Outro Spective

Deze morgen was ik al om 7u wakker! een mens zou denken dat er een nieuwe werkweek aanbrak, maar niets is minder waar. Zou ik het moeten berekenen dan slaap ik waarschijnlijk minder in mijn verlof dan als ik ga werken. Vandaag mag ik zelfs van geluk spreken dat ik er zo vroeg uit was, want anders liep ik nu al met een rothumeur rond…

Om 7.30u ging mijn telefoon al, of ik eventjes mijn wagen kon verplaatsen die verkeerd geparkeerd stond. Al een halve week stonden er namelijk borden in mijn straat dat je over een bepaalde afstand en op een bepaalde dag niet mocht parkeren. Mijn wagen stond veilig buiten die zone, maar blijkbaar hadden ze wat meters tekort waarna ze maar de borden verplaatsten. Niets op tegen als ze me eerlijk het probleem uitleggen, het zou de eerste keer niet zijn dat ik mijn wagen verplaats voor werkmannen, al moet men me wel niet op mijn nuchtere maag vertellen dat hij bijna weggesleept was.

Ik ben dan maar eens naar de baas van die bende gestapt en gevraagd wat dit te betekenen heeft – op mijn eigen vriendelijke manier natuurlijk. Blijkbaar had de gemeente de borden verkeerd geplaatst en kon hun kraan er nu niet staan… allemaal goed en wel maar moet ik of die andere eigenaar daarvan het slachtoffer zijn dan. Al vertelde ik hem dat de ze het moeten doorgeven aan de politie en dat die de eigenaar dan zoeken, zo ben ik ook al eens uit mijn bed gebeld. Eenzelfde scenario, verkeersborden die bij nachte opeens voor je wagen staan…

Mensen vanaf morgen begint Klinkers in Brugge hé ! Gratis en voor niets krijg je goeie groepen voor je neus en mag je genieten zoveel je opkan en zolang het duurt.

Morgen is het BalkanBeatBox, fantastische groep ! Al vrees ik een beetje dat hun muziek niet helemaal tot hun recht zal komen in het wondermooie Brugge. Toeristen van allerlei pluimage belemmeren een groepsgevoel waardoor de massa meestal onbewogen staat te kijken. En voor morgen voorspeld Frank dat het gaan regenen, regenen… het hele weekend lang net wanneer de meest warme groep komt optreden. Net wanneer we een zwoele nacht nodig hebben met lekker lijven…

En toch ga ik… mijn heet lijf compenseert wel !

[site Klinkers]

Weg met het zwartgallige van mijn vorige post, leve de roze bril !!! Leve mijn roze vriendenboek !!

Grappig om alles te herlezen, grappig hoe mijn zus schrijft dat ze later wil trouwen met een man en veel kinderen wenst. Of mijn vriendinnetje van toen die schrijft dat ze van kroketten houdt, een beste vriend waarvan de moeder de vragen oploste. En nog veel grappiger om te merken dat iedereen toen nog van Clouseau hield…

Bestaat het nog, zo’n vriendenboek of ken je het nog van vroeger?

Op een dag wou ik zo’n boekje, ik wou iedereen van mijn laatste jaar basisonderwijs vereeuwigen zodat ik later – zoals nu – met een grote glimlach op mijn gezicht al die zaken kon nalezen. Hoe oud was ik toen… 12-13 jaar? Ik herinner het me nog, zelfzeker stap ik de winkel binnen om me dat vriendenboekje aan te kopen. Het geld in mijn zakken de wil om te kopen en dan krijg ik te horen dat het enige exemplaar eentje met Sandra Kim is! Sandra Kim begod, maar anders is het boekje zoals ik het wil. De blik van de verkoopster probeert me nog te waarschuwen dat ik op school een imago-probleem zal hebben, maar dat deert me niet. Het einde van het schooljaar nadert namelijk en ik moet me reppen om iedereen te vereeuwigen.

En nu zit ik hier, met al die leuke herinneringen. Ik zeg het u, een gigolo was ik vroeger… ieder meisje van mijn klas heb ik namelijk binnengedaan ! Op eentje na maar kom, het was mijn type niet. Het binnendraaien in die tijd ging meestal niet verder dan een liefdesbriefje en wat steelse blikken of onder een jas kusjes geven en zo naïef zijn te denken dat niemand dat doorheeft. Dat waren nog eens tijden…

Oja, voor de kenners… mijn lievelingsserie in die tijd was SantaBarbara… (proest het uit).

Nostalgie is toch een zalig iets niet !

(klik op de afbeelding om het vriendenboekje te zien)

De intentie van onze maatschappij is er eentje waar mensen zich kunnen ontwikkelen ongeacht wie ze zijn of wat ze zijn. Of om het met de juiste bewoordingen te schrijven ‘ongeacht geslacht, een zogenaamd ras, de huidskleur, de afkomst, de nationale of etnische afstamming, seksuele geaardheid, de burgerlijke staat, de geboorte, het fortuin, de leeftijd, het geloof of de levensbeschouwing, de huidige of toekomstige gezondheidstoestand,een handicap of een fysieke eigenschap‘.

Zo…. dat is netjes uitgedokterd ! We kunnen ons veilig voelen in een land waar je discriminatie kunt aanklagen en je niet onderhevig bent aan willekeur. Het is een evolutie van jaren die ons tot dit niveau heeft opgetild, een evolutie die ons beeld naar het fameuze breedbeeldniveau bracht. Misschien wat utopisch om te denken dat iedereen nu al breedbeeld heeft in zijn huiskamer, of dat iedereen minderheden als gelijkwaardig aanziet. Toch ga ik er vanuit dat de meerderheid van de mensen open staan voor andere levensvisies. Niet dat ze die altijd moeten omarmen en bejubelen, maar er gewoon mee samenleven lijkt me al grotendeels voldoende.

Toch vraag ik me soms af of we ooit terugkeren….

Het lijkt me soms een tijdelijke façade, een slaperig woelen in het bed voor het ontwaken. Lees maar eens een boek over Afghanistan, waar mensen vreedzaam samenleefden tot hun maatschappij in een verdeel en heers gedoe verviel.
Al is dat misschien een beetje ver van ons bed, laat het ons dichter nemen en zie wat er in Polen gebeurt! Een land die toch behoort tot het ontwikkelende en beschaafde deel van de wereld. Daar kiezen mensen ‘opeens’ voor extreem rechtse leiders die het de minderheden graag en met plezier wat moeilijker maakt. En daar staan we dan als het grote Europa met ons mond vol tanden, de grote verdedigers van de vrijheden. We moeten lijdzaam toezien dat we geen vuist kunnen maken tegen een deel van ons mooie Europa om de basisrechten te respecteren.
Los van de politiek verandert ook het denken van een maatschappij en het lijkt me idealistisch om te denken dat ons denken altijd beter wordt. Dat ons denken altijd streeft naar beter, misschien wel naar ‘beter’… maar dan is ‘beter’ wel heel hard onderhevig aan interpretatie. Laat ons eventjes een voorbeeld aanhalen die wel heel dicht tegen ons kleine landje aanleunt, het breeddenkende Nederland waar ze de laatste tijd – en in bepaalde steden – nogal wat problemen hebben met mensen die dachten dat het vroeger beter was. Die denken dat een maatschappij homo.geen en niet divers moet zijn en dit desnoods met harde hand proberen duidelijk te maken. Vroeger had men toch niet zo’n last van dat probleem, is er een verschuiving binnen bepaalde middens in het denken, een vraag naar andere normen en waarden?

Je zou kunnen denken van ‘is die daar weer met zijn vuil omo’s‘, maar dat bedoel ik eigenlijk niet. Ik probeer het in zijn totaal te zien…

Als we nu leven in tijden zonder taboes en met veel vrijheden… betekent dit dat dan we die vrijheden voor altijd hebben verworven of tikt de klok tot de dag dat die vrijheden teruggeschroefd worden? Soms vrees ik het laatste, al ben ik er van overtuigd dat dit onder het mom van ‘het goede’ zal gebeuren… Om die reden koester ik mijn idealisme, om niet te denken dat we er als maatschappij zijn… maar om op mijn hoede te blijven voor wat komen kan. Je ziet – naar mijn mening – teveel dat je maar een kleine groep nodig hebt om een grote te laten zwijgen, een paar wolven die een kudde schapen in angst kan laten leven.

Eindigen doen we dan weer met een vrolijke noot…

‘En ga je op reis?’

Die vraag is me de laatste weken al zoveel keer gesteld en telkens zie je de mensen hopen op een spannend reisverhaal of een exotische reisbestemming. Hun ontgoocheling is groter dan hun hoop als ik hen vertel dat ik nergens naartoe ga, dat ik rustig thuisblijf en misschien hier en daar wel ne keer op stap ga. Al keert die ontgoocheling wel vlug om als ik vraag naar hun reisplannen, want daar wil men toch naartoe met zo’n vraag.

Verlof op zich is leuk voor mij, daarom hoef ik niet op reis te gaan of alle dagen weg te zijn. Ik hou ervan om op mijn ritme te leven, om ‘ontdekkingstijd’ te hebben, maar ook om alles eens terug op zijn plaats te zetten. De eenzaat in mij leeft dan op en mijn to-do lijstje kort zowel in als het aangevuld wordt. Nieuwe ideeën, nieuwe uitdagingen, ze vinden allemaal hun ontstaan in tijden als deze.

Al ben ik er soms wel jaloers op hoor… op mensen die (verre) reizen maken, mensen die minder nood hebben aan die ‘ontdekkingstijd’. Al komt mijn tijd wel nog… Italië ontdekken met de moto, de natuur ontdekken in Ierland, de sfeer opsnuiven in het Oosten… maar nu eventjes niet!

En… gaan/gingen jullie op reis?

Het is zover… we zijn in staat van oorlog! Mijn geheim wapen is aangekomen en volgens het voorschrift moet ik er heel voorzichtig mee omspringen. Na het activeren van het geheim wapen kan ik best niets actief meer doen, zeker niet met de wagen gaan rijden. Ik moet me er ook van bewust zijn dat het wapen verslavend werkt, ik mag het dan ook niet langer dan enkele dagen gebruiken om mijn tegenstander te verslaan. Om mijn hoest uit mijn keel te krijgen.

Het is Paracodine geworden, de dokter schreef me Acedicon voor maar dat was ‘uitverkocht’. De apotheek verzekerde me dat het even krachtig was, een kleine zoektocht op het internet bevestigde dit.

. Daarnaast heb ik ook nog een doosje met zelfgemaakte pillen, doorzichtige capsules met een wit poeder in. Gelukkig heb ik wat vertrouwen in de kennis van mensen, anderzijds heb ik ook wat argwaan als dokters met ‘iets zwaarder’ voorschrijven. Dan vraag ik me af of ik niet overdreven heb en ze nu de verkeerde pillen voorschrijven…
. Mijn trots is ook aangetast, ik moet zelden terug naar de dokter gaan voor iets zwaarder. Meestal neem ik zelfs de pillen niet die hij voorschrijft of ik neem ze op zijn minst niet uit.
. Mijn dokter is trouwens leuk, die legt me alles uit wat ik vraag! Nogal wat anders dan mijn vorige dokter waar ik niet vlug genoeg buiten kon zijn.

Zo sebiet zo’n pilleke…. u kunt me straks terugvinden in een hogere wereld! En binnenkort misschien in een ontwenningskliniek !

Een tijdje terug was een goeie vriend van me opzoek naar een afbeelding om de verdediging van zijn thesis kracht bij te zetten. Zijn thesis ging er namelijk over dat een potentiële groei werd tegengehouden of afgeremd. Hij had zelfs al een volledig idee in gedachten van hoe die afbeelding er moest uitzien…

Zoek – met een heel specifiek beeld in gedachten – maar eens het internet af. Dit is geen speld in een hooiberg zoeken maar gewoon een onmogelijke opdracht. Om die reden dacht ik er eventjes aan dat ik wel wat bloggers lees of gelezen heb die aardig wat fantasie en tekentalent hebben, dus waarom niet eens de kans wagen en hen aanschrijven.

Zo gezegd zo gedaan, ik verstuurde de mail met de gedachte dat het wel wat onbeleefd was om als onbekende hen direct dingen te beginnen vragen. Al vlug bleek dat dit een normale vraag was, ze hadden zelfs prijslijsten en zo !

Na een uurtje hadden we al de afbeelding [groot formaat], precies zoals we ze voor ogen hadden!

Special Thanks to Aimée de Jongh [website]

Verder… nog altijd ziek, morgen opnieuw naar de dokter…

01.44u – dat is hier niet meer plezant, nu blijf ik al wakker tot na 0u omdat ik anders toch telkens terug moet opstaan wegens hoestbuien. Al helpt het niet echt veel, telkens ik mijn bed nog maar durf te benaderen begin ik te hoesten alsof mijn leven ervanaf hangt. En dan te zeggen dat ik overdag bijna niet moet hoesten…

Het is verdomme verlof en ik slaap max. een zestal uurtjes per nacht en dan nog heel onrustig.

Ik snap er niks van, maar aangenaam is anders…

Hoestend en blaffend strompelde ik gisterennacht terug uit mijn bed, nog eventjes in de zetel hangen en zien wat mijn antenne nog allemaal kon ontvangen. De rust in mijn keel kwam terug, er zou namelijk een reden zijn waarom je in je bed begint te hoesten… iets over een bepaalde houding en zo.

Opeens was HET er, je hoorde het griezelig fladderen en ergens tegenaan botsen… maar waar was het! En ja hoor een vette grote mot fladderde zenuwachtig rond in mijn kamer… van links naar rechts van boven naar onder. Verlamd – ik heb een soort van fobie voor die vieze dingen – keek ik welke richting ze uitkwam en dook ik naar beneden toen de aanval op mijn gericht werd. Al leek dit eerder een schijnaanval en zag ik de kans om mijn net uitgelezen Knack – met morelleke Forelleke – te grijpen!

Nu was het mijn kans om aan te vallen en een schijnaanval is mijn stijl niet. Toch werd ik verrast door het ding die terug mijn kant opvloog! In volle vlucht mepte ik het uit mijn richting en met succes, het ding was ferm in paniek en fladderde alsof de dood hem in de ogen had gekeken. Gebruikmakend van deze paniek jaagde ik het verder in de hoek waar het zich verstopte rond mijn lamp en daar dekking zocht. Dekking inderdaad want ik kon er niet meer bij om te meppen… toch het risico genomen want niets is me meer waard dan een dode mot! Eén scherpe uithaal was voldoende om het ding te verwonden en mijn luidsprekers op de grond te keilen.
HET viel achter mijn kast en je hoorde het terug spartelen, een sparteling des doods! Al ken ik zelden rust voor ik het kadaver zie… en terug begon de zoektocht, tot ik opmerkte dat het ding van achter de kast was geslopen. Daar lag het dan uitgeput en gewond, terug op een plekje waar in de genadeslag niet kon geven. Brute kracht kwam aan de orde toen ik toch mepte en het ding toch wegvloog… of probeerde, want mijnen Knack sloeg ik stuk op het ding.

Ah, terug rust… ik kon terug rustig slapen… alhoewel… toch maar mijn baygon-wapen in het stopcontact geplaatst voor de muggen! Pokke beesten !

Zo de eerste dag van de vakantie en de eerste afspraak die ik heb is met de dokter.

Ik eet niet meer, ik slaap weinig en ik bevat nog weinig fut. Niet echt de ideale omstandigheden om aan je vakantie te beginnen. Eens zien wat de dokter zegt dus…

Gisterenavond tot 1u wakkergelegen door een hoestbui! Ik heb alles gedronken om die hoest maar te verzachten, wijn, chocolademelk, water, dafalgan, fruitsap… Wacht maar, sebiet slik ik versterking in !