Outro Spective

Guiome zei:
thanx

Ha_ ik vind dit best leuk… een groepslid van één van mijn favoriete groepen reageerde op mijn blog ! Guiome is de gitarist van de groep Pillow, Franstalig… dus ik hoop dat die begreep wat ik schreef!

Phoe, de zaterdag is het hier toch ook maar klote werken. De vrouw des huizes is dan thuis en het plafond trilt, kraakt en buldert boven mij zodat ik bij momenten voor mijn leven vrees. Mijn radio mag ik uitschakelen daar de huiselijke installatie genoeg db produceert om mij te laten genieten van de vele kinderliedjes, of van het oefenen op de blokfluit. En nu.. nu schreeuwt de dochter hier heel de buurt samen omdat er iets met haar cavia’s is… man ik kan van stilte genieten!

Wie het ook verkloot heeft is journalist Louis Van Dievel van de vrt. In tijden van eigen meningen ging die misschien ietsje te ver door platvloers een ex-collega woordelijk af te tuigen. En daarbij nog eens een ‘koosnaampjes’ voor alle deelnemers van ‘Sterren op het ijs’ te zoeken. Dit gebeurde op de multiblog van de VRT, waar je meestal toch interessante zaken leest over binnen- en buitenland en niet direct een soort van persoonlijke afrekening verwacht.

Kritische zijn is in agressieve tijden als deze het van het, als je over iets zegt dat het goed is dan ben je een watje. Als je daarentegen iets afbreekt waar iedereen zich in kan vinden dan ben je een held, een rebel, een mens met een visie. En wie wil er nu geen held zijn, geen mens met karakter, wie wil er nu een grijze muis zijn die vervaagt in de massa. Sommige mensen klampen zich dan een beetje vast aan een banaal onderwerp om toch maar uit de band te springen, toch maar een mening te hebben. Persoonlijk vind ik zo’n gedoe een beetje zielig en heb ik ook zo’n beetje een hekel aan mensen die over alles een mening moeten hebben, die alles wel zo’n beetje beter weten en meestal gewoon veel woorden gebruiken om niets te zeggen.

De tekst van Louis Van Dievel nam ik enkel als voorbeeld, het is niet mijn intentie om Mr. Van Dievel af te doen als een zielig persoon die over alles een mening moet hebben. Ik ken hem niet en vorm dan ook geen mening over zijn persoon, enkel over zijn blogtekst.

… een sombere periode !

Het valt echt op, de dagen korten, de bladeren verliezen hun kleur… en ik mag weer elke week op mijn terras bladeren met hopen samenvegen !

… ik denk van eens zonnige uitstapjes te regelen voor deze sombere periode.

Kunst… de zon van de mensen !

• Verbruiksfactuur 2006
  

  Terugave -209,60 EUR
  Tussentijds bedrag 85,00 EUR/maand

• Verbruiksfactuur 2007
  

  Te betalen 528.65 EUR
  Tussentijds bedrag 158.00 EUR/maand

Zo is me dat eventjes schrikken, een jaarrekening van mijn energiekosten met een verschil van 700 euro en een kleine verdubbeling van mijn maandelijkse kosten. Is dit mijn schouderklopje om overbodige lichten te doven, te koken met een deksel en kou te bestrijden met een trui ipv een hogere kamertemperatuur. Koken doe ik nog zelden, strijken sporadisch en droogkasten en zo heb ik niet.

Vreemd zou je toch denken en een bezoekje aan een Electrabel-infobalie dringt zich dan ook op

. Outro: goeiendag, ik heb een vraagje omtrent mijn afrekening, je moet eens zien naar het verschil
. Electrabel: Haja jongen, da’s een schatting e (gaat een defensieve houding aannemen)
. Outro: ja ik heb inderdaad mijn tellers niet doorgegeven, ik sta hier dan ook niet om te reclameren maar om een woordje uitleg. Op wat baseren jullie die schatting als jullie het verbruik niet kennen en hoe kan dit zo’n verschil geven?
. Electrabel: ja het is een schatting…
. Outro: lijkt het je dan normaal dat er zo’n verschil tussen die schatting is
. Electrabel: … ge kunt een herziening aanvragen met de juiste gegevens van je tellers, maar dat duurt héééél lang hoor
. Outro: Tja doe maar dan e
. Electrabel: het duurt wel lang hoor !
. Outro: Hmja, kan ik iets anders doen misschien?
. Electrabel: Nee !

Na een kleine 10 minuten te tikken op zijn toetsenbord

. Electrabel: en hoeveel mag je maandelijkse last zijn?
. Outro: mag ik dit dan kiezen… een stuk minder dan!
. Electrabel: ok… zo dit gaat nu wel héél lang duren hoor…

Tja… ondertussen mag ik die 528 euro netjes betalen in de hoop dat het bij de volgende afrekening lijkt alsof ik de lotto win.

Als het een tip mag wezen, geef maar braaf de cijfertjes van je teller op tijd door. Waar is den tijd dat ze hiervoor langskwamen!

Zaterdag ga ik naar een fuif, het is tijden geleden dat ik me nog begaf tussen een dansende massa. Niet altijd meer zo mijn ding, en de fuiven waar ik graag zou naartoe gaan daar heb ik geen vrienden voor. Zwevende en flippende electro-fuiven… de meeste zijn die periode al lang ontgroeit of hebben ze nooit beleefd zoals ik het graag doe. Qua muziek zal de fuif van zaterdag waarschijnlijk ook mijn ding niet echt zijn, maar daar gaan we voor het volk. Een mens moet zich nu bij momenten eenmaal begeven in een segment die moeilijk zichtbaar is op straat… die pokke-holebi’s ook! Dus gaan we Brugse homo’s spotten…

Een mens wil daarvoor dan wel eens piekfijn uitgedost zijn, dus begaf ik me naar mijn favoriete kapper. Een blonde stoot vertelde me dat de kapper die ik gewoon ben er niet meer werkt ! ‘Ge zult gij dat ook wel goed doen zeker’ was mijn antwoord. En ja hoor, ze knipte zelfverzekerd mijn haar en stelde nog weinig vragen toen ik haar – na de zoveelste vraag – antwoordde dat ik haar mijn volle vertrouwen gaf. Aangenaam meisje, voor een blonde, ze zaagt de oren niet van mijn kop over de banale zaken des levens.

Toen ik mijn bril terug opzette dacht ik, ’shit te weinig woorden gebruikt’, en inderdaad ik was vergeten te vertellen dat ik mijn haar warrig in pieken zet. Dat een deel naar links en een ander naar rechts ligt, dat had ze wel begrepen… maar mijn pieken zijn verdwenen. Het begon me al te dagen toen ze zei dat het qua lengte wel goed zou zijn omdat ik het anders niet meer in een puntje kon zetten. ‘wtf… een puntje‘, dacht ik nog…

Anyway, hoe ik dagelijks aan zo’n punthoofd zal raken weet ik niet. Ik gooi dat allemaal plat peis ik…

Wat een ongelofelijke mooie dag vandaag !

Het lot brachten Grace en mij terug samen om de wijde wereld tegemoet te treden. ‘Het lot’ lijkt wat zwaar uitgedrukt, maar toeval lijkt me dan weer te licht om het verloop van ons samen komen te omschrijven. Hoe verklaar je anders dat twee mensen op dezelfde dag, hetzelfde denken en dan nog eens dezelfde plaats in gedachten hebben…

Wissant, we waren er al vroeg om te genieten van de open vlaktes, de wind, de zon, het groen en de zee ! Al klikkend genoot ik – en Grace ook denk ik – van de omgeving en van het feit dat het geen overrompeling was van strandjutters. Het leek een beetje op een eindeloze wandeling, maar net op het moment dat je er toch genoeg van kreeg veranderde het landschap en zag je andere zaken. Eindigen deden we bij de strandjutters, de vliegeraars en de BeachBoys… we waren voldaan en opgeladen en de terugrit leek ons dan een betere optie.

Een hele harde aanrader voor wie eens wenst uit te waaien zonder hoogbouw !

De foto’s… bah niet zo’n foto met een whauw-gevoel. Schuin, mijn schaduw, gewoon niet mooi, kleuren niet goed ! Al was dit een beetje de bedoeling, zien wat ik fout doe en bijschaven waar nodig! Na meer dan 200 foto’s heb ik wel wat werkpunten gevonden !

Allen daarheen !

Onrustig, zo zou je me vandaag kunnen omschrijven. Het begon allemaal een beetje op de animo-vergadering van gisteren waar ik het bijna kon uitschreeuwen van de structurele traagheid en eindeloze gepalaver over structuren en posities, verkiezingen en visies. Als een mannelijke KimGevaert spurtte ik na de vergadering dan ook naar vrienden die in een café verder zaten.

En nu zit ik hier op mijn werk, mijn lijf tintelt en mijn buik doet vreemd. Het lijkt wel of het bloed in mijn aderen al schreeuwend stroomt te dansen ‘van links naar rechts van voor naar achter’. Mijn ogen slorpen het vele zonlicht op die buiten zo weelderig schijnt waardoor mijn lichaam net geen stuiptrekkingen heeft om wat buiten te gaan wandelen, fietsen, desnoods languit in het gras gaan liggen.

Morgen wil ik weg ! Ik wou naar Cap Gris-Nez, vraag me niet waarom… ik heb die naam eens opgevangen en ik denk dat het daar wel mooi is en het is ook een beetje weg van hier. Een beetje een late bedenking zo blijkt, want de meeste van mijn vrienden hebben al andere plannen of kunnen maar laat vertrekken. Een nadeel van toch maar op het laatste te willen beslissen of je het nu doet of niet. Alleen gaan leek me een optie, maar ik ken mezelf… na een uur zou ik me al eenzaam voelen tussen dat zondagse-volk. Hoe plan je anders zo’n uitstap… je kunt dit toch moeilijk een maand voordien afspreken, wat als het dan slecht weer is of je dan geen zin hebt.

Waarschijnlijk doe ik morgen een leuke fietstocht, die lukt alleen, misschien rij ik wel ne keer naar de kust! Hmja… een randgemeente van de kust dan, want al die likkende en zwetende mensen op den dijk spreken me ook niet direct aan. Om nog maar te zwijgen over al die kinderen…

Huis te koop – veel TV kijk ik niet, maar voor zo’n zaken kan ik alles laten vallen. Het intrigeert me wel, wat mensen verkopen, wat mensen willen kopen en nog meer waarom ze het willen kopen. Toch zit ik altijd een beetje met een blik vol verbazing te kijken als ik de bedragen hoor waarover mensen discussiëren. Bedragen die mijlenver van me afliggen en me dan ook onbereikbaar lijken.
Als ik in mijn omgeving rondvraag lijken ze dan wel meer bereikbaar, maar tegen welke prijs… en dan bedoel ik dit eerder figuurlijk. Mijn ouders gaven me niet echt een reuzegroot spaarvarken mee toen ik thuis vertrok, laat ons zeggen dat mijn varken eerder ondervoed was. En nu ik een ‘deftige’ job heb zou je kunnen denken dat het geld nu binnenstroomt, of ik hoor ze het toch soms denken. En ze hebben gelijk dat ik wel wat kan sparen, maar om een huis te kopen…

Toch moet het doenbaar zijn, ik zie het dagelijks op mijn werk… jonge tweeverdieners met een bouwplan die van mijn bureaublad schuift. Mensen waarvan ik denk dat ze pas hun middelbaar beëindigt hebben en die toch met een vrij ferm plan voor mijn neus zitten. Het is mogelijk, maar als ik me net vergis leeft de Belg meer en meer op geleend geld en op krediet. Hebben nogal wat mensen moeite om alles af te betalen en is er een geweldige honger naar loonopslag ed. Dus inderdaad ik ben een muggenzifter die gewoon het lef niet heeft om het heft in handen te nemen en mijn leven op te offeren voor een eigendom.

En inderdaad dat lef heb ik niet! Mensen mogen me nog zoveel keer vertellen dat huren weggegooid geld is, ik kan me blijkbaar niet inbeelden dat ik een deel van mijn leven opgeef om voor iets te betalen dat dan van mij is… hoe relatief dat ook moge wezen. Ik heb veel respect voor mensen die het wel doen, en meestal sta ik te popelen om een aangekocht goed van vrienden te bekijken en eventueel hier en daar een handje te helpen, maar voor mezelf… nope.

Een huis zou je vrijgeleide naar een leefbaar pensioen moeten zijn, je appeltje voor de dorst. Al denk ik dat mijn appel nog een beetje moet rijpen… we staan voor een verandering denk ik en niet enkel binnen de immobiliën, gewoon in zijn totaliteit. We raken – naar mijn mening – toch een beetje aan een hoogtepunt van onze honger naar meer. De woningprijzen staan te hoog, onze lonen zijn te hoog, onze voeding stijgt te sterk in prijs, de werkdruk verhoogt en de aandeelhouders blijven schreeuwen naar meer winst. Straks raken de lagelonenlanden opgesoupeerd en is het zinloos om nog met werk en bedrijven te verhuizen en kunnen de prijzen van onze luxegoederen verder de hoogte ingaan.

Al ben ik geen economist en sla ik hier waarschijnlijk wat wartaal uit die zo weerlegt kan worden, toch lijkt het voor mijn niet logisch om nog eens 10 jaar verder te gaan in stijgende lijn. Ik verwacht binnen 10 jaar op zijn minst een terugval… of een geweldig wereldconflict die ons met de voeten terug op aarde brengt…

Apocalypse Now !

Eigenlijk wou ik iets schrijven over de evolutie van de woningmarkt en hoe ik die in de verdere toekomst zag, maar intellectuele posts zijn niets voor mij.

Update 21.09 – zou het Nieuwsblad mijn blog lezen? [klik], of DeStandaard [klik] maar dat is hetzelfde hé. Mijn blog is toch altijd brandend-actueel e !!

Jawaddedadde… of ik mijn baas eventjes kon helpen om een hoekzetel naar boven te dragen. Altijd wel in voor wat fysieke arbeid spring ik recht om te helpen, de zetel zelf bestaat uit drie stukken dus een fluitje van een cent.

Een half uur later plof ik neer in mijn directiestoel, de schommelstand gedeblokkeerd en mijn voeten toch eventjes op mijn bureau. Een cola’tje helpt me er terug een beetje bovenop…
Om de ene of andere reden begon ik toch wat sterretjes te zien tijdens het dragen, niet echt handig als ge een hele zetel op uw schouder naar boven duwt. En tussendoor nog eventjes roepen dat het wel gaat hoor… nooit toegeven dat er iets niet gaat e…

Blijkbaar is mijn conditie niet meer wat het geweest is, of moet ik toch maar eens wat gaan trainen op armkracht ipv altijd  dat fietsen. Of een extra choco-boterham eten als ik weet dat ze mijn mankracht nodig hebben!

Anyway… tot zover dit tussendoortje. Ze mogen me altijd roepen om te helpen dragen, maar niet meer vandaag hoor…

DeMorgen heeft weer een actie met bijna gratis boekjes !! Meestal is de actie al halfweg voor ik ze opmerk, maar deze keer niet zunne. Vanaf zaterdag start de reeks [Architectuur.Design] en dit voor 15 weken lang, de boeken zelf kosten 5,90 euro excl. de weekendkrant uiteraard.

Van de boeken moet je niet zo heel veel verwachten, maar toch geven ze je veel in verhouding met de prijs. Je leert de werken van de grotere architecten kennen en zo raak je misschien verder geïntrigeerd of geïnspireerd door hun werk.

Nu enkel nog een deftige krantenwinkel zoeken die op de weg naar mijn werk ligt, normaal haal ik die op ‘t Zand… maar de zaterdag is het daar markt.

[Meer info over de actie]