waterzooi! Blijkbaar hebben ze daar geen Franse benaming voor… heel zacht kalfsvlees, groenten, basmatirijst en dit alles met een sausje op basis kokos. Jammergenoeg kreeg ik niet alles op…
Tussendoor vult men constant ons glas wijn bij. Dit is misschien wel sjiek en zo, maar ik vind dit wel wat vervelend. Zit ik daar samen met ‘mijn gids’ te praten, beslist er opeens een ober dat mijn glas niet vol genoeg is….
Dessert – ah nu is de kaart opeens wel in het Nederlands! Samen met ‘mijn gids’ bespreek ik nog eens het cake-verhaal – met die warme chocoladesaus – van enkele weken terug. Net na ons gesprek zijn ze daar al met het dessert en wat gebeurt er… FLASHBACK… diezelfde geur van warme chocoladecake komt me tegemoet! Terwijl ik dit aan ‘mijn gids’ vertel, snij ik het cakeje open en wat gebeurt er? Inderdaad warme chocoladesaus loopt uit het cakeje… ahhhhhhhh….
De koffie als afsluiter en als laatste personen in het restaurant vragen we de rekening! Gelukkig had ik wat extra geld voorzien…

Damn ik ging dit hier weer kort houden, want er moest nog een verhaaltje achterkomen. Dat ander verhaaltje zal wel voor morgen zijn….

NewsOfTheWorld
DeStandaard

Soms snap ik de (Westerse) wereld niet, hier zitten we in onze warme huizen met al ons luxe te kijken naar beelden die wij onze hond of kat nog niet aandoen. Gevoelloos zonder enige opflakkering in onze gedachten van ‘hey dit kan toch niet’… in het beste geval is die gedachte er wel, maar trekken we daarna een volgend pintje open of nemen we iets lekkers uit de kast. Een uur later zitten we al terug te klagen over het lawaai bij de buren of over het feit dat de trein te laat was…

De wereld buiten onze luxe-muren lijkt me één grote chaos, bijna de sloppenwijken van onze westerse maatschappij. Chaos waar we deels en soms grotendeels zelf verantwoordelijk voor zijn, chaos met ons medeweten, chaos om onze luxe en ons welzijn in stand te houden.

Bij het zien van de winnende foto bij WordlPressPhoto slaken we een zuchtje omtrent het verdriet in de wereld. Sommige verhogen misschien hun bijdrage bij ArtsenZonderGrenzen en op die manier leven we zonder schuldgevoel verder.

Soms ben ik beschaamd een leven als het mijne te leiden, beschaamd om het feit dat ik zo weinig doe om dingen te veranderen en mijn eigen luxe-leven voorrang heeft, beschaamd over deze tekst die een klaagzang is van iemand die leeft in weelde, beschaamd om mijn voorgehouden machteloosheid, beschaamd om mijn niet reageren, beschaamd om mijn denken…

GOED NIEUWS…. Een tijdje terug had ik enkele bitsige gesprekken met mijn baas omtrent een contractverandering en een loonaanpassing. Ik heb die dan zelf een eigen voorstel gedaan, hoe ik het zie en vrij hard mijn voorstel gepresenteerd, toen ging mijn baas het bekijken om tot een compromis te komen.

Vandaag heeft hij een ‘nieuw’ voorstel gedaan, en die volgt volledig mijn voorstel op enkele punten na die te verwaarlozen zijn. Ik zat er echt te kijken van WhatTheFuck, ik kon niets anders zeggen dan ‘euchm ja het is bijna mijn eigen voorstel dus zal het goed zijn e’ – ze gaan me waarschijnlijk zelfs een laptop geven en ik mag tanken op kosten van de zaak voor zowel privé als werk!!!

Toch al ene stressfactor die weg is – na mijn euforie ga ik toch eventjes nakijken of er geen addertjes onder het gras zitten.

Spannend e

*zucht* – ze bezorgen mij een advocaat…

Telefoontje met mijn verzekering omtrent de brief..

Wat een vreemd verhaal – hoorde ik net aan de telefoon – eind dit jaar was de zaak namelijk afgehandeld met een minnelijke schikking. Men was het erover eens dat de onderaanneming een fout heeft gemaakt en mijn garagist en ik vrijuit gaan. Al wil mijn garagist meer zekerheid en vandaar de gerechtsdeskundige – ik snap het niet…

Toen ik mijn verzekering vertelde over de brief hoorde ik ‘oeie…..’, de brief is er blijkbaar enkel om de garagist in te dekken mocht het eventueel verkeerd lopen maw als de garagist toch de schuld krijgt zit hij met de brief al half safe dat ik over alles op de hoogte was en het dan ook deels mijn verantwoordelijkheid is, begrijpe wie begrijpe kan!

Ze gaan mij een advocaat geven en die zal reageren op dat schrijven… zucht, wat een situatie ik kan het geloven dat er hier een goed draaiende economie is als we over alles zo palaveren. Al van bij dag 1 gaf de garagist toe dat de fout bij de onderaanneming ligt en nu zijn we al een jaar verder en ziet het ernaar uit dat het nog een jaar zal duren.

En tja… we boeren voort zeker… straks nog een gesprek met mijn baas omtrent het loon en die plakt er nog even een functioneringsgesprek aan….

Ik heb toch een spannend leven hé… *zucht*

DE BRIEF…. wat voorafging… een jaar geleden liet ik mijn motorblok herstellen, iets met join en caulasse [ofiet], na een zware kost kreeg ik 3 maanden later terug problemen met de wagen. Blijkbaar was er iets verkeerd gelopen bij de vorige herstelling waardoor mijn motorblok volledig naar de vaantjes was.
Daar niemand de kosten van die fout wil dragen, proberen ze de fout af te doen als ’slijtage’… dus proberen ze de kosten van het nieuwe motorblok in mijn schoenen te schuiven.
Het proces was eind dit jaar afgehandeld zonder dat ik er ook maar iets over gehoord heb, nu gaat men blijkbaar nog een rondje ruzie maken…

Het vreemde is dat ik ten alle tijde gevraagd heb geen herstelling uit te voeren, zonder mijn medeweten hebben ze dan ook die herstelling uitgevoerd….

Wie zijn papa of mama is advocaat….

Geachte,

Betreft motorschade aan uw wagen

Zoals u weet is er nog altijd discussie omtrent de oorzaak van de schade aan het motorblok van uw wagen, kort na de herstelling van de cilinderkoppakking.
Ui respect voor u als trouwe klant heb ik geheel op eigen kosten een occasie motorblok in uw voertuig ingebouwd en ervoor gezorgd dat u zo spoedig mogelijk terug gebruik kon maken van uw wagen. We zijn toen mondeling overeengekomen dat wij u voorlopig geen kostennota voor het vervangen van het motorblok zouden toesturen, zolang niet vaststond waar de verantwoordelijkheid voor de motorschade ligt.

In deze zaak zijn reeds verschillende experts aangesteld teneinde uit te maken of de verantwoordelijkheid voor de schade al dan niet bij de onderaannemer ligt die de cilinderkop uittestte en geslepen heeft.
Tot op heden is men er nog niet uit waar de werkelijke verantwoordelijkheid ligt. Daarom hebben wij een tijd geleden bedsloten deze zaak door de rechtbank te laten beslechten. Er is reeds een onderzoek ingeleid en er is momenteel een gerechtsdeskundige aangesteld om het schadegeval ten gronde te bestuderen en zuiver technisch te oordelen waar de oorzaak van de motorschade ligt. Aan de hand van het verslag van deze gerechtsdeskundige zal de zaak nogmaals voor de rechtbank komen.

Gezien dit geschil al een tijdje lopende is, willen wij u met dit schrijven op de hoogte houden van de stand van zaken.
Hieronder vindt u ook een kopie van onze kostenstaat voor de vervanging van het motorblok van uw wagen. Ons inziens is het voor u ook duidelijker indien u op de hoogte bent van het bedrag van de betwiste zaak.

Kostenstaat voor het vervangen van het motorblok:
[**********] –> 2360.72 € EXCL. BTW

Wij hopen op een gunstige uitspraak van de rechtbank en houden u verder zo spoedig mogelijk op de hoogte.

Inmiddels verblijven wij u met de meeste hoogachting

****

Tja wat moet een mens hierop zeggen – wat ik wel weet is dat ik vele dingen wat beu aan het worden ben. Ik ben bang straks niet meer te leven maar geleefd te worden en hoe meer ik dat probeer tegen te gaan hoe meer ik het gevoel krijg ingesloten te worden door ‘Het leven’….

Hit The Brake Hit The Brake…. [ofiets]