Outro Spective

Wat was er eerst de kip of het ei…
Wat is er eerst de lust of de liefde….

Verstopt de liefde zich achter de lust of verstopt de lust zich achter de liefde…

Al vind ik de laatste tijd geen van beide meer, wat verstopt dan de liefde en de lust of wat komt er voor de lust en de liefde… voor de kip en het ei…

Een weekje terug dacht ik eventjes, op m’n werk, uit te bollen tot aan het eindejaar, daar is niet echt iets van in huis gekomen. De klantafspraken stapelen zich op en soms zit ik 8u per dag met mensen te praten. Niet zo erg als het nu allemaal nog gemakkelijk mensen waren, maar de uitdaging blijft groot door allerlei pluimage voor je te hebben. Van de gewichtge zakenman, naar de warme familie om dan weer over te gaan naar de besluitloze vrouw. Mijn voelsprieten wapperen in het rond om aan te voelen wat mensen bedoelen, waar ze naartoe willen en wat ze vertellen maar niet zeggen.

Enkele dagen terug had ik opnieuw een afspraak met het dove koppel waar ik onlangs al eens over vertelde. Men zegt altijd dat je de mensen op eenzelfde manier moet behandelen, maar op zich is dit een beetje onmogelijk. Hun handicap – als ik me zo mag uitdrukken – belemmert een open en duidelijk gesprek. Meneer hoort en spreekt niet, mevrouw kon wat spreken maar enkel liplezen. Voor hen was dit waarschijnlijk niet zo’n probleem, daar ze – een soms belemmerde – communicatie met een horende gewoon zijn. Voor mezelf was het vrij moeilijk, daar ik enerzijds een ander gesprekscenario had bedacht met meer beelden en meer visuele voorbeelden. Anderzijds moest ik achterhalen aan hun gedragingen wat ze juist willen en bedoelen, bij horende mensen haal ik die zaken uit stemintonatie, een ‘verloren’ woord of een discussie tussen het koppel onderling.
Hier verliep het begin wat moeilijk en ergerde ik me een klein beetje aan het feit dat ze onderling een hele conservatie hielden, maar naar mij toe dan zwegen. Al had ik ze na een tijdje wel door ik concentreerde me niet op de gebaren, maar op de mimiek… op deze manier kon ik achterhalen waarover ze het hadden en kon ik me ‘moeien’ in het gesprek. Ik ben namelijk degene die leiding moet nemen over een gesprek, dat is mijn job! Na een tijd verliep het dan ook vlotter en lette ik erop niet te roepen en ook om niet teveel te zwaaien met mijn handen. Ik wou constant uitbeelden wat ik bedoelde en zat dan ook breed te zwaaien naar mr., waardoor mevrouw mijn lippen niet meer kon lezen. Ook dialecten zijn blijkbaar uit den boze

Al bij al vond ik het vrij vlot verlopen en was ik best tevreden over het verloop. Zelf had ik ook enkele woordjes gebarentaal geleerd [klik voor meer info], goedemiddag, welkom en tot ziens. De begroeting liet ik achterwege omdat ik het niet durfde… mietje! …, maar op het laatste wou ik het toch eventjes testen. Ik gebaarde ‘tot ziens’, maar zoiets mag je blijkbaar niet te snel doen. Mevrouw dacht waarschijnlijk dat ik opeens spastische neigingen had… toen ik het een tweede keer probeerde begon mr. te lachen en te knikken, hij gebaarde ook ‘tot ziens’. Ik had de indruk dat het wat lullig overkwam, maar kom ik mag ook mijn pleziertje zeker

Ik ben eens benieuwd…

Wete, die kerst- en eindejaarsperiode kan me eigenlijk best wel gestolen worden.

Zoals elk jaar frustreer ik me in het feit dat er zo’n verscheidenheid binnen m’n vriendenkring is. Ik ken daar iemand, ik ken ginder iemand en aan die andere kant ken ik er ook wel een paar. Al heb ik niet zo’n groep waar ge een wild feest mee gaat organiseren en in tijden als deze gaan we niet voor minder dan een wild feest in een liefst zo groot mogelijke bende.
Wel al een paar jaar heb ik geen zin om er één of een paar vrienden uit te kiezen en dan meegesleept te worden in een voor mij onbekende groep, mensen die ik één keer zie en dan nooit meer.

Al vecht mijn hoofd telkens tussen de twee opties… en wil ik niet buigen voor de druk om me ergens op een massa-event te gooien. Al weet ik nu al dat als ik aan die druk weersta me evenwel zal frustreren wanneer ik desnoods niets doe…

Ah nog een weekje!

En nu ga ik ne keer goed gaan lachen met ‘De slimste mens’

Men kan – in blogland – al beginnen spreken van DE vijf, het blogstokje die van her naar der rondvliegt. Zelf kreeg ik het ook al een paar keer tegen mijn hoofd van enkele vrienden medebloggers. De bedoeling is om vijf zaken te vertellen die lezers misschien nog niet van je weten. Een moeilijke opgave zo blijkt, aangezien ik enerzijds veel op deze blog vertel en anderzijds de dingen die ik niet vertel ook zijn reden heeft!
Enkele dagen terug was ik al beginnen schrijven, maar toen had ik onderwerpen die per punt wel een hele blogpost innamen. Naar mijn mening was dit nu ook weer niet de bedoeling en heb ik maar enkele oppervlakkigere punten gezocht :p

_ Toen ik ergens geboren raakte, brak ik mijn sleutelbeen omdat dokters iets te hard aan mijn armpje trokken. Het was de eerste keer en ook de laatste keer van mijn tot nu toe jonge leven dat ik iets brak. Hooguit heb ik nog eens een barstje in mijn pols opgelopen. Ik was gevallen met mijn fiets met mijn zus achterop, veel voelde ik niet maar bij bepaalde bewegingen had ik een helse pijn. Thuis kreeg ik geen gehoor waardoor ik terug met mijn fietsje zelf naar de dokter reed en met mijn fietsje zelf naar de radioloog. Van bij de radioloog kon ik terug naar de dokter vertrekken, die me dan een mooie gips omwond.
Bij mijn thuiskomst maakte het ongeloof plaats voor een diep geloof….

_ Zwemmen, ik kan het niet of nauwelijks. De zwemlessen in het eerste studiejaar miste ik grotendeels door ziekte en mijn zwemlerares was niet meteen de meeste gemotiveerde om mij dit dan aan te leren. Ik spartelde wat rond tot ergens het einde van mij zesde studiejaar… toen werd de nood hoog, want in het leerplan staat ergens dat een afstuderende leerling lager onderwijs het zwemmen meester moet zijn. Een andere lerares kwam ter hulp en met haar als privé-lerares lukte het me wonderwel, daar had ik nu zolang op gewacht.
Duiken en springen, dat is nog altijd m’n ding niet… toen ik pas kon zwemmen moest ik dit ook leren. De ongemotiveerde sportlerares dacht dat de beste les een onverwachts duwtje in den diepe was. Uiteraard verdronk ik niet, maar springen is voor mij nu nog altijd iets als vliegen naar de maan. Andere doen dat, maar ik niet.
Het is nu al meer dan 8 jaar geleden dat ik nog in een zwembad vertoefde en het ziet er niet naar uit dat daar verandering in komt. Dus mensen jullie doen me geen plezier om me mee te vragen naar SunParcs, de zee, een zwembad of een diepe plas water.

_ Ik analyseer constant mijn omgeving, mijn denken, mijn voelen…. om die reden ben ik dan ook nog maar zelden verliefd geweest en duurde mijn langste relatie enkele maanden. Het is me dus niet gegeven om dolenthousiast vreugdedansjes te maken of om in zwijm te vallen voor één of ander idool. Het is een vervelende en boeiende eigenschap die me vroeger mentaal wat in de problemen bracht. Mijn denkwereld is daardoor ook grotendeels chaotisch, met de hulp van een psychologe kon ik er, enkele jaren terug, wat meer structuur in zien en kreeg ik er ook wat meer structuur in. Men omschreef het eigenlijk als een soort van overgevoeligheid naar m’n omgeving toe, om die reden voel ik me ook niet meer zo schuldig als ik me afsluit van groepen of van mensen, alles om mezelf en mijn denken te beschermen. oei, dit is niet meer oppervlakkig….

_ Hoofddeksels zijn niets voor mij, ik ben van mening dat alles wat ik ook nog maar op mijn hoofd zet, niet past bij mij. Op zich is dit niet zo’n probleem, maar toen ik jonger was en de fiets mijn enig vervoermiddel naar school was, wel toen mocht het vriezen dat het kraakte ik ging zonder muts naar school. Dit kwam ook grotendeels door mijn haar, ik hechte in een bepaalde periode nogal veel belang aan mijn gel.lige haar en een muts kon dit enkel maar verpesten.
Vandaar dat ik nu kan vertellen dat bij koud weer en zonder muts de pijn aan je oren inderdaad ondragelijk is, maar na een tijdje gaat die pijn over en voel je daar niets meer van.

_ Vorig jaar raakte ik ergens in een soort van coma, ik was aan het crossen met mijn fiets toen ik eerst misselijk werd en toen – nadat ik strompelde tegen een toerist, helemaal van de wereld raakte. Een hemelse rust overviel me terwijl mijn lichaam de geest gaf… ik hoorde mensen rond me hemel en aarde verzetten om me terug onder de wakkere te brengen maar het mocht niet baten. Een ziekenwagen en een MUG werden erbij geroepen, maar ook zij konden niet meer doen dan afwachten.
Een viertal uur lag ik in een vreemde toestand… ik voelde en hoorde alles, maar ik had geen kracht om mijn ogen te openen of mijn lichaam te bewegen. Na een paar uur kon ik met alle moeite van de wereld een vinger opheffen of een ooglid voor enkele seconden wat openen. Toen ik na een vijf uur terug volledig ‘wakker’ werd, heb ik mijn fiets terug opgezocht en nog een toerke gaan rijden

Voila !

HAHA !!! Twee dagen rust staan op me te wachten, eigenlijk drie… maar het is te druk dus offer ik één vrije dag op. Mijn lichaam dwingt me momenteel tot die rust, want mijn bloeddoorlopen ogen vallen nog voor 22u al half dicht. Of komt dit door die dagverse pizza met wat vers brood en een glas – oei een half fles – wijn.

Mijn huis ligt er zo rommelig bij dat ik straks – in mijn bed – een dvd ga kijken, daar heb ik nog ruimte

Vanaf morgen zijn we helemaal terug, de voorbije dagen zijn er wel vele blogpost verloren gegaan in mijn hoofd.

Hm…. hoeveel vragen ze tegenwoordig om 150 km/u op de snelweg te rijden? Er was opeens zoveel licht achter me… en dan nog twee keer, mijn achterligger dook weg tussen de andere wagens… ik reed door, 0% kans dat ze me een tweede keer op eenzelfde traject flitsen.

Blogpauze, mijn leven gaat te snel zoals je ziet.

Brugge, bij momenten raakt er toch wat dynamiek in, een vurig verlangen naar vernieuwing en verbetering. Of een jaloezie naar een stad als Antwerpen. Toch heb ik wel twee keer de afbeeldingen van hierboven moeten bekijken… als dit het ontwerp is voor de nieuwe tunnel onder den expressweg dan kan ik enkel chapeau zeggen.

Is het niet mooi, en zie naar die voetgangersbruggen… hopelijk lijkt het eindresultaat op de afbeelding!

Voor meer informatie omtrent de wegenwerken te Brugge [klik hier...]

Ps. bij de opening van de tunnel eis ik dat die een week lang enkel voor de Bruggelingen beschikbaar is :p

Die toeristen zijn toch niet te doen, als ik mijn deur durf buitenkomen is er altijd wel eentje die me iets moet vragen. Ergens een klein straatje in de Brugse binnenstad, een hotel langs de rand, een restaurant op een hoek. Een enkele keer moest ik zelfs een wagen laten stoppen omdat die zich volledig aan het vastrijden was rond de burg. Een jolige Fransman vertelde me dat die ferm verdwaald was. Als ik me eerst excuseer voor m’n Frans stelt die me gerust dat zijn Engels ook niet zo best is. Mijn hulp is dan ook een mengeling van Frans en Engels door elkaar.

Franse toeristen liggen me over het algemeen niet, ze komen me altijd heel koel en hautain over. Ligt dit aan het feit dat ik ze niet goed begrijp, aan het feit dat ze wat geserveerd zijn of zijn ze gewoon zo. Meestal gaan die ook niet vragen of je hen begrijpt… ze overvallen je met hun vraag en gaan er maar vanuit dat je het Frans meester bent. Als je jezelf dan excuseert voor het slechte Frans bekijken sommige je alsof je achterlijk bent, zo’n blik van ‘ojee nu hebben we net zo’n dommerd vast’…
Gisteren had ik er weer twee vast… die duwden me een fototoestel met een foto van de Smedepoort onder de neus en ik moest het hen maar eens uitleggen. Het leek wel een raadseltje….
Een kleine kilometer verder kom ik terug wat verdwaalde toeristen tegen, Belgen deze keer, die ik een mooie wandelroute voorstel naar hun bestemming.

Vandaag… ‘les Belges ils sont fou’ (ofiets) hoor ik een hautain Frans koppel zeggen wanneer ik hen voorbijwandel. Ik bots toevallig tegen de vrouw met haren ‘vellen frak’ en bekijk de heer, met zijn dure zakjes in de hand, wat smerig…. ik was met het verkeerde been uit bed gestapt…

Wat is voor jou politiek?

De VanDale omschrijft het als ‘een geheel van beginselen en regels van bestuur’, of als ‘een manier van optreden’… maar wat is het eigenlijk. Vraag het aan de man in de straat en die spreekt over zakkenvullers, mooipraters… andere zullen je misschien plezieren met een hoogstaande uitleg over hoe zij politiek zien, want het staat wel als je daar een woordje kunt over meespreken.

Zelf weet ik het eigenlijk niet en als ik mijn mening moet geven klink ik waarschijnlijk eerder als een rechtse verzuurde zak. Toch zit ik deze avond met die vraag, wat is politiek en welke betekenis geef ik daaraan voor mezelf.

Politiek lijkt me – bij momenten – een verfoeiing van het ideaal en het idealisme. Een verwaarlozing van wat echt is, een verkrachting van de wil. Het kon beter ge-politiek heten, ge-politiek om het ge-lul, het ge-touwtrek, het ge-manipuleer,…
Politiek lijkt me – bij momenten – een eindeloos ge-praat over zaken die je in enkele woorden kunt samenvatten. Niet dat ik iets tegen praten heb, of dat ik iets tegen het uitwisselen van visies heb, maar soms lijkt het alsof je over alles een visie moet hebben, over alles een standpunt moet hebben. En dan kom je in situatie dat mensen die niets te vertellen hebben beginnen praten. En pas op, sommige mensen zijn daar best goed in en naar hun gepraat kunt ge dan ook geboeid luisteren… maar achteraf vraag ik me dan af wat er eigenlijk werd gezegd en is mijn conclusie soms heel mager.

Zelf ben ik wel door en met animo een beetje politiek actief, maar behoed ik me toch voor allerlei structuren, mandaten, functies en andere mooie begrippen. Het praten stopt ergens voor mij en dan komt het doen en dat mis ik soms in politiek, dat het praten niet stopt en er dan ook weinig gebeurt. En ergens begrijp ik waarom men moet praten, maar dan komen we terug bij mijn eerste punt dat politiek een verfoeiing is van je ideaal. Politiek breekt de idealen van iedereen die politiek actief is en dit op een manier zodat iedere partij één letter uit het begrip ideaal kan krijgen, maar wat blijft er dan nog over van het woord ideaal.

En ja die verfoeiing is nodig, totale dictatuur met mij als dictator lijkt me de enige – en onmogelijke – oplossing. Toch blijf ik geloven in mijn ideaal en niemand zal ze breken… ook niet het ge-politiek.

Politiek is lullen, maar is het leven op zich dat ook niet…. bezie de tekst hierboven maar…

Groen! heeft gelijk…

En niet enkel ligt die opdracht bij de bedrijven maar ook bij de werknemers die een bedrijfswagen tot hun beschikking hebben. Het overgrote deel van die mensen beschikt namelijk ook over een tankkaart, kwestie van nog wat extralegale voordelen innen. Niet dat ik daar iets op tegen heb, ik profiteer zelf van die voordelen…

Al stelde ik me onlangs de vraag in welke mate ik daarvan profiteer, ik bedoel… let ik nog genoeg op mijn rijgedrag of mijn rijgewoontes. Het valt me namelijk op dat ik de laatste maanden vlugger de wagen neem, want ik rij toch gratis! Een gedrag die nu niet echt onder de noemer milieuvriendelijk valt en nog minder in de gedachte dat ik met een oude diesel rij.
De meeste van mijn vrienden hebben ook een bedrijfswagen, al zijn het wel nieuwe dieselmotoren in hun blitse karren. Desalniettemin merk ik eenzelfde gedrag bij hen op, van her naar der rijden omdat het gratis is. Allemaal heel leuk uiteraard, zeker met de brandstofprijzen die vandaag gelden…

Toch was ik onlangs verbouwereerd door een reactie van een vriendin, je weet wel die Antwerpse. Vorig weekend zijn we namelijk naar Het Freya-feest geweest te Gent en was het de bedoeling van hen om te blijven slapen in Brugge. Ik stelde dus voor om hen op te pikken in Antwerpen zodat we maar één wagen moesten gebruiken, zo konden ze de zondag met de trein naar huis gaan.
Een goed voorstel zou je denken, ware het niet dat ze me voor gek ‘uitscholden’…. want de trein kost geld en hun diesel is gratis.

Ik sta bij deze dus deels achter het groene voorstel om het wagenpark van bedrijven groener te maken. Toch vrees ik een beetje dat een mentaliteitswijziging nog niet voor morgen is. Als ik zie dat men het wagenpark blijf uitbreiden met mooie blitse TDI’s, ook soms begrijpelijk als je het prijsverschil in aankoop bekijkt tussen een kleine stadswagen en een normale gezinswagen. Als ik zie hoe trots sommige van die chauffeurs zijn op hun ‘compensatieobject’, hun status, de blik in hun ogen van ‘ik heb het gemaakt’… dit zie ik ze nog niet doen ik een kleine polo…
Hm… nadat ik De .pdf van Groen! las durf ik mijn mening niet verder te ventileren

[lees meer...]

De tekst van Groen! werd opgesteld met medewerking van Els Keytsman, een vrouw met een duidelijke en heldere visie waar ik me meestal in kan vinden.
[blog van Els Keytsman]