Archive for April, 2006
ANSA vs FOS
Deze avond ging er dus een voorstellingsavond door Fos en ANSA omtrent de problemen in Afrika en de mogelijke oplossingen. Eens niet gezien vanuit onze Westerse bril maar vanuit de bril van de Afrikaanse medemens zelf. Om die reden kwamen onze sprekers niet uit Brugge maar kwamen ze overgevlogen uit Afrika om hun project (ANSA) voor te stellen en steun te zoeken bij de rest van de wereld.
Concreet zoeken ze het volgende en ik citeer “concrete alternatieven voor het neoliberale beleid dat nefast blijkt voor het merendeel van de bevolking in Zuidelijk Afrika.”
Opzich dacht ik dat de voorstelling niets voor mij was, ik wist of weet eigenlijk niet veel over die problematiek. Toch hing ik zo’n beetje aan die mensen hun lippen omdat ze me een totaal ander beeld brachten dan het beeld die ik mezelf vormde met de media.
De problemen zitten heel diep geworteld en wij dragen daar vroeger, nu en in de toekomst een grote verantwoordelijkheid voor. Hun eigen oplossingen dienen ‘onze’ zaak niet dus ondersteunen ‘we’ ze ook niet… in termen dat ‘we’ en ‘onze’ de rijke industrielanden ed. zijn. De oplossingen die de bevolking zelf kan bieden worden afgeblokt door de wetten van het geld en de handel…
De hele problematiek ga ik niet uit de doeken doen, toch hebben ze mijn interesse gewekt en wil ik het geheel voor mezelf wel eens uitspitten.
Een mooie anekdote… de persoon vertelde dat zijn volk voor de kolonisaties een langere levensverwachting hadden dan nu. En dat na onderzoek – om de reden te achterhalen – bleek dat dit kwam door de bereiding van het graan. Vroeger plette men die granen op een steen of ik met een hardhouten stok. Door die bewerking kwamen er minieme schilfers van het hout of van de steen in het brood terecht. Nu gebruikt men moderne westerse machines om het graan te bewerken…
(voorstelling was in het Engels, dus misschien kan mijn vertaling wat rammelen 
)
Om de ene of andere vond ik dit een mooi verhaal… al heb ik er toch mijn bedenkingen bij… maar toch 
Ik denk dat die bedoelde dat niet alles van het Westen verbetering brengt en dat hun geschiedenis of gewoontes ook hun voordelen hebben zonder dat wij die afdoen als primitief…
Ne mens zou soms al ne keer over de wereld beginnen nadenken….
It’s time to fight !!
Naïef ?
No commentsUit eten in Brugge
Klanten, soms zijn ze leuk, een andere keer zijn ze zo ergerlijk.
Vandaag zat ik op mijn gemak te werken in onze toonzaal te Brugge en moest ik na de sluitingsuren nog naar de andere toonzaal voor klanten. Een verkoopsgesprek, dus het ging laat worden. Daar aangekomen belt de klant dat ze onmogelijk kunnen komen!!! Waarschijnlijk was er teveel zon en hadden ze te weinig zin om een gezellige avond met mij te beleven.
Opzich is dit zo erg niet, ware het niet dat ik nu geen eten in huis had en ook alle winkels nu echt wel gesloten waren. Dus had ik de keuze of ik haalde mezelf een groot pak frieten met frikadellen (of curry-worsten voor de anderstaligen) en ik plofte me in de zetel. Of… ik sprong op mijn fiets…
Ik verkoos het laatste… lekker fietsen in de rustige stad, genieten van de avondzon, van de bomen vol nieuw leven. Op de markt ben ik dan eventjes gestopt om een klein pakje friet te eten. Lekker uit de vuist (of hoe zeg je dat) genietend van de toeristen die zich amuseerden op het marktplein, genieten van Brugge zelf.
Het pakje friet moest er uiteraard terug afgereden worden, dus ben ik maar gefietst naar het mooiste plekje van Brugge (zeker bij valavond). Dat plekje heet Het Minnewater, daar heerst er een super rustige sfeer.
Dessert, het weer smeekte naar een ijsje en waar kunt ge beter ijs gaan eten dan in de beste ijsjeszaak van het hele land. Alle smaken hebben ze daar en alles bereid met vers fruit. Telkens ik daar ben probeer ik een andere smaak en deze keer was het GranniSmith, appel dus.
Aangenaam ‘etentje’… waarschijnlijk toch gezonder dan de combinatie friet en zetel!
Update
Hmja…. ik raak niet meer mee met wat ik eigenlijk nog allemaal wou schrijven. Vandaar enkele verloren gegane punten…
- CD: Nieuwe cd’s – had terug eens nood om iets nieuws te kopen en mijn baas vertelde me dat GotanProject een nieuwe cd heeft. GotanProject is één van mijn lievelingen… Uiteraard is één CD géén e en toen ik wat zat te snuffelen bij de koopjes vond ik nog Mezzanine van Massive Attack…. een andere lieveling! Verder ben ik een beetje Neil Young en Bob Dylan aan het ontdekken, maar dat gaat iets trager omdat ik dat muziekgenre niet echt gewoon ben.
- Emancipatieraad: onlangs heb ik me zo’n beetje aangesloten bij de emancipatieraad – werkgroep holebi’s, dit onder het mandaat van Animo-Brugge. Persoonlijk ben ik er nog niet aan uit of ik er iets kan betekenen en/of ik er mijn ei in kwijt kan, maar dat wijst de tijd wel uit.
- Afrika: morgenavond is er een voorstellingsavond omtrent de Europese bedrijfscultuur tov de Afrikaanse en komen er wat Afrikaanse bedrijfsmensen en vakbondsafgevaardigden spreken. Daar Animo dit steunt zou ik best wel willen gaan, ware het niet dat ik al een klantafspraak heb. Al valt er veel te regelen in het leven…. Ook eens een kans om iets meer te doen met mijn idealisme dan geld te storten. Het fijne weet ik er nog niet van, heb de uitnodiging dan ook nog maar gisteren ontvangen, toch een keer gaan zien denk ik.
- Lief: na de avondles was ik blijven hangen met mijn collega. Goeie plezante gast waar ik het best wel mee kan vinden, al vind ik het soms jammer dat we meestal over het werk spreken. We hadden het over elkaars liefdes- en/of seksbeleving… nu niet in detail hé. Al vertelde die me dat ik er ‘meer mijn werk van moest maken’… gewoon doen ipv denken. En waarschijnlijk heeft die wel gelijk, dus degene in mijn dichte omgeving…. als ik opeens ‘doe’, niet verschieten hé. Hmja het gesprek ging nog over hele andere dingen, maar dit ga ik hier nu niet allemaal vertellen – ik ging het kort houden
! - Kasten: zoals sommige al of niet weten ben ik al een hele tijd bezig met kasten te maken. Kasten voor mijn woonkamer en mijn bureau, en nog ergens een tafel ook. Al schiet het niet al te lekker op en ligt het project nu halfweg al vele maanden stil. Met de lentekriebels gaan we waarschijnlijk binnenkort terug van start gaan. Ik ben al budgetten aan het plannen en aan het zien hoe ik moeilijkere problemen makkelijker kan oplossen…
- Strijken: gisteren had ik terug een hele kleerkast te strijken, en daar telenet de vermelding maakt dat strijken beter is dan seks ben ik er dan ook opgevlogen. Toch moet ik ook vertellen dat telenet niet echt de waarheid sprak.
- Update: Tom is zo lief geweest om mijn blog eventjes up-te-daten, ik had nogal wat problemen met spammers ed., Nissan bijvb. vond het ongelofelijk leuk om reclame te maken op mijn blog, niet dat ze niet mogen….. maar dan wens ik wel een wagen! Jullie hebben daar niet veel van gemerkt, maar voor mij was het heel vervelend.Na de update hebben we wel nog wat andere problemen, het lettertype verschilt van de vorige teksten en die moet ik dan handmatig aanpassen. Ook kan ik bijna niets meer schrijven of bewaren op mijn computer thuis omdat mijn Norton alles afblokt… we bekijken het even, en mocht je ondertussen opmerken dat mijn lettertype vreemde bokkensprongen maakt…. genen paniek, dan ben ik me ongelofelijk zenuwachtig aan het maken!
Stokje
*vangt het stokje op van Cloink*
Waar was ik één jaar geleden?
Een jaar geleden zat ik vol trots in onze nieuwe toonzaal. Trots op mijn nieuwe functie, op het vertrouwen, op de verantwoordelijkheid, op mijn modern bureau, mijn designbureaustoel, mijn flat-screen, mijn eigen fax- en kopieerapparaat, de vrijheid, mijn internetverbinding !!
Al zat ik rond deze periode ook zwaar aan de grond, door omstandigheden had ik een volledige system-crash. Ik ben zelfs een paar dagen out geweest op mijn werk… Rond deze periode heb ik dan ook de beslissing genomen om een soort van volledige zelfanalyse uit te voeren. Het zoeken naar alles wat me bezighield, het opzij schuiven van alle struikelblokken. Vandaar ook dat ik over 2005 spreek als mijn denkmatig jaar.
Waar was ik vijf jaar geleden?
Vijf jaar geleden zat ik in mijn laatste jaar interieurvormgeving en gingen we met de groep op (studie-)reis naar Barcelona. Een prachtige stad, ware het niet dat ik niet echt iemand ben om in groep te reizen. Na een paar dagen had ik er echt genoeg van! Je eet met de groep, je staat op met de groep, je doet uitstapjes met de groep, je gaat uit met de groep, je bent onderweg met de groep. Constant rekening houden met de groep is echt niets voor mij, geen moment voor jezelf, geen moment dat ge eens lekker op je eentje kunt gaan wandelen. Daar heb ik dan ook beslist dat ik nooit meer zo’n gestructureerde groepsreis zou ondernemen…. Toen we terug in België aankwamen was ik blij als een klein kind dat ik met de trein alleen naar huis kon….
Waar was ik tien jaar geleden?
10 jaar geleden zat ik in het vijfde jaar bso – houtbewerking. Een niet al te spectaculair jaar, weinig nieuwe dingen. Misschien dat ik daar wel een beetje beter mezelf leerde kennen, ik begon een eigen karakter te ontwikkelen los van de groep. Waarschijnlijk grotendeels omdat ik me nooit echt thuisvoelde in het bso. Niet dat ik de nerd was van de klas, of dat ik gepest werd… integendeel ik was graag gezien. Toch miste ik iets in de groep en dit heb ik maar in mijn hoger gevonden.
In die periode ontdekte ik ook mijn lichte vorm van rebellie, ik nam niets meer zomaar aan en ging ook niet zomaar meer de groep volgen. In een les heb ik ooit eens een leraar vijf minuten de huid vol gescholden omdat hij de kweekgewoontes van konijnen vergeleek met die van Turken. Die mens wist niet meer waar hij het had en had dan ook geen enkel weerwerk tegen mijn frontale aanrijding. Ik kan me er nu nog altijd over opwinden! Die leraar heeft nadien nooit nog een woord met mij gesproken.
Verder hadden we ook bedrijfsbezoeken en moesten we daarvan een verslag opmaken. Eén van die bedrijfsbezoeken was in een firma waar het gebouw één grote machine was. De mensen waren net verloren bouten, ze hadden geen enkele inbreng in de fabricage en konden niet anders dan monotoon hun opdracht uitvoeren. Mijn verslag was hard voor de personeelspolitiek van zulke bedrijven en mijn vraag was dan ook of dit onze toekomst was… Ik kreeg een 5/10 voor de moeite en de sympathie van mijn leraar.
Ik gooi de stok naar Boy2be, Gexz, Merel
3 commentsAutokeuring
Met een bang hartje – en uiteraard weer een week te laat – ging ik me aanmelden bij de autokeuring. Een bang hartje omdat het normaal voorzien was dat de wagen rond deze periode verkocht werd, maar aangezien de wagen van mijn baas op zich laat wachten…
De voorbij 2 jaar heb ik namelijk al zoveel kosten aan die wagen gehad dat ik evenwel een andere kon kopen. Alles wat er nu nog bijkomt is er sowieso teveel aan, zelfs mijn klein onderhoud vind ik al veel geld!!
Al zat er natuurlijk niets anders op naar dat controlepunt te rijden. Het was dan ook de eerste keer dat ik dit in Brugge deed, normaal rij ik terug naar Moorsele… waar ik het gewoon ben (ouderlijke woonomgeving). Een stressfactor bij…
Stilletjes aanschuiven, vloeken dat ge de verkeerde rij hebt gekozen, analyseren of ge nu beter de motor laat draaien of uitschakelt, mensen kijken en bedenken hoeveel uitlaatgassen ge nu weer niet gaat inademen door in die rij te staan…
Ok !! Mijn beurt… een norse man vraagt mijn papieren en verzoekt me uit te stappen, die schakelt zo slecht dat ik bijna op hem begin te vloeken. Niet enkel mijn tanden knarsen, ook die van mijn schakelbak. De toon was dus gezet, ik ging hier weer geconfronteerd worden met apathische werknemers die monotoon hun opdracht uitvoeren.
De volgende man was ook zo’n type… dacht ik… die begon te protesteren dat het middelste riem-klik-dinges achter de zetel zat en dat ik dat moest van daarachter halen. Begon ik net niet te gillen dat ik dat klik-dinges nooit gebruikte en als die dat klik-dinges wou hebben hij het zelf maar moest pakken… Toch behield ik mijn kalmte 
Opeens begon die man te vragen of ik een vrije dag had, ik had zoiets van WhatTheFuck… begint gij hier sociaal te doen of wat. Uiteraard spring ik op de sociale kar en raken we aan de praat. Blijkbaar kent hij mijn werk en is hij er ooit nog langs geweest. Hij stelt me een boel vragen over de inrichting van keukens, van de toestellen ed. en ik mooi antwoorden en me bedenken dat ik wel een vrije dag heb hé…
Anyway alles was ok, ik moest enkel nog een dieseltestje afnemen..
Dieseltestjes… in Moorsele blazen ze eerst bijna je motor op voor ze die test uitvoeren. Na enige observatie merkte ik op dat men dit hier niet deed… al dacht ik nie mè mei e. In de rij wachtende zat ik daar gas te geven als een gek om al het roet er maar door te blazen… Sommige keken me toch wat vreemd aan
Al bij al en om het verhaal véél korter te maken…. ik ben erdoor!!!!
No commentsLentegevoel²
Ah zalig weer vandaag…. na de vergadering op het werk moest ik met mijn wagentje terug naar de andere toonzaal. Van die rit heb ik dan ook een hele uitstap gemaakt.
Het raampje open, een goeie cd en mij aan alle snelheidsbeperkingen houden. Een omweg kiezen tussen de bossen en lekker genieten om daarna lekker 2 keer door het drukke stadscentrum te rijden en te genieten van alle mensen die er rondlopen. In het stadscentrum reden we uiteraard stapvoets, kwestie van goed te kunnen rondkijken.
De engelse toeristen met hun typische slechte kledingssmaak, de groepen chinezen die altijd heel gestructureerd wandelen, jonge Spanjaarden met hun ’slordige’ stijl, Nederlanders die overal bovenuit steken, Fransen die hautain paraderen, Amerikanen die den McDonalds zoeken…
Brugge is zalig!!
4 commentsLentegevoel
Lentegevoel, nu moet het er wel van komen. Alles staat in bloei, de vogeltjes fluiten, het zonnetje schijnt… mensen kunnen weer glimlachen en de topjes komen weer uit de kast….
Al heb ik dat gevoel nog niet helemaal beet, ik ben ergens terechtgekomen in een slingerbeweging. Zaterdag voelde ik me zo goed en naar de avond toe voelde ik me bijna super-ongelukkig. Mood-swings…
Vandaag ben ik een beetje blijven hangen in de donkere kamers van mijn gedachten. De hele dag had ik zo’n gevoel van ‘moeder waarom leven wij’. Dan kan ik me uren aan een stuk afvragen wat ik doe in het leven en waar ik daarmee wil terechtkomen. Of de dingen die ik doe wel nuttig zijn en of ze enige bijbreng hebben in het gegeven die men maatschappij noemt en dan moet ik altijd concluderen dat er weinig bijbreng is. En als ik tot die conclusie ben gekomen, mijmer ik rustig verder over de maatschappij op zich… en moet ik terug concluderen dat cocooning misschien wel een mooi woord is, maar eigenlijk een sluimerend gevaar voor de maatschappij.
Ik denk dat ik vandaag nood had aan een warme open maatschappij waar iedereen iedereen kent, maar het enige wat ik heb is een maatschappij waar tijd goud waard en is iedereen het wel drukdrukdruk heeft met zijn/haar planning.
En dan fiets je door de straten en zie je honderden mensen doelloos op straat paraderen. Hun beste kledij aan, hun schoothondje aan de leiband, een walm van dure parfum achter zich latende. Dit terwijl er in Brussel een warme mars bezig was, maar waarschijnlijk hadden die mensen het te druk om daaraan deel te nemen.
Netzoals ik, die zich vandaag liever verstopte ik een kluwen van gedachten en het zoeken naar een willen en/of een kunnen. Zich afvragend wat een zwartgallige praat ik hier weer zit te schrijven, wetende dat ik morgen weer stralend voor de dag kom.
Maar toch… wat doen wij hier eigenlijk…
2 commentsApenland
. Droogte in Afrika is erger dan tsoenami
. 20.000 mensen zitten in dodencel
. Rice bedreigt Iran
. Israël bereidt offensief voor in Gaza
. Trein met stenen bekogeld
. Memoires Wilfried Martens vliegen de deur uit
. Nepalese politie schiet met scherp op demonstranten
. Maandelijks klacht over ongewenste intimiteit
. Toestand in gevangenissen “zorgwekkend”
Ah waarom zouden we ons zorgen maken! Het is allemaal een ver-van-ons-bed-show en als ik sommige mag geloven leven we in het grootste apenland…
Yeah Right…
. En de kuisvrouw is hier weer bezig met haar uurtje ratelen…. :-S
No commentsFilm
. Crash
. emotievol: door de vele verhalen kwamen alle emoties aan bod
. beangstigend: naar mijn mening stevenen we inderdaad af naar zo’n crash
. meeslepend: het kon voor mij nog uren doorgaan
. Fucking Amal
. schattig: tja… waarschijnlijk ben ik te oud voor deze film
. herkenning: ik herkende er iemand in…
. educatief: … en de moraal van het verhaal is…
. Hooligans
. bindingloos: voetbal en geweld… wat had ik gedacht
. acteur: kleine jongens worden groot…
. spannend: naar het einde toe werd het toch wel spannend
. l’ivresse du pouvoir
. saai: cijfers, namen en een mix daarvan… zo raak ik den draad kwijt zunne
. actrice: blijkbaar een goeie vertolking, want mijn zus ‘kloeg’ de hele tijd over die ‘bitch’
. vluchten: we zijn net niet gevlucht, maar mocht het aan mijn zus gelegen hebben…
