Outro Spective

Beste Jasper

De laatste dagen ben of was je een vrij belangrijk hoofdpunt in het nieuws. Mensen leven met je mee en zijn bezorgd om je, ze hopen samen met andere dat je toch de kansen krijgt die ieder kind krijgt en dat je een warme liefdevolle thuis vind. Velen willen je zelf adopteren of opvangen in hun warme thuis om je te geven wat iemand anders je misschien niet gunde of teveel gunde.

Op straat hoor ik veelal dat je ouders harteloos zijn, dat het onmenselijk is om een kind zomaar ergens achter te laten. Ze moesten haar/hen opsluiten, bestraffen en verbannen…

Toch kan ik me niet in die reacties vinden en kan ik je ouders niet zomaar afschilderen als kille, gevoelloze mensen. Hun ‘oplossing’ was misschien niet de meeste zorgzame, niet de meest doordachte… maar ze was er – naar mijn mening – wel eentje die een beter leven voor je zocht. Het was geen oplossing die jou kwaad wou doen, geen oplossing die je lichamelijk pijn deed… maar eentje die je wou geven waarvan zij dachten het niet te kunnen. Naar mijn gevoel zochten ze een beter leven voor jou dan hetgeen zij je konden geven en dat lijkt me niet zo kil en gevoelloos als anderen omschrijven. Ik heb zelfs zo’n vermoeden dat je ouders er heel veel onder lijden… of hoop ik dat enkel.

De bezorgdheid van het ‘gepeupel’ is er zo eentje die sterk afhankelijk is van de berichtgeving in de media. Mensen willen opeens een kind adopteren alsof ze een dier in het asiel halen, mensen willen iets doen omdat dat ene, dat enkele verhaal van jou, hen aangrijpt. Dat is goed, maar ook heel hypocriet… wetende dat er honderden andere kinderen zijn die in de media niet zo’n verhaal krijgen. Verhalen die nog schrijnender zijn, met andere pijnlijkere ‘oplossingen’… Laat ons die door, en met jou, zeker niet vergeten…

Vandaar de volgende quote

Mijnheer de Eerste Minister,

Wereldwijd worden kinderen uitgesloten.
Wereldwijd belanden kinderen op straat.
Dit kan niet blijven duren.

Onze diepe wens voor 2007 is dat België rekening zou houden met de meest kwetsbare kinderen in het nastreven van de Millennium-doelstellingen van de Verenigde Naties

[Voor meer info klik hier]

Met dit schrijven besluit ik dan ook Jasper, veel sterkte en heel veel succes met je jonge leven.

Outro_Spective

Seks op het internet, niemand bekijkt het… maar iedereen weet altijd wel wat er te zien is. Een tijdje terug schreef ik een blog’tekst’ over die nieuwe site Y..P…, maar nu heb ik alles die ook maar linkt naar die site aangepast, zelfs de titel is verwijderd.

Vandaag had ik namelijk dubbel zoveel bezoekers als op een gemiddelde dag, na wat onderzoek bleek dat de helft op zoek was naar die Y..P… site…

Ah, gezonde ontspanning zeker!

^^ klik voor groter

^^ klik op de afbeelding voor meer info

Impro Comedy !!! Dat was de reden waarom ik me nog eens tussen de studenten begaf. Een inkom van 2 euro, op de grond zitten ipv op een stoel… het hoort er blijkbaar allemaal nog bij.
Ik hou van comedy, maar ik heb ook een grondige hekel aan sommige comedy! Dus of ik het al of niet leuk zou vinden was af te wachten, voor hetzelfde geld kregen we daar een jongere versie van Geert Hoste voor ons, of die Lammoot die denkt dat het woord ‘Fucking’ al een grap op zich is.

Hier was het anders, al duurde het toch een tijdje voor ik op mijn gemak was. Bij impro-comedy halen ze altijd (of toch in het begin) mensen uit het publiek om te antwoorden op vreemde vragen. Ik ben niet zo spontaan om uit het niets een antwoord te schreeuwen… al heb ik me goed kunnen verstoppen! En na een tijdje roept het publiek al wat spontaner zodat ik in status ‘totale ontspanning’ kon glijden.

Hartelijk gelachen met hun stoten, ook van het publiek die bij momenten nog grappiger was! Maar ook genoten van de sfeer, die Gentse studentensfeer daar hou ik nog van… al is mijn studententijd al lang vervlogen.

Ohja en voor een mogelijke co-piloot in de toekomst, gelieve het begrip ‘links’ of ‘rechts’ enkele meters voor de straat te roepen. Op deze manier hoeft mijn busje geen gevaarlijke maneuvers uithalen!
Ohja en voor de chauffeur… als men zegt rechts moet je niet dromerig rechtdoor rijden…

[ter info] The Lunatic Comedy Club treedt momenteel iedere dinsdag op in Le Bal Infernal te Gent. Een aangename verademing voor een doordeweekse avond!? Als ge vroeg genoeg bent heb je misschien zelfs nog een stoel om op te zitten!

Het feestje in Antwerpen…

. Heterojongen die in een half zatte bui tegen me aan komt dansen, staan, wiegen, verteld dat ik euchm sexy ben in mijn outfit (zwart-wit thema). Jongen doet me nog een uitleg over mascara en dat die dit wil kopen maar het wat vervelend vind om dat in de winkel te vragen…
. Andere heterojongen die me verteld dat de mannen rond hem niet omkunnen met zijn vrouwelijke eigenschappen en zo. Die me kust als we elkaar zien, wat die nog nooit gedaan had en wat ook niet de gewoonte is in Antwerpen (dacht ik)… in Brussel wel maar kom.

Vond ik toch allemaal een beetje dubbel… al hou ik van dubbelheid. De dubbelheid zal misschien eerder aan mijn perceptie liggen dan aan hen… alhoewel…

Lezen die jongens hier? Effe testen

Vanavond moet ik naar Antwerpen !! Big deal zou je zeggen, maar ik heb al enkele dagen – bij de gedachte alleen – stress. Nu het vertrekuur dichter kom zit ik me rot te ergeren aan die zenuwen!

Zenuwen om een autorit… MIETJE !!

Het ligt aan Antwerpen, ik hou sowieso niet echt van die stad en nog minder hou ik ervan om er te rijden. De wegen zijn me er te druk en te groot, het stratenplan chaotisch en onoverzichtelijk, de mensen te direct en arrogant, om nog maar te zwijgen van de agressieve dreiging die er naar mijn mening altijd wel is.
Een omschrijving die wat uitvergroot en overdreven is, toch is dit mijn gevoel als ik naar Antwerpen moet rijden. Ik rij er altijd hopeloos verloren, ik vind er nooit parking en ik heb altijd last van een beperkte vorm van verkeersagressie… of dit nu aan mijn rijstijl of de hunne ligt laten we in de midden

En ja nu geven mijn Antwerpse vrienden een feestje, dicht bij de paardenmarkt of iets… daar waar er uiteraard geen parking is. Parkeren moet ik ergens aan de Schelde doen en zo het feestje te voet gaan zoeken, al sluipend langs de Russische maffia aan het Falconplein.

Bah!

Als er hierna geen blogberichten meer verschijnen dan ben ik ofwel ontvoerd, overvallen, vermoord of gewoon omver gereden door een arrogante Antwerpenaar! Ofwel heb ik nog altijd mijn weg niet teruggevonden…

Niets tegen Antwerpenaars zunne, wel tegen de sfeer of het gevoel die ik er krijg….

… lijkt me bij momenten verdomd lastig.

Vanavond de eerste avond deze week dat ik eens ‘rustig’ kan doorbrengen. Al is rustig relatief want nu de rust er is moet ik ze benutten om huishoudelijke taakjes op te knappen.

Morgen zijn we weer vertrokken, geen ademruimte tot dinsdagmorgen… Het bloggen zal iets zijn voor tijdens de werkuren!

Is dit bij iedereen zo of neem ik gewoon teveel hooi op mijn vork, het lijkt me niet… want ik doe nog de helft niet van wat ik wil doen. En ik voel me schuldig als ik een half uur in de zetel zit…

22.19u – ik ga slapen…
22.48u – we proberen het nog eens… dat gaan slapen!

Hm, daar gaat mijn hobby… (klik op afbeelding)

Soms vraagt een mens zich af…

[26.11] Link aangepast, blijkbaar draait de server van die site weer en wens ik geen onschuldige kinderzieltjes te besmetten met dat verderfelijk en lijfelijk gerampetamp[/26.11]
[28.11] Titel aangepast, teveel doorverwijzingen via Google.
[05.12] Naam van de afbeelding aangepast

Het internet staat bol van berichtgevingen en schrijfsels omtrent de vele ontslagen in de volkswagen fabriek te vorst. Ministers zijn verontwaardigd, mensen zien hun toekomst in elkaar vallen, hoofdschuddend gemompel, cijfers en statistieken, oproepen tot protest,… En laat het ons er over eens zijn, de situatie is schrijnend voor al degene die er middenin zitten. Al heb ik enkele bedenkingen bij de opmerkingen dat Europa niet bestaat of dat Duitsland kiest voor eigen volk…

De bedenkingen gaan er niet over dat die argumentatie op zich verkeerd is, integendeel… ik deel ze. De bedenkingen gaan er eerder over of het niet wat hypocriet is om Duitsland nu te verwijten wat we waarschijnlijk evenwel zouden doen. Bedenk je maar eens wat er gebeurt als een Belgische multinational zijn productie naar een ander land verhuist. Dan schreeuwen we evenwel moord en brand, dan is de regering kop van jut door hun hoge loonlasten ed. Houdt de regering het bedrijf binnen België dan zijn ze helden..
Men verwijt Duitsland van ‘eigen volk eerst’ en het niet handelen naar Europa, maar als we de situatie globaal bekijken in het grote Europa dan zijn er toch weinig banen verloren. De banen verschuiven naar een andere regio binnen Europa….

Europa en de solidariteit tussen de landen, het lijkt me een utopie om die nu al te ‘eisen’ of te verwachten. Al geloof ik wel in het project Europa, een geloof in combinatie met een realiteitsbesef dat er nog een lange weg af te leggen is. Een lange weg naar een gegeven die ons inderdaad sterker en beter kan maken, maar ook een gegeven die altijd zijn gebreken en kwetsbaarheden zal kennen.

Een ander punt waar ik me zorgen over maak is de beperking van die schreeuw tot solidariteit. De beperking dat deze enkel geldig is tussen de welvarende landen. Maakte men ons onlangs niet duidelijk dat we de boeren in Afrika van hun eigen markt verdrukken door ons manier van werken. Hoe solidair zijn we met hen, of is hun armoede niet prioritair… staan hun zorgen in onderbelang aan de onze?
Solidariteit is een mooi woord, maar er zullen altijd grenzen zijn om ‘onszelf’ te beschermen, wie die ‘onszelf’ dan ook moge zijn…

Wordt het niet eens gewoon tijd dat we beseffen dat we het goed gehad hebben? Dat we vele gouden jaren hebben gekend, maar dat ze nu evolueren naar zilver… Het lijkt me meer en meer alsof mensen zelfs niet meer gelukkig zijn met die gouden jaren, het moeten gouden jaren zijn besprenkeld met diamanten…

Aanhoor mij de moraalridder…

Toch mijn diepste respect en mijn steunbetuigingen aan de mensen te Vorst… sterkte.

Er nog even op attent maken dat dit schrijfsel een bedenking is, afbraak ervan is toegelaten!

Avondles onderhandelingstechniek…

. Outro speel jij die rol
. We hebben nog iemand nodig, Outro speel jij die rol
. Outro jij speelt die hé

Hallo, blijkbaar heb ik mijn carrière als acteur gemist. Die docent pikt me altijd met een hele brede glimlach uit de groep, meestal zit ik ook breed te lachen hoor want ik amuseer me altijd rot. Gewoon het rolletje spelen begint me na 1 min. te vervelen waardoor ik het – bij momenten – mijn tegenspelers heel moeilijk maak. Ahja het gaat over onderhandelen, dus moet er toch wel een moeilijkheidsgraad inzitten hé. Als ik de moeilijke moet spelen doe ik eerst of ik de makkelijke ben om dan – wanneer de andere denkt zijn slag thuis te halen – keihard en dodelijk uit de hoek te komen. Of gewoon zoveel praten dat de andere de bovenhand niet kan krijgen en niet goed weet wat die moet doen.

Het is ook heel leuk om zo’n spel te spelen met iemand die je niet goed kunt uitstaan… Zo iemand die denk dat de wereld rond hem draait, iemand die net niet omvalt doordat die zo hard zijn kin omhooghoudt, iemand die voor 2 woorden 20 zinnen gebruikt en denkt over alles een mening te moeten hebben… wel zo iemand !
In het eerste rollenspel met die persoon moest ik een agressieve type spelen ipv een assertieve! Bij het eerste woord dat die uitsprak zat het er bovenop, elk woord die er uitkwam werd vermorzeld en platgetrapt zodat die geen woord meer durfde uitspreken. Het tweede rollenspel was dat men in groep samen tot een beslissing kwam, maar die ene dacht eventjes op zijn eentje de groep te overmeesteren met zijn visie. Wel ik heb hem eventjes laten doen, zijn punten in me opgenomen, tegenargumenten bedacht. En dan eventjes tegensputteren maar vlug terugkrabbelen zodat zijn ego stijgt en daarna vol gas zijn hele toespraak in een paar zinnen vermorzelen! Zijn mooie (langdradige) opbouw lag vlug tegen de grond.

Een beetje alsof je zou wachten tot een kleuter zijn bouwwerk af is om het dan subtiel om te gooien….

Soms heb ik een hoog bitch-gehalte

Over het algemeen ben ik een schatje hoor !

… en win een date!

Na weken van ‘geen tijd’ besef ik dat ik mezelf aan het isoleren ben. In het eiland sprak men vorige week van tijdsmanagement, misschien eens tijd dat ik zoiets toepas in mijn leven. Prioriteiten stellen, afspraken maken en niet enkel met mijn klanten. De chaos wat loslaten en de structuur toelaten… misschien brengt dat wat rust en verkleint dit terug de afstand met mijn vrienden.

Dus we gaan eens een kalender maken, een agenda vol afspraakjes… niet met blauwe inkt, die is voor klanten, nee we gaan voor Rood want rood is troef en mijn vrienden zijn sociaal.

Dus haast jullie… bel me, schrijf me, laat me vlug iets weten…