Outro Spective

Na de lentekriebels heb ik ook altijd last van lentesteken, zo na de euforie in een soort van dipje vallen.

Ik wil naar buiten, ik wil mijn meubels afwerken, een nieuwe fiets kopen, een fototoestel kopen, ik trim het haar op mijn benen, ik wil afspraakjes maken, reizen, weekendjes doen, verliefd worden, op café gaan, lezen en doen wat ik graag doe elk moment van de dag. En dan besef ik dat er van al die lentekriebels niet veel zal terecht komen en val ik in dat dipje.

Een mens zit toch raar in elkaar é

joe
ik wil jou beter leren kennen als jij mij wil leren kennen

Dit bericht viel enkele dagen geleden in mijn postvak. En wat denk ik dan… grappig, hier moet ik op reageren !! Een nieuwsgierige hond als ik ben en altijd wel in om nieuwe mensen te leren kennen op een virtuele manier reageer ik dan ook terug op die mail. Een reactie krijg ik niet direct terug, maar met de avond merk ik op dat de afzender me toevoegde op msn.

Ik open een gesprek en verder dan ‘joe’ raakt die niet echt. Als ik dan maar zelf initiatief neem en vraag vanwaar die me kent krijg ik een vreemde uitleg over een forum waar mijn profiel staat en waar ik het had over seks. Als illustratie voegt die een mini-pornofilmpje bij zijn woorden.
Ik ben niet zo vlug geshockeerd, maar ga ook niet al teveel in op zo’n zaken dus geef ik hem nog een kans door te vragen of dat het enige boeiende is die hem in mij liet interesseren. Hij voelt de bui al hangen en dan stelt hij maar voor om me terug van zijn msn-lijst te schrappen. Goed dat hij dit voorstelt, want mijn nieuwsgierigheid is er toe in staat om door te gaan en te ontdekken wat zo’n persoon drijft.

Wie een ‘leuke’ gesprekpartner zoekt en misschien wel lustig hoopt op meer, ik heb zijn gegevens nog. Als ik het goed kan inschatten maken vrouwen niet echt een kans… maar misschien kan ik die dan troosten!!!

De tijden dat mensen nog vechten en spartelen voor hun idealen ligt al een tijdje achter ons. Het belangrijkste ideaal zijn nu de eigen idealen als rijk worden en status verwerven. Al was het ooit anders waar mensen vochten voor de rechten en de vrijheden waar wij nu mee verwend worden.

Gisteren was ik in de Metropolis te Antwerpen, een goeie vriendin had nog iets met me te vereffenen en ik koos film omdat ik op verzet van haar rekende, maar blijkbaar deed ze dat graag! Op goed geluk besliste ik – leidersfiguur als ik ben – om naar 300 te gaan, meestal kies ik films op gevoel…. maar bij deze ook een beetje op zekerheid daar de gedachte achter de film me aansprak.
De Metropolis zelf is echt schandelijk… ik hou niet van de Kinepolis om de massa, maar wat ik daar zag was gewoon hysterie. Drummen en persen om die zaal nog maar te mogen betreden, gescheiden worden van je filmpartner en security om rampscenario’s te voorkomen.
De tijden van de Spartanen was misschien nog iets voor mij sober en streng met een vleugje militarisme, alléé een vleugje. Als je de film mag geloven was Sparta een soort van trainingskamp waar er nog ‘echte’ mannen werden geschapen en gevormd. Mannen met borsten en een stevig wasbord !

De film zelfs zat naar mijn mening heel goed in elkaar al zat er iets teveel geweld en iets te weinig inhoud in de film, maar ik zat dan ook in de Metropolis e! De film kent magistrale beelden op – bij momenten – het randje af van een kunstwerk. Eén van de laatste beelden kon men zo in een museum van schilderkunst hangen.
Het verhaal is gebaseerd op een waar gebeurde feiten, al denk ik dat je dit met een zak zout mag nemen! Meer info over het echte verhaal vind je hier |Slag bij Thermoplyae|

Zelf kan ik ongelofelijk genieten van zo’n heroïsche films waar mensen geloven en vechten voor iets, een beetje zoals Braveheart of Gladiator. Niet de meeste alternatieve films maar kom ik bekijk genoeg andere films om als een intellectueel over te komen e…

• meer info over de film
• trailer op YouTube

HA_ lopen er hier, op mijn werk, zo’n koddige kleine negerkindjes rond. Eentje strekte zo mooi haar armpjes uit om te knuffelen, hef ik dat kindje op moet ik net niet kokhalzen…

Tedoemme maat… hare pamper zat vol denk ik. Ik heb haar maar netjes weer in de speelhoek gezet…

Waarom schrijf ik eigenlijk dat het negerkes waren, dit doet toch niets terzake… alhoewel.. die zijn véél koddiger !!

Condooms, je kent ze wel ! Iedereen heeft ze op zak, want je weet maar nooit wat je zo allemaal op straat kunt opscharrelen. Veiligheid primeert dan of zo zou het toch moeten zijn.

Sommige aanzien condooms als hinderlijk, als een gevoelsafremmer en nog meer mensen aanzien dat condoom als een spelbreker. En laat ons eerlijk zijn als de temperatuur rond je ondraaglijk heet is geworden en je lichaam hunkert naar vleselijk gestoot… dan is een nuchtere condoomgedachte soms ver weg. Of als je lichaam al stuiptrekkingen kent en alle energie gefocust wordt op één doel… dan lijkt het grijpen (zoeken) van het condoom een helse opgave. Rampetampen, het is nu eenmaal niet iets die je minutieust voorbereid…

Maar wat weet ik daar nu van !

Wat ik wel weet is dat mensen die het geknoei met condooms aangrijpen om er geen te gebruiken het al heel wat moeilijker gaan krijgen. Er is namelijk een hulpobject ontworpen om het aantrekken van een condoom te vergemakkelijken. Het product bestaat al een tijdje en is zelfs te bewonderen in het New York’s Museum of Modern Art. Onlangs werd het ook verkozen tot Most Beautiful Object tijdens de Design Indaba in Zuid-Afrika. Grotendeels om zijn bekendheid te vergroten en zo de strijd tegen HIV te versterken.

Als je klikt op het filmpje hierboven kunt u zien dat het inderdaad wel heel makkelijk marcheert, al vraag ik me af… moet je het topje aan de bovenzijde niet dichtknijpen bij het aanbrengen?

Het gebeurt niet zo heel veel meer dat ik verstrikt raak in mijn gedachten, mijn denken kent nu een minimum aan structuur waardoor ik nog zelden in totale chaos verval. Chaos die mijn handelen ondermijnt en mijn rationele verstikt, verstikt onder een kluwen van gedachten. Toch behoud ik nog altijd dat denkmatige waardoor er bij momenten een bepaald onderwerp functioneert als een achtergrondruis. Een ruis die het volume opdrijft naar mate de rust in me opkomt, een ruis die er zelf wel voor zal zorgen dat ik hen niet vergeet.

En nu filter ik even alle geluid weg zodat het geruis zich kan uitleven.

Relaties, man-vrouw of man-man. De laatste tijd valt het me op dat ik niet meer verliefd word, dat ik alles vrij rationeel benader en blind ben voor wat komen kan. Lang hield ik me voor dat het een periode was, dat ik al een dagje ouder werd en de liefde me zo niet meer kon verrassen. Al heb ik nu een helder moment – of is het heel mistig – maar heb ik zo’n vermoeden dat ik zelf onbewust de oorzaak ben dat er nog zelden verrassingen zijn.
Soms heb ik namelijk het gevoel dat ik overal de boot afhoud, gewoon omdat ik nog altijd niet weet welke boot ik nu moet nemen en wanneer die vertrekt. En dan spreek ik niet over een mannelijke boot of een vrouwelijke, maar eerder in het algemeen… Het is me nog altijd niet zo duidelijk of een relatie wel iets voor mij is en of mijn – bij momenten – honger naar een relatie eerder afkomstig is uit maatschappelijke druk of uit mezelf. Het is me niet altijd duidelijk waarom ik nood zou hebben aan een relatie. Ik heb een goed gevuld leven, ik heb een handvol mensen die ik heel graag zien en weinig in mijn leven vraagt het om het te delen… mijn voelen daarentegen.

Mijn denken kent enorm veel vooroordelen naar relaties toe… En niet enkel naar relaties in het algemeen, nee hoor we hebben nog een aparte categorie voor man-vrouw relaties en man-man relaties. Het ideale zou bijna een vrouw-vrouw relatie zijn… denk ik dan spontaan… of gewoon een manwijf zoeken!

Die dubbelheid die mijn leven overheerst wordt nog de nagel van mijn urne… bij een vrouw vinden maar iets missen net zoals dit bij een man gebeurt. Bij een vrouw de banaliteit van eeuwige trouw en romantische irreële beloftes vrezen, bij een man eeuwige ontrouw en nuchtere afspraken. Het zoeken naar de zekerheid en de standvastigheid en toch hopen op de vrijheid en losbandigheid, losbandigheid die gevangen zit in mijn denken.

Snapte?!

zwart-witte abstractie kent zijn schoonheid…al gooi ik er morgen terug wat grijswaarden en een speelse lijn tussen!

En dan komt iedereen samen, eet je, drink je, lach je en geniet je van elkaars aanwezigheid.
Dan slaap je, ontbijt je, praat je en geniet je van de verbondenheid.

Je wandelt, voelt elkaars warmte door de koude wind heen en weet je….ik zie hen graag.

Een tijdje terug werd ik bij animo ‘gepromoveerd’ tot webmaster. De site had dringend wat opfriswerken nodig en ik had wel een mening hoe we de site konden aanpakken. Ik wou namelijk wegstappen van een pure informatieve site waarbij enkele pagina’s ons hele doen en laten vertelde. Mijn mening was dat een site interactie nodig had zodat mensen terugkomen om te lezen, maar ook de mogelijkheid hebben om zelf te reageren.

Een techneut ben ik niet, een blog in wordpress leek me dan ook de beste oplossing. Een duidelijke structuur achter de site die alles een beetje in goeie banen kan leiden zodat iedereen de site gewoon kan overnemen. De blog-template is eigenlijk dezelfde als mijn persoonlijke blog, enkel hier en daar wat aanpassingen en het overvloedige rood die wel noodzakelijk is!

Momenteel ben ik nog degene die het meeste schrijft, eigenlijk alles… maar ik hoop dat daar verandering in komt en ook andere leden bloggewijs de animo-site sieren!

Dus mensen gooi die blog tussen jullie feeds! 
[animobrugge]

DE Nederlandse Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB), de bezieler van onder meer de Gouden Griffel en De Maand van het Spannende Boek, heeft een nieuw leesteken in het leven geroepen. Het ironieteken is een bibberig uitroepteken en moet ironische passages in teksten verduidelijken. Het teken werd gelanceerd bij het begin van de Nederlandse Boekenweek, die dit jaar ,,Lof der zotheid” als thema heeft.

via DeStandaard

Mijn kalender duidt nog altijd een dag in maart aan en niet 1 april zoals ik dacht, na het lezen van dit bericht. Een nieuw leesteken begod en dan nog om ironie aan te duiden. Is de schoonheid van ironie niet dat ze verborgen zit dan dat ze openlijk te grabbelen wordt gegooid.

Verder vraag ik me ook af waarom men hierover moet vergaderen ed., het lijkt me zo banaal en een evolutie in onze taal moet toch spontaan gebeuren ipv de zoveelste bijsturing van hogerhand. Wie is er trouwens nog mee me die spellingsregels van laatst? Meer dan de helft heeft waarschijnlijk geen benul meer hoe ze sommige zaken nu moeten schrijven, tenzij ik mezelf veralgemeen naar ‘meer dan de helft’!

Persoonlijk ben ik ook van mening dat de emotions van msn evenwel kunnen dienen als leestekens. Als we dan toch die toer opgaan kunnen we beter iets kiezen die iedereen al kent. Vandaag de dag groeien kinderen op met die gezichtjes, dus waarom niet integreren in onze schrijfwijze.
Bij mijn professioneel mailverkeer heb ik soms de neiging om een lachend gezichtje te typen, maar nog nooit had ik de neiging om een bibber uitroepteken te voorzien. Al kan het gewoon ook zijn dat ik zelden ironisch ben!

Iemand nog ideeën?

Er hangt roet in de lucht!!!! Wie het nu nog niet weet kan beter uit zijn virtuele cocon stappen en eventjes een frisse neus te halen. Uit het niets rijzen er namelijk borden uit de grond met de vermelding SMOG en het verbod om sneller dan 90km/u te rijden.

Los van de amateuristische communicatie hieromtrent en het nut van de snelheidsbeperking wou ik toch eventjes ventileren over het gemak waarop veel mensen die maatregelen van zich afschuiven. Gisteren was het namelijk kookles en tijdens de maaltijd kwamen de maatregelen tegen de opwarming van de aarde naar het oppervlakte.
Politiek en een groep mensen, meestal probeer ik me dan een beetje afzijdig te houden… al lukt dit zelden.

Ik heb er een ongelofelijke hekel aan als mensen gewoon wat wartaal beginnen uitkramen. Het ene voorbeeld na het andere werd aangehaald om aan te tonen hoe incompetent ons regering is en hoe onzinnig de maatregelen zijn. Eentje hield ik het vol om mijn mond te houden, maar bij de tweede moest ik me toch eventjes moeien om de beweegrede achter een maatregel uit te leggen. Apathisch kijken die mensen me dan aan en bij het einde van mijn betoog halen ze gewoon een nieuw voorbeeld aan en net daar krijg ik het op mijn heupen! Soms heb ik de indruk dat de mensen geen mening meer willen vormen, dat slogantaal en gemompel de norm is. Elke mening die dieper wenst in te gaan of die een probleem neutraal benadert wordt afgedaan als onzinnig, onrealistisch of niet van deze wereld. En als ze me die indruk geven… wel dan kan ik iemand zo over tafel sleuren!

Ik zeg het soms tegen mezelf en veel mensen hebben me ook al aangeraden om me daarin niet zo op te winden, maar als niemand zich opwindt dan lijkt het wel of die slogantaal en dat gemompel de waarheid is en dat is het niet…. godverdomme!

Bij deze een oproep tot iedere mens met een mening, daarom hoeft het de mijne niet te zijn, ventileer ze en ga in discussie! Op die manier hoef ik niet enkel te luisteren naar cafépraat, dit is ook beter voor mijn bloeddruk…