Outro Spective

De kleine van mijn baas plaste hier net voor de voordeur en grappig dat het was! Ik moei me niet met de opvoeding van die kinderen dus greep ik niet in en mocht ik er schaamteloos ook de grappigheid van inzien.

Het liet me herinneren aan mijn jonge kinderjaren! Niet dat ik zo’n openlijke plasser was, maar er is toch een feit die me altijd is bijgebleven. Toen ik een jaar of 7 was kwam er een jonger gastje op me af en die moest blijkbaar dringend plassen. Als grapje vertelde ik dat die maar moest plassen waar die stond, het midden van de speelkoer dus. Zo gezegd zo gedaan… dat jongentje stond er even breed mee te lachen als het zoontje van mijn baas! En ik… ik koos het hazenpad!

Nu bedacht ik me toch dat – met die zon - het straks wel eens kon stinken! Dus heb ik maar eventjes mijn baas ingelicht dat het plasje voor de deur niet afkomstig was van een plaatselijke wolkbreuk!

Onze ‘oude’ baas klust blijkbaar hier en daar nog wat bij voor de zaak. Lijstjes maken over het ene of het andere zeker, kwestie van de controle over de werknemers hoog te houden. Al is die thuiscomputer met windows iets heel anders dan een WP-computer! Een tijdje terug gaf ik hem dan ook een beetje uitleg over het versturen van bijlages met Outlook!

Vandaag kreeg ik telefoon… hij was een beetje vergeten hoe het moest. Een geduldige mens als ik ben….

• Klik in uw excel-bestand op [verzenden als bijlage] – dit lukt blijkbaar niet, want hij heeft nog een verouderde versie van excel.
• Open een nieuwe mail en klik op het paperclipje – zoiets lukt ook al niet wat hij ziet dat paperclipje niet staan
• Ga naar invoegen en klik op ‘bestand’ – hij kan dat ook niet vinden, als ik navraag of hij wel een nieuwe mail opende blijkt alles ok te zijn, alleen kan hij niets invoegen
• Ga naar de map waar het document staat, klik het aan, kopieer het en plak het in de mail – het begint een beetje hopeloos te worden als ook dit niet lukt.
• Verslepen, open de twee kaders en sleep het bestand naar de mail – nope, dat bestand raakt blijkbaar niet in die mail

Daar ik eigenlijk druk bezig was met mijn dossier begint het toch wel een klein beetje op mijn zenuwen te werken. Al ben ik in zulke situaties vrij geduldig en begin ik nog eens opnieuw of hij alles wel goed gedaan heeft.

• paperclipje – na het opnieuw overlopen vindt hij toch het paperclipje en het bijhorende invoegscherm. Dit moet nu wel lukken, al voegt hij terug niets in !!

Als ik dan navraag wat er dan wel gebeurd, krijg ik te horen dat enkel de titel van het in te voegen bestand in het vakje bijlage staat, maar dat de bijlage niet te zien is in het tekstvak.

*zucht* – die mens dan ook maar uitgelegd dat de titel zijn bestand is en de bijlage dus is toegevoegd!

Vreemd hoe het weer soms kan omslaan, soms is het dagen aan een stuk stabiel zomerweer om dan opeens te vervallen in wisselvallig tot zelfs stormachtig. Het lijkt me alsof dit komt doordat alles zich opstapelt in die pakken wolken. Ze laten ons genieten van het mooie weer en verbergen hun aanwezigheid om dan opeens in volle glorie alle zonneschijn te verbannen.

De laatste dagen voelt het – bij mezelf – toch zo’n beetje aan, of laat ons zeggen dat ik al van vorige week de bui zag hangen. Mijn energie en motivatie – de zon en de schijn – raken verstrengeld in die donkere wolken. En ik moet niet zeggen dat ik niet weet wat het is, ik weet het maar verdomd goed… ik moet me hier effe herpakken voor ik uitglijd en op mijn bek ga. De laatste tijd lummel ik maar wat rond, kan er me maar weinig boeien en heb ik zo het gevoel dat er zoveel zaken nutteloos zijn.

En ik maar denken dat er op een bepaald moment rust kwam in je leven, dat de onrust iets is voor snotneuzen en pubers. Al blijf ik met die vragen zitten en draai ik bij momenten mijn wereld op zijn kop. Mijn hoofd lijkt zelfs een beetje op mijn appartement, rommelig waar je niets kunt terugvinden en waar ik geen fut meer heb om het te zoeken laat staan op te ruimen. Dus laten we het nog eventjes op hoopjes liggen…

Antwerpen, lekker weer en in het gezelschap van mijn lieftallige vriendin… een vriendin voor sommige naar meer duidelijkheid vragen! We begeven ons naar de Meir, waar ge bij het vallen van de avond je wagen tussen de winkels mag plaatsen. Op één ding moet ik mijn vriendinnen het nakijken geven en dit is dan wel op ergens je wagen ‘tussengooien’, ze doen dat als de beste.

In een zijstraat van De Meir vinden we ons restaurant, GrandCaféHorta, een heel modern gebouw. Een heleboel tafeltjes omsingelen het restaurant en geeft zo’n beetje een Parijsachtig-gevoel. Opgetutte mensen die je aanstaren als je ook nog maar aanstalten maakt om voorbij te wandelen. Goedkoop bier zie je niet op hun tafeltjes, dit terwijl de zaak toch spreekt over een biercultuur en de inrichting ism Palm was. Al zie ik toch enkel wijnen, sterke dranken of mooie gerechten, ik bevind me dan weer in het hol van de leeuw.
Binnenin krijg je een hele mooie ruimte, een ruimte die werd ingericht met de spanten van het vroegere Volkshuis te Brussel, ontworpen door Victor Horta. De inrichting zelf is heel open zonder dat je een reftergevoel krijgt, de versmelting tussen oud en nieuw is dan ook één van de goeie punten in dit restaurant. Het ademt klasse uit, maar naar mijn mening wat hautaine klasse.

Een vriendelijke dame vangt ons bij aankomst op aan ‘de balie’ en laat ons daar nog vijf minuten staan omdat ons tafeltje nog niet klaar is. Wel wat vreemd dat men zo strikt is met die tafeltjes want ik merk nog verschillende andere en niet gereserveerde tafeltjes op waar ik ook wil zitten. Niet zagen denk ik en we worden netjes begeleid naar een tafeltje in het lekkere avondzonnetje. Die dienster is ferm nonchalant als de kaart met veel geweld op onze tafelt valt en ze de stoel naast me wilt rechtzetten en zo een blauw plek op mijn elleboog mept. Al vind ik het wel grappig, maar spreekt het toch wel een beetje over de bediening voor de rest van de avond.
Een porto als aperitief lijkt me bij dit weer er wat over en als ik mijn vriendin hoor vertellen dat ze een PisangOrange wenst volg ik – volgzaam als ik ben – haar keuze. De kaart leest ongelofelijk lekker en ik merk al vlug dat het een zware avond zal worden daar het de Belgische keuken is!
Als voorgerecht neem ik scampi karamel met een Aziatisch getint slaatje en citroenvinaigrette. Het bord zelf ziet er zalig uit en van de geur moet je vlug genieten daar we buiten zitten! De smaak zelf is wat schrikken, daar ik eerder een heel zoet karamelsmaakje verwachtte. Ik was al eens nieuwsgierig hoe ze zo’n smaak zouden combineren met scampi en een Aziatisch slaatje, al bleek dat de smaken netjes in verhouding waren en de karamelsmaak fel getemperd was door de andere ingrediënten. Ondertussen bestellen we ook wat wijn, geen dure wijn… daar mijn tafelgenote niet zo’n wijndrinker is. Een karafje dan maar van één van hun Chileense wijnen.
Naar mijn hoofdgerecht was ik al een tijdje nieuwsgierig – hoevekipfilet gewikkeld in Parmaham, Parmezaanpuree, spinazie en bruine kippenjus – een mens zou voor minder kwijlend uitkijken naar zijn gerecht. Als ik het bord voor me krijg vrees ik de hoeveelheid, maar wil ik in de eerste plaats eens genieten. De eerste hap smaakt wat ‘gewoon’, een superlekkere en perfect klaargemaakte kipfilet – zo nog wat sappig – dat wel maar weinig verrassend. Toch veranderd mijn mening tijdens het eten als alle smaken samenkomen en het feest is voor mijn smaakpapillen.
Ondertussen valt het me wel op dat mijn vriendin niet of nauwelijks van haar wijn drinkt, maar de ober wel telkens mijn glas komt bijvullen. Die karaf drink ik dan ook bijna volledig zelf leeg, maar dat is wel aangenaam…
Het hoofdgerecht is me wel wat veel en alles krijg ik dan ook niet op of ik zou mezelf een indigestie willen aandoen. En daar ik nog een dessert wil moet ik wel wat reserve houden!
Het dessert zelf daar hoeven we niet over te twijfelen. Mijn vriendin sprak er namelijk over dat de chocomousse hier ongelofelijk lekker is dus nemen we de, chocolademousse ‘de luxe’ met vier chocoladetexturen en schuim van vanillecrème. en ik moet ze het nageven, na de eerste hap smaak je dat dit echt wel met superchocolade is gemaakt. We hebben witte mousse, bruine en zwarte! Van alles een beetje dus en alle drie smaken ze ongelofelijk zalig, zo zalig dat het water me opnieuw in de mond komt bij dit schrijven!
Tijdens mijn koffie belt mijn vriendin nog wat andere vrouwmensen op die achter de hoek ergens zitten te wachten tot wij genoeg hebben van ons culinair gedoe. Tijdens haar gesprek merk ik op dat een familie met vijf kinderen en een buggy geweigerd wordt op het terras. Als ik de obers wat observeer merk ik dat ze niet willen dat de tafeltjes door elkaar worden geplaatst. Puur esthetisch kan ik dit best wel begrijpen, maar gevoelsmatig stoort zoveel decadentie me wel.

Na aankomst van zoveel vrouwelijk geweld is de fun er voor mij een beetje af. Ik kan gerust met vrouwen opschieten maar als er vier vrouwen al hun intriges met  naam, toenaam en allerlei andere randpersonen opnoemen heb ik toch wel de neiging om effe weg te dromen. Al zijn’t wel schatjes zunne, maar het is niet voor niets dat ik soms eens met hen apart ga eten…

Voor dit smakelijk maal bedroeg de rekening 125 euro inclusief de drankjes van de dames. Dit leek me dus niet te duur voor een restaurantbezoek met zoveel lekkers. De bediening liet misschien wel een beetje de wensen over voor zo’n type restaurant, maar persoonlijk vond ik bepaalde situaties best wel grappig.

• Meer info over Grand Café Horta

HA… deze morgen gaf de weegschaal het cijfer 73.8 weer. Ik heb het niet voor diëten, maar hier en daar voedingsgewoonten aanpassen geeft toch wel – zij het miniem en traag – resultaat.

• minder vlees (geen gehakt meer)
• meer groenten
• meer variatie
• geen of toch bijna geen gesuikerde dranken meer
• pizza’s en frieten zijn uit den boze
• magere melk
• regelmatige eetgewoontes met gezonde tussendoortjes

Zo… ik wordt nog erger dan een ‘nieuwe man’. Al zal ik het Bourgondische wel nooit verleren, want er staat nog een draft klaar van mijn onlangs gemaakte restaurantbezoek!

Het is me allemaal niet zozeer te doen om gewicht te verliezen, maar wel om gezonder te leven… of zeggen ze dat niet allemaal?

Hoererij, prostituee, meisjes van plezier, welke woorden heb je daar nog allemaal voor. Zelf stam ik nog uit den tijd dat betaalde seks iets was die netjes verborgen bleef. Waar er – bij het zoveelste huisje met vreemd licht – grappig werd gedaan. Niemand kende het, maar iedereen wist er wel iets over te vertellen.
Maagdelijkheid was dan weer iets anders, toch onder mannen. Dat begrip kende niemand en daarover wist dan ook niemand iets te vertellen. Iedereen had wel iets of wat gedaan en wie dacht wijselijk te zwijgen was gezien!

Vandaag de dag zijn het geen tijden meer van taboes en alles wordt zomaar op de straatstenen gegooid! We zijn nu eenmaal allemaal breeddenkende mensen waarbij de angst om als bekrompen beschouwd te worden groot is. Handige commerciële breinen smolten de begrippen prostitutie, maagdelijkheid en openheid dan ook samen in een nieuw concept! De ontknapingsbrigade!

U leest het goed, er is namelijk een bedrijf op de markt die jonge jongens of jongens met weinig ervaring hun maagdelijkheid wil ontnemen of hen in enkele uren de regels van het liefdesspel wenst uit te leggen. Vergis je echter niet, het tarief hiervoor gaat verder dan de wulpse juffrouw die een leerling avondles geeft. De prijzen hiervoor liggen eerder in het budget van de gesettelde zakenman die eventjes wat stoom wenst af te blazen. Toch richt het bedrijf zich specifiek op weinig tot niet ervaren mannen van boven de 21. En dit met enkele uren luxueus ontmaagdingsplezier!

Los van de discussie of maagdelijkheid voor man of vrouw iets is om zomaar weg te geven, stel ik me toch wat vragen bij dit nieuwe concept. Mijn eerste bedenking gaat namelijk over de prijs – vrek als ik ben – de prijzen lijken me zo hoog dat geen enkele jongeling dit kan betalen en beter af is met ‘de matras van het dorp’. Het voordeligste tarief is zo’n 850 euro voor een drie uur, het duurste 1750 euro… al heb je hier twee bi-seksuele partners voor vijf uur !!!
Anderzijds, mocht men het dan menen met die ontknaping, merk ik op dat de ‘kortste’ sessie 3u duurt. Ik weet niet of u nog uw ontknaping herinnert, maar ik hield het toch geen drie uur vol zunne!

Het lijkt me er dan ook op dat dit een goed uitgedokterd concept is om mannen (jong en oud) iets nieuws aan te bieden. Een soort van goed georganiseerd rollenspel, tenzij het nu mijn fantasie is die op hol slaat. Qua promotiestunt kan het wel tellen, zie me hier tikken als een gek!

Voor wie verdere interesse heeft, men kan alles terugvinden op hun site [klik hier en ontdek de hemel] zonder maagden wel te verstaan!

Of hoe schrijft ge dat dialect!

Enkele dagen terug zat ik te eten op een terras in Antwerpen. Een vrij sjiek restaurant waar er nogal wat mensen zaten met zakjes en tasjes uit dure winkelstraten, netjes zo gestald dat iedereen ze wel moest opmerken. Ik zat daar dus ook… met naast ons zo’n cliché Antwerpenaar. Veel geblaat, veel bewegingen en een inhoudelijke nul! Ja sorry voor de lezers van Antwerpen, maar het gebruik van dit cliché raakt straks duidelijk.

Nu ergerde ik me al een beetje aan het te luide stemgeluid, wat in Antwerpen blijkbaar een normaal geluid is. Ik kon dan ook niet anders dan aan te horen dat ik een boer was! Ja West-Vlamingen waren boeren, en of ze nu véél geld hadden of niet het bleven boeren. Ook hielp het niet dat ze één keer in een jaar een hoed opzetten bij Waregem Koerse… neenee boeren zijn het en boeren bleven het.

Ik wou nog reageren, maar ik besefte dat zijn uitspraken meer over hem vertelden dan ik hem ooit kon duidelijk maken.

En als we dan toch in clichés bezig zijn… geef mij maar een Gentenaar! Die hangt ergens tussenin…

Ergens midden Februari merkte ik een blogpost op van Els Keytsman over der film ‘We Feed The World‘. Een film die wel mijn interesse wekte en die ik heel graag had gezien. Groot was mijn blijdschap ook toen ik zag dat het GentsMilieufront een gratis filmpremière organiseerde ism EVA en 11.11.11

Dit leek me wel wat! Enerzijds voor mezelf, maar anderzijds ook voor mijn rode broeders en zusters van animo. De film ligt namelijk in de lijn van An Inconvenient Truth, alleen stelt deze film de voedingsindustrie in vraag. Ogenblikkelijk schoot ik dan ook in actie om eventjes na te vragen of ook niet-leden zich konden inschrijven. Jammer genoeg kreeg ik daar nooit antwoord op, waarbij mijn enthousiasme om een filmavond met animo te organiseren al vlug bekoeld was. Tot vandaag…

Beste Mr_Spective Op zondag 22/4 gaat de filmpremière van ‘We Feed The World’ door. Je bent ingeschreven voor 1 personen.

Het lijkt er dus op dat ik in mijn eentje naar die filmvoorstelling mag gaan. Enerzijds wel goed, anderzijds vind ik het ook een beetje mottig om alleen naar een film te gaan kijken. Wie houdt er me dan na de film gezelschap bij een drankje?!

De Nederlandse tv-producent Endemol lanceert binnenkort een internetversie van de realitysoap “Big Brother” en andere tv-shows. Endemol werkt daarvoor samen met de maker van interactieve computerspellen Electronic Arts.
bron

Soms snap ik toch niet waar mensen het plezier aan zoveel voyeurisme blijven halen. Het ene programma na het andere flirt niet meer met de grens der fatsoen, maar doorbreekt die gewoon.
Nu blijkbaar de interesse in een zoveelste editie van een nietszeggende groep mensen afzwakt zoekt men nieuwe middelen om het denkproces van mensen verder af te stompen.

Help mij hier even, hoeveel van die programma’s hadden we nu al. Van jerry-springer tot TheBeautyAndTheNerds, ver in mijn achterhoofd zit zelfs nog een programma waar er twintig vrouwen op één – dan zogenaamde – rijke vent mochten jagen. En iedereen, of toch degene die keken, was dan weken aan een stuk bezig hoe achterlijk die wijven wel waren dat ze het niet doorhadden. Ik gebruik bewust de term wijven omdat ik niet zo te vinden ben voor mensen die hun leven en hun zijn te grabbelen gooien voor wat roem of wat geld.

Al ging het hier over programma’s, programma’s die ik zoveel mogelijk probeer te ontwijken en zonder kabel en met een gammel zwart-wit teeveetje lukt dit best. Al tuiten mijn oren soms als ik – zoals dit weekend – tussen een bende vrouwen val die een dik uur over al die programma’s kunnen praten. Van gringo’s en libidos.sen tot intriges en seks… en dan denk ik… ik mis alle fun in mijn leven!

ps: had ik kabel dan keek ik ook hoor…

Weet je nog? Een tijdje terug waren er – tijdens mijn afwezigheid – werken op mijn terras, mijn huisbazin profiteerde hiervan om mijn terras schoon te maken. Niet zo erg zou je dan denken, maar ik ervoer het toch als een inbreuk op mijn privacy. Ik woon hier en of zij nu mijn huisbazin is of niet ze heeft geen zaken met de properheid van mijn terras. Ik dring toch ook haar woongedeeltes niet binnen…

Vorige zaterdag kwam die werkman voor de verdere afwerking, mijn huisbazin raadde me aan om de deuren naar slaapkamer en badkamer te sluiten. Die werkman was wel te vertrouwen al wist je maar nooit! Stilletjes dacht ik dat ik die deuren eerder sloot voor haar dan voor hem, maar kom. Zaterdagnacht pas thuisgekomen en zondagochtend gemerkt dat mijn terras terug gepoetst was. Wat bezielt dat mens eigenlijk om zich telkens in mijn huishouden te moeien, ok je zou kunnen denken dat het haar woning is en ze dan ook haar verwachtingen heeft naar properheid. Al vraag ik me af waarom ze ook mijn zak PMD dichtbond en wegzette om er een nieuwe lege zak in te voorzien.

Waar gaat dit eindigen en is het weghalen van mijn vuilnis in principe geen diefstal?