Outro Spective

Zo…. een mens heeft betrekkelijk weinig spullen nodig voor een weekje. Gelukkig dat ik mijn nieuwe rugzak niet ben gaan omwisselen naar een kleiner model, want alles past er netjes in ik heb nog een beetje ruimte over. Ik ben eens benieuwd wat ik vergeten zal zijn…

Heb weinig te vertellen buiten dat ik vertrek… ik ga mijn blog missen, vandaar da ik een boekje heb meegenomen om hier en daar misschien wat te schrijven. Losse woorden, losse gedachten… weg van alles en iedereen of om het met de woorden van Grace te zeggen…

Eens weg van dat hatelijke ritme dat maar blijft voortdenderen, zelfs als je al helemaal niet meer kan volgen. Weg van een hoofd vol. Weg van immens veel plannen, maar bitter weinig concreets.

De reis kwam eigenlijk op een ideaal moment voor mij…

8u30_ Phoe, hoe later ik ga slapen… hoe vroeger ik terug wakker ben.

Ook fel gedroomd… ahja als ge elk uur wakker wordt… confronterende, onrustige dromen. Zo echt dat ik zelfs mijn gsm greep om te zien wie me een berichtje stuurde… ik hou niet van dromen…

Fake Plastic Trees

Een verlofperiode gaat altijd vooraf met een hele drukke periode op het werk, zoals nu ook bezig is. Nog vlug enkele klanten zien, bestelbonnen laten tekenen en ervoor zorgen dat de klanten je niet al teveel missen tijdens je reis. Zoiets geeft wel een beetje een weerslag op je privé-leven, nu niet dat dit zo’n boeiend facet is. Veel werken doe ik graag en stressen eigenlijk ook, maar het geeft wat nadelen op je eetgewoontes.

Om die reden zat ik de laatste dagen nogal veel in restaurantjes, her en der een dagschotel gaan eten of een overheerlijke salade. Een mens moet toch gezond bezig blijven en fastfood of niet eten is op lange termijn niet zo gezond… het zo ook mijn goddelijke lijf aantasten. Alleen gaan eten is niet zo leuk, dus concentreer ik me maar op de mensen die rond me zitten… al zie en hoor je dan wel wat.

Enkele dagen geleden zocht ik een rustig plaatsje in DenMisterGrill, het is daar vrij groot en als er weinig volk ik kunt ge daar rustig eten. Ze zijn daar niet altijd vriendelijk en het eten is bij momenten ook dat niet, maar het is gewone kost en niet al te duur. Al komt er daar ook weleens hmja hoe zou ik het omschrijven, luidruchtig volk. Dan zit je daar te eten hoor je al van buiten gillende en tierende kinderen afkomen. Eens binnen zie je de moeder met drie jengelende kinderen en een vader die enkele meter voorop loopt. De kleine bij iedere gedachtegang een gil uitbrengend.
Een mens zou hopen dat ze de andere kant van de zaal kiezen, maar niet e! Dienen kleinen riep voor heel de zaal ‘ier zitten’, net naast mij dus… waarschijnlijk had ik weer teveel oogcontact gemaakt. Rondlopen, janken, tieren… daar waren de kinderen sterk in, maar eten en stil zijn. De moeder begon dan nog een beetje mee te gillen dat ze stil moesten zijn, ze had beter gezegd dat ze moesten eten! En de vader, die zat naast mij spaghetti te schrokken met mes en vork… HORROR. Subtiel ben ik na mijn eten maar om een koffie geweest en een ander plaatsje gezocht.

Gisteren ging ik dan weer naar een plaatselijk gebeuren aan mijn werk. Lambrisering tegen de muren, grote stoelen, houten tafels, vriendelijke bediening en veel oudere mensen. Ze hebben daar een overheerlijke salade met scampi’s en zalm! Genietend van zoveel vers – wat dit is ook nogal uitzonderlijk – luisterde ik wat oudere dames af. Dames die over de zeventig waren zo bleek, discussiërend over wat er nu te zien is in een spookkot en of dat nu al of niet echte spoken zijn. En over haar broer die maar niet wou luisteren en die dommer werd met de dag, die zonder dat hij het wist betaalde voor poetshulp… Haja anders zou der nogal een spel zijn! Oja en hun gezamenlijke vriend die oversekst is en alle vrouwen van kop tot teen uitkleedt. Nee, seks voor de dames zit er niet meer bij, de ene viel nog liever dood dan dat ze nog een man aan haar liet komen.

Mensen blijven vreemde wezen, maar uitzonderlijk boeiend en intrigerend.

Paul Marchal wil een museum oprichten met zijn enorme archief over de zaak-Dutroux. De vader van de vermoorde An bezit ook de papieren versie van het volledige dossier-Dutroux, ruim 400.000 bladzijden dik. ‘Ik zoek een geschikte ruimte en een kunstenaar-museumbouwer die mijn archief en het dossier-Dutroux op een originele manier wil tentoonstellen’, zegt hij.
bron+foto via De Standaard

Over de doden niks dan goed en met alle respect voor de ouders, maar…

Een museum over de zaak Dutroux, wie zit daar nu eigenlijk op te wachten en welke meerwaarde kan zoiets bieden. Het bekijken van de vele stapels papier, de honderden kaften en hier en daar een foto van An en Eefje.. dit alles aangevuld met enkele beelden van Marc Dutroux, publieke vijand nr.1 en wat krantenknipsel over het gebeuren. Verder dan wat ‘ramptoeristen’ zie ik daar toch niet binnenstrompelen, mensen die dan hoofdschuddend naar elkaar kijken en blikken vol afschuw naar elkaar toewerpend. Of bussen vol leerlingen die wel eens wat anders willen bezoeken dan het Damiaanmuseum en die hoopvol uitkijken langs welke achterdeur ze de rondleiding kunnen ontglippen… u kent het wel.

Persoonlijk stel ik me toch vragen omtrent het initiatief van Paul Marchal, de vader van An. Vragen omtrent de beweegrede, maar ook vragen omtrent het verwerken van een verdriet voor een vermoord kind. Op allerlei manier probeert die de gedachte aan zijn dochter visueel te maken, we hadden – of hebben – al ‘Het huis van An’ en nu zou daar blijkbaar ook nog een museum moeten bijkomen.
Met alle respect maar ik vind die zaken wat ver gaan, Dutroux is voor mij een misdadiger als een ander en zijn proces is ook voor mij de zoveelste in een rij. Ik kan best begrijpen dat het land toen in rep en roer stond en dat de gebeurtenissen je een waar thriller-gevoel lieten beleven, maar daar stopt het ook. Er zijn naar mijn mening honderden schrijnende moorden en ongevallen waar kinderen en volwassenen het slachtoffer van zijn en waar de nabestaanden hunkeren naar iets die de gedachte aan hen in gedachte kan houden. Al lijkt het me verkeerd om voor al deze zaken een museum op te bouwen, dus ook niet speciaal voor ‘de zaak dutroux’ of moeten we zeggen voor ‘An en Eefje’.

De zaak Dutroux past in de geschiedenisboeken door zijn omvang en de vele randverhalen die er al of niet bij verzonnen zijn. De gedachte aan de slachtoffers moeten in ere worden gehouden, maar naar mijn mening moet de gedachte aan de slachtoffers niet uitgesmeerd worden alsof het hele land gebukt moet lopen onder die gebeurtenissen. Zo komt het initiatief me een beetje over, alsof men met een belerend vingertje wil vertellen wat er toen in ‘95 of ‘96 is gebeurd.

Verwerk zulke zaken, maar hou ze niet in ere… maar waarschijnlijk komt dit een beetje cru over. Een mening vormen over dit initiatief lijkt me niet zo makkelijk daar je het gevoel krijgt dat je het verdriet van der ouders niet respecteert. Toch wou ik er eventjes over ventileren… misschien herzie ik mijn mening later nog, want in principe kan ik met mezelf hierover in discussie gaan… met anderen uiteraard ook!
Verder sta ik uiteraard geen enkel privé-initiatief in de weg, ik maak enkel een bedenking.

Last.FM vind ik persoonlijk een heel leuk ding !

Normaal heb ik het niet zo begrepen op allerlei profielen ed., maar deze heeft echt een meerwaarde. Je profiel leert je andere muziek kennen en ontdekken en laat je bijna onbewust steeds verder klikken om andere groepen te beluisteren. Het nadeel is wel dat je als gebruiker muziek moet beluisteren op je pc, nadeel omdat er veel mensen op die manier geen toegang hebben tot de voordelen van de website.

Al wou ik het hier hebben over de voordelen en de eerste cd’s die ik aankocht met de hulp van Last.FM

• Tomàn met Perhaps we should have smoked the salmon first
  Een Belgische groep, zelfs eentje uit West-Vlaanderen… de voedingsbodem voor kwaliteit! Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar namen ontgaan me dan ook zo snel. De muziek ontgaat je niet zo snel meer eens je ze gehoord hebt, zo gebeurde het toch bij mij. De muziek ligt mooi in de lijn van mijn pas ontdekte en bewierookte Pillow, al zou ik Tomàn ietsje rustiger omschrijven.
• Smashing Pumpkins met Zeitgeist
  Hun muziek ontdekte ik ook eerder ‘toevallig’, maar bij het horen van hun liedjes bleek dat ik ze veel beter kende dan ik dacht. Dan ook maar eventjes hun nieuwe cd gaan halen die best wel rockt! Toch zal ik toch een beetje uitkijken naar hun oudere cd’s ook, want de echte pareltjes zijn daarop te vinden denk ik…

Ontdekte u ook al groepen via deze weg?

[mijn profiel]

Vind je ook niet dat ik de laatste tijd nogal veel over mezelf schrijf? Ik denk dat ik de reden gevonden heb van die zelfanalyse, blijkbaar ben ik in mijn hoofd bezig om vluchtwegen te zoeken. Wat en waar naartoe ik wil gaan, maar ook evolueren of mijn plaats wel hier is… alles gaat weer door de mallemolen. Niet dat ik andere wegen zal betreden, maar ik wil ze weten zijn… voor als het nodig is.

Hetgeen me vorig jaar tot rust bracht, brengt me nu in onrust… een werk. Ontgoocheling overheerst mijn gevoel vandaag, ontgoocheling omdat ik het gevoel krijg dat ze schieten op de pianist en ik net graag piano speel. Ontgoocheling omdat de structuur verzwakt terwijl ik ze wil versterken, omdat cijfers overheersen en ’samen’ eerder op ‘apart’ lijkt. Zo zot, maar het gevoel is overaanwezig en vervult me deze avond helemaal.

Soms heb ik het gevoel dat degene die ons moet sturen bang is van ons, bang van onze sterke punten of bang van zijn zwaktes. Dat kritiek aanzien wordt als een aanval en tegenargumenten eerder vervallen in een zwak verdedigen. Een kinderlijk verwijten en een symbolische olifantmug… Ik weiger te zwijgen enkel en alleen omdat zwijgen de hiërarchie respecteert, ik respecteer enkel het team… de ketting die ik sterk wil zien. Als hij de zwaktes wil toedekken en de sterktes wil verzwakken dan geef ik hem nog een jaar… binnen een jaar breekt of versterkt de ketting.

Verdomme dat leest hier als een depressie… [knipoog]

Vreemd, deze morgen stap ik mijn appartement uit en zie ik zo wat schuin mijn huisbazin op de trap. Ze roept me wat na, en tussen alle woorden plaats ze een verontschuldiging. Een mens wil zoiets wel ne keer beter zien… al was ik vlug terug weg toen ik mijn huisbazin op de trap zag staan met een uitermate kort slaapkleedje en een hand tussen haar benen.

Een vreemde ervaring moet ik zeggen…. alléé voor een dame van hare stand!

Het nieuws die ze bracht, mijn bovenbuurvrouw gaat verhuizen ! Slecht nieuws dus, die was nooit thuis dus zat ik hier altijd te genieten van een hemelse stilte. Met een nieuwe bewoner zal ik waarschijnlijk wel wat meer lawaai hebben. We zien wel… hopelijk krijgen we een sociale en leuke buur, al is die misschien dan niet zo ’sereen’ als mijn huisbazin bedoeld.

Dit was alles… mijn batterijen zijn aan het opladen om hier wat ‘doordachtere’ posts te plaatsen.

‘je moet geduld hebben’
‘je mag niet zoeken’
‘je moet meer jagen’
‘je moet er open voor staan’

Mensen zijn altijd bereid om me wat goeie raad te geven als het op mijn liefdesleven aankomt. Hoe ik het zo’n beetje moet aanpakken, wat ik zeker niet mag doen…allemaal hebben ze wel de ultieme tip om het vuur in dat ene doodse levensegment aan te wakkeren. Een beetje ijdele hoop van hen, want ik heb zo’n beetje het idee dat er daar niets brandbaars te vinden is.

Kan toch… nuchter gezien. Of die vraag stel ik me toch meer en meer of er misschien mensen zijn waarbij relaties of liefde niet werken, die het radertje missen die zoiets laat draaien. En ja, zonder in depressieve tonen te vervallen, denk ik soms dat zo’n radertje bij mij is afgebroken… zo ergens na mijn lager onderwijs. Het vermoeden bestaat dat dit gebeurde bij die val in het eerste middelbaar, toen dacht ik al iets te horen breken. Daarna is het eigenlijk nooit meer goed gekomen op hier en daar een lichtelijke opflakkering na, maar al gauw schudde en beefde het geheel terug.

Al die goeie raadgevingen komen me bij momenten dan ook een beetje de strot uit.

Waarschijnlijk is er niet één klein radertje afgebroken, maar een heel liefdesonderdeel. Ik heb het me al spontaan laten overvallen, het opjaagt tot in een hoek, gezocht over het hele land en open gestaan als de deuren van de kerk. Ik heb bij wijze van spreken al op mijn handen over de markt gelopen om ook die methode maar te testen, maar meestal verval ik op mijn eigen denkwijze en handelen. Een handelen waarvan het raderwerk heel ver in elkaar verweven raakt, maar waar op een moment het ultieme radertje weg is en dan blijven we daar draaien. Het glazen plafond waarvan men altijd spreekt… je ziet het, het is binnen handbereik, maar toch raak je er niet bij… telkens opnieuw.

Mijn zus heeft waarschijnlijk gelijk, om de ene of andere reden sta ik er ook niet echt voor open… ik benader het altijd te nuchter, te denkmatig, te geduldig en te begripvol. Als gevoelsmens raakt mijn gevoel op dat gebied volledig gedesoriënteerd en lijk ik wel op een kip zonder kop. Mijn deuren gaan dan waarschijnlijk inderdaad dicht, glazen deuren! Waarachter ik bij momenten verschuil maar waarachter ik ook sta te schreeuwen… ipv dat ze die deuren dan inbeuken zie ik ze weer verder stappen.

Conclusie: het is allemaal de schuld van die andere, néh !

En zeggen dat ik iets wou schrijven over LastFM en mijn muziek, een andere keer dan maar. Normaal schrijf ik zo’n zaken niet echt meer op mijn blog, mensen lezen dit niet graag of weten meestal niet wat ze daarop moeten zeggen. Het is dan ook niet echt de bedoeling dat iemand het snapt, de bedoeling van deze blog was om te schrijven zonder al teveel rekening te houden met wie of wat er leest.

Weet je eigenlijk ben ik een lul… misschien kan ik ontlullen in Slovenië.

Slovenië ligt nu op een week en een half van me af, hoog tijd om mijn wandelschoenen aan te kopen… zo kan ik ze nog een beetje inlopen. Vol goeie moed begaf ik me dus naar de AS Adventure… schoenen en een rugzak, dat werd mijn missie.

• Wandelschoenen: grotendeels wist ik al wat ik wou en de uitermate charmante en spontane verkoper bevestigde mijn visie dat ik niet echt nood had aan de mastodonten van schoenen. Een beetje de gulden middenweg leek ons al voldoende en daar ik dan ook al een model in gedachten had hoefde ik enkel maar de maat te vertellen.
  Het model viel me ook wel mee, de meeste wandelschoenen lijken me zo lomp zonder enig leven, degene die ik kocht weken toch een héél klein beetje af van dat pad. Naar degelijkheid zal het ook wel meevallen, de bovenzijde bevat GoreTex en de zool vertoont het logo van Vibram. De hits op het google vertelden me goeie zaken over deze begrippen.

• Rugzak: bij deze heb ik een beetje een dubbel gevoel, zeker omdat er al wat mensen voorstelden om hun rugzak te gebruiken. Al ben ik niet echt het type om op hulp van anderen te rekenen, een mens moet nu eenmaal zijn plan trekken hé. Dus liet ik een juffrouwke me wat les geven over rugzakken en ik kan je zeggen… er is heel wat te vertellen over een rugzak.
  Het dubbele gevoel zit hem een beetje in het feit dat de rugzak waarschijnlijk te groot zal zijn (65 liter) voor een week en of ik die nu al of niet later nog zal gebruiken. Het is mijn intentie van dit wel te doen en met die gedachte kocht ik dan ook een iets grotere. Ik was ook een beetje onder de indruk van het speciaal ontworpen TFX rugpand (onderaan de pagina) die op allerlei manier verstelbaar is. Toen ze me ook het plaatsje toonde voor de gasfles en me erbij vertelde dat die kon ontploffen als ik wat te nonchalant was, schrapte ik al eventuele trektochten met gasfles !
  Ik kan hem binnen de acht dagen nog omwisselen, maar ik zal het zo laten denk ik… wie ooit eens een rugzak nodig heeft !

Nu zit ik hier, alles samen kosten deze twee zaken zo’n 300 euro… best wel veel geld zou je denken. Sommige gaan me waarschijnlijk vertellen dat ik best wel degelijk en veel goedkoper materiaal kon kopen in een andere winkel, maar ik ben nogal gevoelig voor goeie materialen. Het lukt me dan ook zelden om iets te kopen met de gedachte dat de kwaliteit iets minder is maar ik een betere kwaliteit misschien niet nodig heb. Als ik zoiets koop heb ik altijd het gevoel dat ik mijn geld weggooi, want je weet maar nooit dat je dan op een dag toch die betere kwaliteit nodig hebt. En ik heb nu ook niet het duurste van het duurste e, ergens het gemiddelde dacht ik.

Ah ik ben best tevreden van mijn aankoop, los van het sluimerende dubbel gevoel bij de rugzak.

Nu hoop ik enkel op zonnige warm weer… zo kan ik mijn korte broeken aantrekken! Een kleerkast vol deftige kledij… niet goed hé, waarschijnlijk zal ik dan ook nog een lange broek moeten kopen die wat dienst kan doen om rond te wandelen.

Ohja de schoenverkoper liet me helemaal mijn kluts verliezen… ofwel was het een super-goeie verkoper ofwel was hij gewoon zo leuk en spontaan. Op een bepaald moment vroeg hij of die mijn schoenen eens mocht passen, hij was namelijk opzoek naar deftige schoeisel en mijn schoenen vond die wel leuk. Zoiets kwam ik nog niet echt veel tegen, maar ik vond het best leuk… zeker ook toen die enthousiast begon mee te zingen op een liedje van Frank Sinatra. Energievolle mensen, dat is mijn zwakte denk ik…

Omwisselen naar een 50 liter of niet?