Outro Spective

Vanavond spreek ik nog een laatste keer af met mijn nieuwe vlam, over hoe het nu verder moet. Een hele planning met dingetjes die we zullen doen werd me al doorgestuurd, dingen die m’n nieuwe vlam leuk vind en zaken die ik dan weer het einde vind. We spreken af als het donker is en de straten leeg zijn, de telefoons zwijgen en iedereen veilig achter zijn rolluiken zit. Het blijft dan ook ‘ons geheimpje’…

Het was me al langer duidelijk dat mijn nieuwe vlam me wenst te bespringen en we hebben het er dan ook al over gehad… dat het niet voor vanavond zal zijn. Ik laat me namelijk niet zo gauw bespringen, daar moet ik over nadenken. Anders raak je toch maar in een spiraal van gevoelens die je niet kunt stoppen en die je niet meer onder controle hebt. Mijn denken moet daar eerst klaar voor zijn en pas dan verleent die de mogelijkheid en wees maar gerust dat het dan spettert als we gaan springen.

Anderzijds laat ik me ook nog niet bespringen uit respect voor mijn huidige vlam. Het zou wat oneerlijk zijn om al samen met iemand anders te springen terwijl de andere nog altijd denkt dat het koek en ei is. Een gesprek met mijn huidige vlam dwingt zich dan ook op. Het zal waarschijnlijk geen makkelijk gesprek zijn en ik heb dan ook alles zo geregeld dat we er geen dagen over gaan palaveren ofwel zal het zus of zo zijn en daar stopt het dan. Voor dat gesprek zal ik wel al mijn goed veilig stellen, je weet nooit tot wat een jaloerse furie in staat is. Wie me dan ook een beetje kent weet dat ik rekening hou met alle scenario’s, tot op de laatste minuut .

En met dit alles in gedachten protesteert mijn lichaam, mijn denken en lummel ik op mijn vrije dag maar wat rond. Een redelijke off-day of spaar ik mijn krachten om vanavond te schitteren. Wat er ook van zij, ofwel wordt het hier vanaf volgende week terug rustig ofwel start er een nieuw hoofdstuk in m’n leven.

De monnik was al een lange tijd dood, maar het verhaal strekte zich eindeloos verder uit. ‘De dood van een monnik‘ is een mooi boek, vol intriges, liefde, dilemma’s,… maar na een tijd heb je toch het gevoel dat ze alles aan het rekken zijn. Ofwel ben ik gewoon niet zo literair aangelegd, want soms vlogen mijn ogen over die honderden woorden om in een paar zinnen de bladzijde samen te vatten. Toch blijft het verhaal ook boeien en blijf je hunkeren naar de ontknoping…

Ondertussen heb ik al terug nieuwe boeken gekocht! Waar ik mijn zus 10 jaar aan een stuk de zinloosheid van een gekocht boek probeerde uit te leggen, raak ik nu zelf verslaafd aan boeken. Volgende staan op mijn hongerige ogen te wachten.

• Noem me bij jouw naam van André Aciman – terug een beetje op de kaft gekozen, maar ook om het onderwerp.
• De kunst van het geluk van Howard Cutler en De Dalai Lama – een boek vol geluk voor mijn verjaardag !
• De weg naar Mekka van Jan Leyers – daar ik TV bij momenten maar niets vind, kocht ik het boek.

Ondertussen is de boekenbeurs gestart, als ik me niet vergis, waarschijnlijk ga ik daar ook wel naartoe.

Ik vergis me dus, de boekenbeurs start overmorgen [link]

4.20u…. HA neje !!! Het is 3.20u… Lang leve het winteruur!!

Onrust heerst… In het geniep bezoek ik mijn nieuwe liefde een nieuwe liefde die me koestert en begeerlijk aankijkt, een liefde die me rond de vinger draait. Dan denk ik niet aan hetgeen ik heb, maar enkel aan hetgeen ik zou kunnen krijgen. Dan glijden mijn ogen weg en staren ze dromerig de eindeloosheid in. Mijn loyaliteit en trouwheid blijkt bij momenten weinig waard te zijn en als puntje bij paaltje komt denk ik eraan om enkel voor mezelf te kiezen. Voor mijn willen, mijn uitdaging en denk ik enkel met een soort van medelijden aan hetgeen ik heb. Toch hou ik het momenteel maar op flirten, aftasten en spelend elkaars grenzen aftasten… al voel je gewoon dat er veel meer inzit. Haal je altijd het onderste uit de kan of beslis je op een moment dat je tevreden bent met wat je hebt. Wat ik heb berust in de zekerheid, wat ik kan hebben bruist en spuwt energie in het rond.

Bij momenten voel ik me een bedrieger omdat ik hetgeen ik heb nog altijd in de ogen kijk, omdat ik nog altijd mijn energie ervoor geef. Dit alles omdat ik voor mezelf al een klik maakte ofwel wijzigt mijn huidige liefde haar koers ofwel kies ik voor een nieuwe liefde en stort ik mezelf terug in onzekerheid. Al zegt men dat je je liefde niet mag veranderen, maar je mag ze toch ook niet bedriegen.

Binnenkort heb ik weer een geheim afspraakje, het stoomt al in mijn hoofd omdat ik besef dat we het spel niet langer kunnen volhouden… ik kan beter wat bescherming meenemen. Rotzak die ik ben.

Niets is wat het lijkt..

Een tijdje terug was het ‘Dag van de architectuur’ en nam ik deel aan een fietstocht langs de rand van Brugge. Een aangenaam gebeuren om met mensen die op eenzelfde manier kijken naar zaken rond te fietsen en te genieten. Die dag was het dan ook een uitermate zonnige dag en onze geplande 3u fietsen werd al vlug overschreden tot een kleine 5u. Mij hoorde je niet klagen wat ik verlekkerde me aan al dat moois die onze stad toch te bieden heeft, zij het sterk verstopt in dure wijken. [lees hier verder op Bruggelink]

Zo’n fietstochtjes zijn ideaal om wat mensen te leren kennen die met hetzelfde bezig zijn. Niet dat networking een favoriete bezigheid van me is, maar ik merkte op dat zeker de helft van de fietstocht elkaar kende. Na wat rondvragen bleek dan ook dat de meeste mensen van een architectuurvereniging waren en nodigden ze me uit om ook eens langs te komen of om me lid te maken. Ik uitte mijn vrees voor een elitair gedoe, maar blijkbaar was die vrees ongegrond… ik had er toch mijn bedenkingen bij.

Subtiel begon ik hier en daar met iemand te spreken en met de meeste had ik wel een leuk gesprekje, hoe kort het soms ook wel was. Ik had ook ergens een leeftijdgenote opgemerkt tussen de – met alle respect – wat oudere fietsers. Toen ik haar aansprak leek het wel of ik in een onverstaanbare taal sprak, ze keek me aan alsof ik een Aboriginal was die uit de bosjes sprong. Vlug verbeterde ik mijn uitspraak omdat ik dacht dat ze misschien niet van West-Vlaanderen was, maar toch bleef ze me aankijken alsof ik een halve gare was. Een klein beetje geërgerd probeerde ik het toch een derde keer, waarop ze me een heel kort antwoord gaf en zichzelf dan liet uitbollen zodat ik haar zou voorbijrijden. Subtiel…

De volgende keer misschien toch een hemdje met een merknaam aantrekken en mijn versleten jeans thuislaten, misschien kan ik ook een nieuwe fiets kopen… een herenfiets! Truttewijf.

Herinner je nog mijn verhaal over Electrabel van een tijdje terug? Daar kreeg ik opeens een afrekening waarbij ik een kleine 600 euro mocht betalen en mijn maandelijks bedrag verdubbelde. Ik bezocht dan eventjes de klantendienst waar ze me veel geduld wensten, maar ook een herziening van mijn afrekening.

Vandaag ontving ik 5 enveloppen van Electrabel in mijn brievenbus, met daarin 26 bladzijden cijfermateriaal. Vraag me niet wat ik nu al of niet moet betalen en wat mijn maandelijkse aflossing zal zijn, want sommige zaken spreken zich een beetje tegen. Ik gok erop dat ik zal terugkrijgen, maar hoeveel… daar moet ik eventjes een specialist voor aanspreken.

Een overzicht!

• Creditnota van 5/10
  Teruggave 528.65 EUR
• Creditnota van 18/10
  Teruggave -209.60
• Creditnota van 18/10
  Teruggave -23.62 EUR
• Creditnota van 18/10
  Teruggave -216.29
  Nieuw tussentijdsbedrag 27 EUR
• Verbruiksfactuur van 15/10
  Teruggave -23.26 EUR
  Nieuw tussentijdsbedrag 120 EUR

Dit is gewoon waanzin! Ik ga dit gewoon eventjes aan de kant leggen en zien wat er met mijn rekeningen gebeurt, zulke zaken wijzen zich wel uit… denk ik dan. Al blijf ik het verschil in het tussentijdsbedrag wel vreemd vinden, 27 euro/maand lijkt me wel heel weinig voor mijn energiefactuur. En wat me ook opvalt is het verschil qua beschrijving tussen die teruggaves. Het eerste bedrag is een positief bedrag, terwijl de andere een negatief bedrag zijn. Als ik me niet vergis staat het bedrag ter teruggave altijd in negatief?

Ze maken het me hier niet gemakkelijk zunne !

Vandaag begaf ik me met een klein hartje naar een gerenommeerde architect in Brugge. Die komen namelijk niet naar je zaak, daarvoor hebben ze het te druk… of zo zetten ze de toon dat zij meester zijn over het project. Ik ken die stijl en om die reden had ik dan ook een klein hartje, want ik hou daar niet van en drijf dan meestal de spanning op omdat ik er niet aan wil toegeven.

De eerste minuut zag het er al niet goed uit, men sprak me aan met ‘keukenbouwer’. Ik verbeterde onmiddellijk die misvatting door te vertellen dat ik een interieurvormgever ben, geen zin om op mijn kop te laten kakken, gerenommeerd of niet. Op mijn eigen introverte manier nam ik de leiding over het gesprek en toonde hen mijn ontwerpen, verwondering overheerste en de sfeer kantelde. Dat het héél goed was, niet enkel mooi en rustig, maar met veel liefde uitgedacht. Men had niet echt opmerkingen, maar men wou hier en daar toch bijsturen… dit had ik wel verwacht. Al ging het gesprek verder op een gelijke golflengte, geen hautain gedrag, me niet de les willen spellen, integendeel ze lieten het zelfs toe dat ik hen tegensprak en opmerkte dat hun voorstel qua verhoudingen niet goed zat. Men vroeg opeens nog eens naar mijn naam en of ik geen kaartje had…

Binnen mijn vak verbaas ik mezelf toch wel, hoe ik me soms opwerp als gespreksleider, maar ook hoe ik gas kan terugnemen om anderen te laten spreken en hun ideeën te bekijken. Hoe ik met 3 aannemers, een architect en een klant mijn stem verhef met hoe ik het zie en met de vraag wat hun visie is. Hoe ik de architect rustig terug op zijn plaats zet als die wenst te bepalen hoe ik moet werken en hoeveel tijd ik daarvoor krijg.

Zoiets sterkt me alleen in mijn idee om het stuur om te gooien, om alles wat ik heb in het spel te gooien omdat ik dan besef (hoop) dat ik het alleen kan en – arrogant als ik ben – het soms beter kan. Als ik alles dan verlies weet ik gewoon dat het arrogantie was.

Voor degene die weten waarover ik twijfel… Mijn hart heb ik er al aan verloren, rationeel gezien blijft het risico me groot. Als ik niet spring zal ik altijd naar de overkant kijken en mijmerend denken over de vraag ‘wat als’. Als ik daarentegen wel spring en er niet raak zal iedereen me vertellen dat ze me gewaarschuwd hadden, maar als het me lukt zal iedereen vol trots zijn.

Een vreemde post vol dikkenekkerij en twijfel zeker… ik lees er mijn onzekerheid in.

Gewoon om eventjes te vertellen dat de nieuwe – en langverwachte – cd van Radiohead ongelofelijk zalig is. Recensies zijn niets voor mij, dus hou ik het op het begrip ‘zalig’ en ook een beetje dat die u weer zalig laat wegzweven en mijmeren, je gelukkig maakt en opgewekt, origineel en toch herkenbaar.
De cd zelf kunt u allen downloaden op de website van Radiohead, het bedrag die je ervoor wenst te betalen mag je zelf kiezen. Na 10 keer mijn kaartgegevens door te geven heb ik er toch maar voor gekozen deze illegaal via een vriend te downloaden, ik koop de cd toch als die uitkomt. Sorry Radiohead !

Welke cd nog uitzonderlijk goed is, is de nieuwe van Beirut – The flying Club Cup. Het blijft een heel origineel en leuk geluid waar je uit een reflex van gaat meewiegen. Het drijft me een beetje mee naar lang vervlogen tijden die ik nooit mocht meemaken. Muziek om zalig achterover te hangen en zat de laatste restjes wijn uit de fles te drinken.

Toen ik een kleine jongen was, las ik weleens vreemde dingen. Zaken over (wereld)oorlogen en de wreedheden die daarmee gepaard gingen. Een periode waar ik vrij bezorgd was over de wereld en zijn mensen en waar ik verbolgen was over het feit tot wat de mens in staat is.

Het moet ergens in 1993 geweest zijn toen ik – eerder toevallig – over Nostradamus las en hetgeen ik las heb ik nooit meer vergeten. Ik denk dat het geen boek was, maar een klein artikeltje in een tijdschrift waarin het jaar werd voorspeld wanneer er een nieuwe wereldoorlog zou uitbreken. De voorspelling was dat in 2008 een 20 jarige wereldoorlog zou uitbreken die zou eindigen in een totale wereldvrede. Ik heb er later nooit meer informatie over gevonden, maar het bleef altijd wel in mijn hoofd schemeren.

Een mens zou daar eens hartelijk om moeten lachen, maar om de ene of andere reden is dat jaartal me altijd bijgebleven. Bij ieder nieuw jaar flitste het weleens door mijn hoofd en dacht ik aan het feit dat we terug een jaar dichter zijn. Vreemd toch niet, een overdreven fixatie in mijn kindertijd?

Waarom deze blogpost dan… wel waarschijnlijk begin ik er gewoon meer op te letten… maar persoonlijk vind ik dat er wel een klimaat wordt gecreëerd om een grote oorlog te beginnen. Rusland begint weer in de pot te roeren, Bush doet niets liever dan met soldaatjes spelen en we hebben overal wel ergens vreemde staten zitten die zich enerzijds met Amerika of anderzijds met Rusland verbinden. En als ge dan het volgende leest zou een mens bijna totaal moeten flippen…

Als Iran een nucleaire macht zou worden, zou dat een’zeer ernstige dreiging’ inhouden voor de wereldvrede, waarschuwde de Amerikaanse president. ‘De Iraanse president heeft verklaard dat hij Israël wil vernietigen’, herinnerde Bush. ‘Daarom zeg ik (aan internationale leiders): als jullie een derde wereldoorlog willen vermijden, zullen jullie moeten verhinderen dat Iran de kennis verwerft om een kernwapen te maken’.

… gelukkig ben ik een nuchter man, al zet het me soms aan het denken.

Laat ons eerlijk zijn, dat fotograferen is moeilijker dan ik dacht. Ik doe het heel graag en ik raak nog altijd ongelofelijk opgehitst van het geluid als ik op de ontspanner druk.

Enerzijds ligt het probleem een beetje bij het feit dat ik het toestel nog niet zo goed ken. Meestal klik ik wat in het rond en let ik maar op één facet waardoor ik andere zaken uit het oog verlies. Als de foto dan bijvb. recht is liet ik hem scherpstellen op het verkeerde onderwerp of als ik dan dacht dat ik een sublieme foto in het vizier kreeg blijkt dat er te weinig licht was of dat de foto niet helemaal scherp is. Al klinken deze lijnen tekst misschien negatiever dan het hoeft, want ik neem mijn toestel nog altijd met heel veel plezier overal mee. De schroom om het toestel bij mensen te gebruiken is al weggewerkt, alleen merk ik dat ik bij mensen zelfzekerder probeer te fotograferen. Zelfzekerder in de mate dat ik dan vlugger op de ontspanner druk en zo ook vlugger banale of mislukte foto’s heb.

Anderzijds ligt het probleem ook een beetje bij het feit dat ik bij momenten te goed weet wat een goeie foto is en wat niet. Ik geniet al jaren van fotoboeken uit de bibliotheek en geniet ontzettend van een fotobeeld in een film. Als ik dan mijn foto’s zie weet ik gewoon wat fout is of voel ik gewoon dat het niet goed zit en als het dan al goed zit vind ik ze meestal banaal en niet creatief. Toch vind ik het positief dat ik me daar niet zoveel van aantrek en eerder bedenk wat in nog moeten leren, waarop ik de volgende keer moet letten.

Een technische goeie foto zou in principe niet zo moeilijk mogen zijn. Je kunt die technieken netjes leren in een avondschool of ze op je eentje ontdekken met een experiment. De grootste moeilijkheidsgraad – voor mij dan – ligt hem eerder in het feit dat je een sfeer wenst te vangen. Een sfeer van wat je voelt op het moment dat je daar staat met je camera en dat je die sfeer in één beeld kunt samenvatten…pokkemoeilijk ! Je kunt ook op één plaats in een half uurtje 100 foto’s nemen en dan hopen dat er wel eentje de sfeer bevat en dan ook nog eens technisch ok is. Al lijkt dit me niet de zin van fotografie..

Waarschijnlijk ga ik dan ooit nog eens avondlessen nemen… ik zag ze maandagavond wel staan aan het station. Een stuk of 10 studenten fotografie hadden er hun camera opgesteld, ik voelde me als een filmster op de rode loper toen ik voorbij moest wandelen. Uitermate grappig en aan mijn glimlach zullen ze dit ook wel gemerkt hebben… Alleen als ik avondlessen fotografie volg moet ik de kookles schrappen… en wat gaat ons Gexz daarvan wel niet zeggen!