Outro Spective

Op 1 december is het traditiegetrouw Wereld Aids Dag, een mondiale aandachtskreet voor de aids-problematiek en een oproep voor meer solidariteit met mensen met hiv en aids.

En ik ga het geen twee keer zeggen hé! Spreek erover…

Al had ik bij mijn vorige blogpost de indruk dat er daar weinig mensen iets over te vertellen hebben, taboes in België… leven ze nog?

Meer info omtrent aids en het voorkomen van… [sensoa]

Ik ben verliefd !! Ben ik verliefd ??

Een vreemd gevoel in mijn buik, mijn beperkte eetlust, het inslapen lukt moeilijker! HipHoi dit moet wel het veelbelovende gevoel te zijn!

Alhoewel… mijn lichaam voelt zwaar aan, mijn hoofd dan weer licht. Al dagen loop ik rond met een zweem van hoofdpijn, mijn voedsel geeft de indruk mijn lichaam te ontvluchten en de vermoeidheid begint al na de middag door te wegen. Plotse bewegingen geven me een schijn van bewusteloosheid… die beter vermijden dus!

Misschien toch maar eens dat dagje verlof vragen die ik al weken van me weg aan het schuiven ben. Ziekteverlof komt ongepland dus moet ik dat zeker vermijden. Ondertussen slorp ik wel de energie op van mijn klanten, daarna plof ik wel neer.

Hm.. en dan te zeggen dat mijn groupie mijn blog interessant boeiend noemde! [wink]

Heb ik me eventjes geamuseerd gisteren…

The Van Jets heeft er een fan bij denk ik! Live vind ik ze heel wat beter dan op hun cd, of is dit ergens normaal? Toch vond ik veel meer energie in hun muziek dan dat ik ze op cd beluister. Ik stond er een beetje met een brede glimlach naar te kijken al wiegend en al hoofdschuddend. En als ik rond me keek zag ik dit bij alle andere mensen ook…

Echt extreem veel volk was er niet – in de mate dat ik daarover kan oordelen – maar dat vond ik net goed. Je had toch wat ruimte om te bewegen zonder dat ge op de tenen van degene naast je stond. Of men zat niet in je rug te duwen of in je nek te ademen… alhoewel, die gast op ‘t laatste…

We want More!

Arm België… dat ik dit moge zeggen, maar het zij nu zo.

• formatiegesprekken loopt telkens vast
• Gent verbiedt de hoofddoek bij openbare functies
• Linkebeek staat op zijn kop omdat men Frans spreekt in gemeenteraad

HALLOO…

Het testosterongehalte rond de formatietafel kent ongekende hoogtes en het orgasmegehalte loopt op telkens iemand een stok in de wielen kon steken. De anderen blijven dan gefrustreerd en seksloos achter en berusten zich in het feit dat ze straks voor de camera mogen vertellen wie zijn fout het wel allemaal niet is. Of de mens in de straat het nog allemaal begrijpt, daar hebben ze geen oren naar en hoe het overkomt naar de mens in de straat nog veel minder. Zelf zou ik ook bijna ’splitsen nu’ beginnen roepen omdat er duidelijk wel iets schort tussen de twee landsdelen. Wat er schort… dat kan me straks geen kloten meer schelen.

En wat is dat daar in Gent, begrijpe wie begrijpe kan… maar politiek wordt meer en meer een mediaspektakel waarbij de grillen van de massa worden gevolgd. Weg met die hoofddoeken, de Gentenaar wenst terug enige neutraliteit in zijn overheidsgebouwen. Ik wist niet dat een identiteitskaart ongeldig werd na de uitreiking door een moslima. Of dat je minder goed geholpen bent door een Jood met een keppel. En laat ons eens kijken naar de cijfers, op een personeelsbestand van 5000 mensen dragen (of droegen) er 3 mensen een hoofddoek. “Ola! Stop de islamisering… wat we zitten al aan drie”, moeten ze gedacht hebben. VlaamsBehang kan nu wel in hun vuistje lachen om ‘hunne stoot’, moslim-pesten is dan ook één van hun programmapunten. OpenVld daarentegen, als zij nog wat stemmen willen ronselen dat moeten ze meevaren op de boot der verrechtsing. Net als CD&V die naar mijn mening bij deze een moderne kruistocht op poten gezet heeft.

Oja en in Linkenbeek is het ook leutig zunne… iedere gemeenteraad is het daar vollen bak ambience. De cafés in de omtrek floreren terug met de hulp van de TAK-leden en de vele journalisten. ‘U zult geen Frans spreken’, waarna enkelingen dan toch altijd de nieuwe rebel moeten spelen door stuurs de gemeenteraad met de Franse taal te vullen. Achter de hoek staan de tegenstanders dan al klaar hoor, na het eerste woord Frans springen ze recht en schreeuwen ze de ziel uit het lijf dat men Nederlands moet spreken. Om dan uit de zaal gezet te worden en met een pint in de hand buiten wat te roepen.

En in dit land woon ik dan… Als ze me in de toekomst nog een probleem voor de neus leggen roep ik gewoon ‘BARST’… neh!

Dromerig en vol bewondering glijden mijn ogen altijd over de spaarzame bladzijden van de Taschen-reeks bij DeMorgen. U kent ze toch mag ik hopen… de reeks architectuur|design. Elke zaterdagmorgen sta ik in de rij tussen de oudjes, te luisteren naar hun roddels tot ik aan de kassa mag zeggen ‘en het boekje aub’. En elke zaterdagmorgen bij aankomst op mijn werk is het bladeren en dromen het eerste wat ik doe.

Als een klein kind was ik vorige week dan ook in de wolken met mijn boekje over Tadao Ando. Een Japanse architect die mijn grootste respect verdiend adhv zijn doordachte eenvoud. Ik hou namelijk enorm van eenvoudige lijnen en eerlijke materialen. Architectuur waarin ik zou willen leven moet rustig op de achtergrond blijven, maar toch sterk aanwezig zijn door z’n karakter. Geen chaotisch lijnenspel of brullende ornamenten, daar zorgt de mens op zich al genoeg voor.
Niet dat ik dat ik mijn pietluttige ontwerpjes ga vergelijken met iemand als Ando, maar met dat idee van eenvoud ontwerp ik meestal ook. Het ligt niet altijd in de lijn van wat de mensen verwachten, mensen verwachten meestal ‘iets speciaals’ maar het speciale van goeie ontwerpen zit – naar mijn mening – meestal in zijn eenvoud. En als rustige jongen verwacht ik dat interieurs ook rustig zijn, ik wil het interieur in een paar lijnen kunnen indelen. Een grondplan moet je met een paar dikke stiftlijen kunnen abstracteren.

Groot was mijn verwondering dan ook toen ik bij het boekje van Calatrava bijna een spontaan orgasme kreeg. Een totaal andere stijl dan Ando, maar om de ene of andere reden ontzettend geil. Verdomd geil eigenlijk ook al zijn ze bij momenten het omgekeerde van wat ik net bij Tadao Ando zei, mijn hele visie omvergeworpen. Soms siert de eenvoud, maar andere laten me dan denken aan een vliegend prehistorisch dier. Een onrespectvolle opmerking? De structuur van zijn gebouwen lijkt bij momenten gewoon op een geraamte.. oh laat me nog een beetje staren, want ik zie er nog teveel in!
Het zou eerder onrespectvol zijn om de werken van Calatrava ‘gebouwen’ te noemen, daar ze naar mijn mening gewoonweg kunst zijn. Ze mogen me altijd de maquettes brengen van zijn werken ik zou ze dagelijks vol bewondering aanstaren. Vormen en lijnen waarmee het oog moeite heeft om weg te kijken, waar je fantasie van op hol slaat en die het lampje ‘onmogelijk’ laten oplichten. Gewoonweg zonde dat ik die al jaren over het hoofd zie.

Er is nu niet zo heel veel in het leven die me eigenlijk heel enthousiast kan maken, maar plaats me in een mooie ruimte of voor een mooi gebouw en ik geniet in stilte zo hard dat ik dagen in euforie loop. En dan hoef ik niet eens te weten van wie het gebouw is, welke materialen het zijn, niet de hele voorgeschiedenis… ik geniet van wat er staat en de rest kan me dan gestolen worden.

Kunst moet je niet altijd begrijpen…

Wil de persoon die al de hele dag mijn blog aan het uitpluizen is zich kenbaar maken via het contact-formulier! U maakt mij ongelofelijk nieuwsgierig naar wie je bent…
Een ip-nr die 1/3 uitmaakt van mijn bezoekersaantal vandaag… een mens zou voor minder benieuwd zijn hé!

Soms stel ik er me toch vragen bij hoor. Met deze blog wou ik vrienden op de hoogte houden die ik wat minder zag en wou ik vermijden dat ik tientallen keren hetzelfde verhaal moest vertellen. Nu enkele jaren later merk ik op dat er nogal wat mensen mijn blog volgen zonder dat ik hen ken. Niet dat het me stoort maar soms wil ik er wel eens een praatje mee maken.

Mensen zijn boeiend weet je!

Groupies gelieve zich te onthouden.

Zeg mannen… nu niet voor het ene of het andere… maar dienen vogel…

Moeilijk om hem op een foto te krijgen, vliegensvlug… maar het is wat freaky om een vogel voor je raam te zien afremmen en dan een aanval op je raam te zien uitvoeren. Het is dus niet zo dat die toevallig tegen mijn raam vliegt wegens overdreven snelheid. Hij zoekt mijn raam op en vliegt dan enkele malen op mijn raam af, alsof die het wenst te breken. ‘The Birds’ in mini-formaat….

Straks toch eens een tweeloop halen peis’k…

Op mijn raam zijn er tientallen stipjes… dus waarschijnlijk is die verder in de dag ook wel bezig. Ha Geduld… ik heb hem op foto denk ik! Het is te zeggen, ik heb er waarschijnlijk in 2 minuten 30 genomen en op eentje staat die wazig te blinken. Voor de helft van mijn raam staat er nu een plaat, misschien beseft hij zo dat het ‘Geen toegang’ is.

Het viel me ook op dat die na een aanval soms half bewusteloos naar beneden valt om dan opeens terug aan te vallen… spannend… NOT!

MetaTale… moet ik het nog uitleggen, of las iedereen wel de tientallen andere blogposts hierover?

Anderzijds, kan iemand mij eigenlijk uitleggen hoe ik op plaats 74 raak in de ranking van ‘de 100 meest invloedrijke Vlaamse blogs‘. Zijn er dan zo weinig Vlaamse bloggers dat ik ergens in die lijst gesukkeld ben? Ik schrijf niet over producten, ik maak geen reclame, ik plaats geen banners ik weiger zelfs om add’s op mijn blog te zetten. Hoe zou ik dan ‘invloedrijk’ zijn door enkel over mezelf te schrijven.

De selectie zou gebeurd zijn op 3 parameters

• invloed – definiëren we als de mate waarin iemand online anderen tot actie kan aanzetten.
• thema – invloed op zich bestaat niet – die is altijd gebonden aan een bepaald thema
• Locatie – Een duidelijke afbakening van de geografische markt is de sleutel voor conversaties.

Zelf heb ik toch sterk mijn bedenkingen hoor! Nergens gebruikte ik mijn uiterst sterke persoonlijkheid om jullie tot actie aan te zetten, zo’n leidersfiguur ben ik nu ook weer niet. Het lijkt me ook zo niet te zijn dat ik me richt tot één welbepaald thema die jullie – mijn lezers – sterk interesseren, tenzij mijn leven een thema op zich is. De locatie, de meeste mensen die ik ken vinden Brugge niet zo hip… ofwel ben ik den hipsten blogger van Brugge, na Tom dan uiteraard.

Concreet sta ik nu op een lijst die adverteerders kunnen raadplegen, zij kunnen dan weer een blogger naar keuze aanspreken om te adverteren op zijn/haar blog. Vroeger noemde ik zulke bloggers ‘blogsletten’, die schreven op commando voor een paar zakken chips of een fles drank. Nu zou ik ze eigenlijk nog zo noemen maar kom… [wink]. En ergens denk ik nu dat ik hetgeen aan het doen ben wat ik eigenlijk een beetje veracht… ik schrijf een tekst voor en over metatale… en dat was naar mijn mening de bedoeling van het initiatief.

Of niet soms… mijn bedoeling was eigenlijk of iemand mijn visie kon bijsturen of ontkrachten.

[meer info MetaTale]

Met slaperige ogen vroeg ik me al af wat dat ‘getok’ was, mijn buren, een dronkaard op mijn terras, werkmannen in de gang. Te slaperig om het te controleren hou ik me wat bezig in de badkamer, maar als het ‘getok’ blijft aanhouden ga ik toch op onderzoek uit. Op mijn terras is niets te zien en in de gang is niemand bezig en dan opeens ‘tok’. Blijkbaar tokt het in de omgeving van mijn raam… ik wacht en kijk…. Opeens komt er een klein mooi vogeltje op me af en ‘TOK’…

Nu heb ik iets voor het raam gezet en ben ik al eens naar buiten geweest om dat vogeltje – voor zijn eigen veiligheid – te verjagen. Toch houdt dat getok aan net aan het raam bij mijn ontbijttafel. Van ontbijten zal er niet veel in huis komen denk ik, ik voel me al mottig van het geluid alleen. Dat arme vogeltje…

Weet iemand wat die bezielt?