Outro Spective

Wat hoor ik daar op het nieuws, mensen die hun belastingsbrief nog niet ingevuld hebben moeten zich reppen?

Ik had die brief enkele weken geleden, of is het nu al een maand, aan de kant gelegd wegens niet dringend. Mij idee was om dit eens rustig en op mijn gemak te bekijken in het verlof en zo zonder stress al die getallen bijeen te zoeken! Niet dus, woensdag moet dit blijkbaar al allemaal gebeurt zijn.

De ongeopende bruine envelop heb ik al gevonden onder een stapel oud papier en ‘nog-niet-geklasseerde-rommel’, al moet ik nu wel nog die loonfiches vinden en allerlei andere papieren. Dat ze maar zien dat ik geld terugkrijg…

Het vragenuurtje in mijn hoofd was al een tijdje uitgesteld, maar de laatste tijd merk ik meer en meer op dat het zijn plaatsje in mijn hoofd terug opeist. Een paar jaar terug had ik ook al eens zo’n periode, een periode waarbij ge alles wat rond en over u gebeurt in vraag gaat stellen. Heel vermoeiend, lastig en bij momenten krijgt ge er ferme koppijn van.

Met vragen heb ik geen problemen, integendeel het is een hobby van mij om me bij alles vragen te stellen. Al vind ik het wel verdomd lastig als die vragen telkens de grond van onder je voeten wegtrekken. Over sommige dingen kunt ge u namelijk beter geen vragen stellen, die laat ge beter gebeuren zoals ze zich aandienen. Antwoorden zoeken is dan overbodig en nutteloos daar die eigenlijk geen enkele verandering kunnen brengen aan het gebeuren.

Toch wil mijn geest momenteel alles veranderen en alle vragen oplossen, alle problemen verbeteren en alle zorgen wegnemen. Het zal weer een verbeten strijd worden om die geest terug in zijn fles te krijgen en dan moet ik zorgen dat ik niet mee in zijn fles raak… klinkt anders wel rustgevend… zo’n flessenleven. En voor iemand denkt dat ik aan de fles ben, ik bedoelde dat de fles bescherming geeft voor de omgeving e !

. Unveiled

. romantisch: het groeien en het ontluiken van een heftige verliefdheid
. grauw: het wel en wee van een vluchteling
. meeslepend: niet zo’n complex verhaal, maar wel een zuiger

. The way I spent the end of the world

. rebellie: doorzeefd met revolte
. grappig: in al zijn rebellie blijft die ook heel grappig
. eenvoud: een heel mooi, warm verhaal gebracht zonder veel sier

. Deliver us from evil

. docu: dit is eerder een documentaire met een filmachtig sausje
. schrijnend: omdat het zo waar is
. schaamteloos: de ‘hoofdrolspeler’

. Fateless

. origineel: in zijn genre heel origineel, bijna geen nazi gezien
. inleven: film toont sereen voor, na en tijdens
. lang: onnodige vrees voor tijdsduur van de film (140 min.)

‘Het huis van de moskee‘ was en is een fantastisch boek. Het is een boek die je niet zomaar laat liggen, een boek die je niet zomaar uit je gedachten bant. Ik vreesde dan ook een beetje dat geen enkel boek me nog zo zou kunnen bekoren als ‘Het huis van de moskee’, toch begon ik vol goeie moed aan ‘De vliegeraar’ van Khaled Hosseini…

‘De vliegeraar‘ is zo meeslepend dat een – bij momenten – nuchtere ziel als ik zichzelf verloor in het boek. De tijd ging aan me voorbij en alles rond me bleef roerloos liggen zodat ik maar kon lezen. Het boek geeft je vreugde en verdriet maar geeft het je op een manier waardoor het je helemaal opslokt, het geeft zo subtiel zijn emoties af dat je er helemaal van doordrongen raakt. Het boek slaat je bij momenten ook keihard in je gezicht en doet dit altijd op zo’n verfijnde manier dat je nooit de slag ziet aankomen, het is zelden voorspelbaar en meestal doordacht.
Het verhaal greep me zo aan dat ik gisteren in één ruk 150 blz heb gelezen, ik wou gewoon weten wat er nog ging gebeuren en ik moet bekennen dat zo’n drang geleden is van in mijn kindertijd.

Vol honger naar meer ben ik deze middag zijn opvolger gaan kopen, terug een harde kaft, terug dat goeie formaat, terug dat zachte papier vol letters… Terug een verhaal over een moslimcultuur over waarden en vriendschap over een vechten om te overleven. ‘Duizend schitterende zonnen‘…

Elke dag, maar dan ook elke dag komt die vertellen dat ze een beetje vroeger vertrekt omdat ze nog naar Delhaize moet en dat er anders teveel volk zal zijn. Gevolgd door haar hele boodschappenlijstje eventueel aangevuld met haar kookkunsten van de dag ervoor… En elke dag antwoord ik zonder opkijken, “ahja, doe maar salu”…

7u, mijn wekkerradio spuwt saaie muziek uit zijn luidsprekertje en ik vloek omdat ik toch niet moet werken! Al kan ik nu wel een hele dag genieten van het boek waarmee ik de avond ervoor het bed deelde. Ik kan genieten van het uitje die ik regelde met mijn vriendin, genieten van de zon die haar zonlicht op mijn raam gooit…

Of wacht… oei… we zijn maandag geen dinsdag! Ik moet gaan werken, ik kan niet genieten van mijn boek, ik moet wachten op mijn uitje en de zon trekt zich terug om het grijze te laten overheersen!

Goeiemorgen… my ass!

WhoeWhoo…

Jong, knap, spontaan, enthousiast… zulke vertegenwoordigers mogen ze nog binnengooien!

En of die zijnen uitleg ne keer mocht doen, uiteraard! Een mens als ik staat altijd open om nieuwe ‘producten’ te leren kennen, al verdwaal ik tijdens zijn uitleg wat in die enthousiaste bruine ogen van hem. Vervelend vond die het niet aan de pretlichtjes te zien…

Vreemd hoe je soms de spanning voelt stijgen zonder dat er daar iemand iets voor doet.

01.27u – net terug thuis van een zalig etentje bij vrienden. Een terugrit vol regen, vol gietende regen, striemende regen, alle regens die je maar kunt indenken. Het wegdek was een spiegel van water, wat zeg ik, het wegdek was een aquaplaning op zich! Aan 90 km/u raakte ik vast in een spoor waardoor mijn motor ronkte en pufte en afremde naar 70 km/u, zwetend en puffend klemde ik mijn stuur vast en zong duchtig ‘door de wind, door de regen’.

In de verte zie ik een wagen aan de kant staan met zijn twee knipperlichten aan en ik verwijder me van het rechtse vak. Bij het voorbijrijden zie ik niet één wagen maar twee wagens met hun neus in de gracht, en hun knipperlichten die duchtig de nood duidelijk maken. Stoppen is geen optie bij dit weer en die snelheid, maar het noodnummer vormen dan weer wel. De eerste keer dat ik de 100 bel en een vriendelijke meneer neemt op!”De autostrade van Gent naar Brugge, ah den A10″, zegt die!! Toch niet vertel ik hem, maar dan wenst die de kilometerpaal… tja het giet water en je ziet bijna geen steek maar al rijdend zoek ik toch even zo’n klein onnozel paaltje op! Perfect verteld die me, hopelijk houdt die er rekening mee dat tussen het begin van mijn bellen en het kilometerpaaltje toch aardig wat tijd zat.

Als ik nu maar geen boete krijg voor schuldig verzuim…

Outro: straks ga ik naar de winkel om mijn autoradio te herstellen, die is nu al zolang kapot
Baas: ah, hm…. ja zeker
Outro: en als ik daar ben koop ik een GPS op uw naam !
Baas: Wablief… op mijn kosten !!!
Outro: nee op naam van de zaak want ik heb hem nodig voor het werk, maar maak je niet ongerust… ik betaal hem dan wel zelf (BTW en zo)
Baas: Ah… geen probleem hoor, doe maar…

Echt veel zin in discussie had ik niet, zeker niet toen na zijn wablief-reactie ik mijn bloed voelde stijgen en mijn linkeroog begon te trillen. Ik was er toch al uit dat ik die sowieso zelf ging kopen, al beloofde die me het duurste type uit de winkel.

Het is een Mio C320 geworden, de TomTom One Regional hadden ze niet in voorraad en ik wou NU een gps. Ook de Mio Benelux was niet in voorraad, ergernis overviel me tot ik hoorde dat het nieuwe model van Mio alle Europese kaarten had en een breed scherm en dit voor 50 euro meer dan de TomTom die ik in gedachten had. Geen twijfel meer, inpakken dat ding!

Aan alle functies ben ik nog niet uit, de helft gebruik ik daar meestal toch niet van, maar het lijkt me wel handig dat die aangeeft hoeveel ik mag rijden. Of dat ik zie hoelang in nog ga onderweg zijn, de correcte snelheid en het aantal meters voor ik moet afslaan! Waarom bouwen ze in de nieuwe wagens geen gps in op de plaats waar nu alle meters zitten? En wat ziet mijn lodder oog, der zit een mp3 speler in die GPS, al zal 1MB geheugen wel niet zo handig zijn zeker. We gaan wel zien, al ben ik wel blij met mijn aankoop… los van het feit dat de aankoop op zich me wel hoog zit.

Het verversen van een tweepersoons dekbedovertrek… één van de lastigste strubbelingen in mijn bestaan als vrijgezel. Ondingen !!

Update: zo na 25 min is het me gelukt, er zit rebellie in mijn lakens!