Outro Spective

Ola – ‘blogstokjes’… ze leken me bijna uitgestorven tot er in één dag twee naar me worden toegeworpen. Ik hou er niet altijd zo van, en nadat ik tegen mijn voeten heb gekregen dat er nog weinig zinnigs te lezen is op mijn blog, durf ik er ook niet zo goed aan te beginnen. Net nu ik enkele kritische en literaire stukjes heb klaarstaan om te posten, die houden we dan maar voor volgend jaar!

Zo Pimpajoentje, wat waren de vragen weer…

- Wat wilde jij later worden toen je nog een kind was? Een beetje afhankelijk van waarmee ik bezig was. Ik heb eigenlijk zelden een beroep voor ogen gehouden van ‘dit wil ik nu eens echt worden’, dat heb ik eigenlijk nu nog altijd niet. Als ik als kind een boek las over bijvb. een brandweerman dan wou ik wel brandweerman worden, maar dat leek me niet direct langetermijndenken. Al heb ik toch een tijdje met de gedachte geleefd dat ik leraar wou worden, al lijkt dit me nu eerder iets voor als ik bijna op mijn pensioen ben. Ik denk dat dit een beetje de leidraad zal zijn voor de rest van de vragen… dat ik een nuchter kind was en ben.
– Wat ben je dan uiteindelijk geworden? Interieurvormgever, in een functie van keukenontwerper/adviseur/verkoper.

- Hoe wilde je er als kind later uitzien? Zelfzekerder,of die gedachte kreeg ik toch in het middelbaar… dus eerder als puber en dat is geen kind meer. Voor het middelbaar maakte ik me daar niet echt zorgen over, toen was ik namelijk knap en schattig. Het is maar daarna dat het bergaf begon te gaan! Oja, als puber wou ik ook ander haar, haar die mooi lag zonder gel of wax.
- Hoe zie je er nu uit? Zelfzekerder en nuchter, soms wat nors… of hadden we het hier over uiterlijkheden. Wel dan moet ik zeggen dat het mietjesgehalte van mijn kindertijd en het nerdgehalte van mijn pubertijd er grondig uitgegroeid is. Ook ‘dikker’, of dat zegt men mij toch – ik wil het nog niet zien denk ik. Ik heb ook haar gekregen waar ik dat in mijn kindertijd nog niet had…

- Hoe zag de man/vrouw van je dromen er uit, als puber? “Typisch”, serieus… als kind had ik een vrij saaie denkwereld. Ah als puber… in tijden van een oncontroleerbare testosteron moest dat waarschijnlijk blond zijn met dikke borsten! Het valt me eigenlijk op hoe weinig ik werk met droombeelden, want ik kan me geen beeld vormen hoe ik vroeger wou dat mijn droomvrouw eruitzag. Ze moest wel altijd lief zijn dat wel… lief en neutraal. Geen omhooggevallen burgertrutten voor mij..
– En wat is het in echte leven geworden? Ja lap, ze gaan het me hier nog weer emotioneel moeilijk maken ook! Het is niets geworden, misschien moet ik me toch maar eens een droombeeld beginnen vormen. Wat het dan mag worden.. een karaktervol persoon met veel eigenheid, iemand die kan luisteren en praten, sociaal en begaan.

– Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd? Toen ik 12 was had ik mijn zogenaamde ‘droomvrouw’ gevonden en wou ik 4 kinderen als ik 20 was. Als puber heb ik beslist niet aan kinderen te beginnen voor mijn dertigste, waarschijnlijk heeft mijn innerlijke ziel dat verkeerd begrepen en ook ‘de moeder’ geschrapt.
– Wat is het uiteindelijk geworden (of wat zal het wellicht worden)? Nu is alles een beetje afhankelijk van het feit of ik kinderen kan krijgen met mijn partner… als u begrijpt wat ik bedoel. Enkele of geen dus.

- Wat was als kind je lievelingseten? En wat lustte je totaal niet? Wat lust een kind graag, frietjes natuurlijk! En ook wel puree met gehaktballetjes in tomatensaus. Ik verafschuwde hutspot, spruiten, prei, savooi en alles waar ook nog maar een beetje vet aanhing!
– Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten? Ik at gisteren ham en ik betrapte me erop dat ik wat van zo’n vet in het midden aan het uitsnijden was, ham met gaatjes is geen vreemd ding voor mij. De zaken die ik vroeger verafschuwde eet ik eigenlijk nog altijd niet graag of met héél veel tegenzin. Mijn favoriete eten is hetgeen ge vind op een menukaart in een goed restaurant! Anders niet zoveel meer, als vrijgezel kook ik niet echt met heel veel enthousiasme.

Meestal gooi ik de stokjes niet verder, maar bij deze Sven!, n!, Lyn!

Een dansvoorstelling.. het is al tijden geleden dat ik daarvan nog mocht genieten. Ballet wordt meestal geassocieerd met een saaie bedoening en een hautaine sfeer, of dat was toch mijn visie op zo’n gebeuren. Daar werd enkele jaren geleden brandhout van gemaakt tijdens de voorstelling NotStrictlyRubens een samenwerking tussen het Koninklijk Ballet Van Vlaanderen en PragaKhan.
In dat jaar zag ik wel meer voorstellingen met een combinatie van ballet en PragaKhan. Eentje – naar aanleiding van het graffiti-kunstproject Young Primitives – was exclusief voor onze Brugse stad. Die voorstelling trok hier wel een uitermate hautain volkje aan, met een burgemeester aan de ingang van het concertgebouw om iedereen te begroeten… en Karel Deruwe die uitgejouwd werd toen die een monoloog voordroeg… en die boe-roepende gast die ik op zijn plaats zette door te vertellen dat hij niet bepaald wat kunst is. Kunst blijft nu eenmaal een vat vol emoties!

Voorstellingen zijn een ‘te snel’ fenomeen voor me, voor ik ze opmerk zijn ze meestal al uitverkocht of ik lees enkel de recensie en het eigenlijke stuk ontgaat me. De Singel in Antwerpen lost dit op door een folder toe te sturen met de komende voorstellingen. Geen digitale nieuwsbrief die al vlug vergaat in de eindeloze mailbox, maar een netjes verzorgde A4-folder met kleur en foto’s op een aangenaam papiertje. Vraag me niet hoe ze aan mijn gegevens raakten, maar ik krijg die persoonlijk op mijn naam…

Desalniettemin sprong de voorstelling van Édouard Lock & La La La Human Steps me in het oog, gebaseerd op ‘Het Zwanenmeer‘, u allen wel bekend. Men vormde de muziek van ‘Het Zwanenmeer’ om naar de oren van de jonge mensen vandaag. En verder las ik nog woorden als ‘hardheid’, ‘complexe’, ‘abstracte’, ‘hoog energiegehalte’, ‘tederheid’ en ‘kwetsbaarheid’. Zeg nu zelf… de omschrijving op zich is al zalig, dus mijn verwachtingen zijn hoog gespannen.

Kaarten zijn besteld, de bollekes van onze stoelen staan al zwart gekleurd op de site. Nu enkel nog wachten op de bevestiging die maar niet komt, maar dat zal wel goed komen. Oei… is mijn gezelschap nog jongeren dan 25?? Dan heb ik 5 euro teveel betaald…

Dat mijn persoonlijkheid enige dubbelheid bevat wisten sommige al. Het is niet altijd duidelijk, maar ik kan nogal verschillen afhankelijk van de situaties en de persoon die voor mij zit. Op zich vind ik dat niet zo vreemd aangezien iedereen wel zijn eigen persoonlijkheid heeft. Toch stelde ik in de laatste 12u ook een dubbelheid vast in mijn leven en dat vind ik wel een héél vreemd toeval.

• Een tijdje terug, mijn beste vriend komt me bezoeken met zijn spiksplinternieuwe bedrijfswagen. Een paar uur later was er een ongeval met beperkte schade.
• Gisteren, mijn beste vriend komt me bezoeken met terug een spiksplinternieuwe bedrijfswagen. Een paar uur later bleek dat zijn spiegel beperkte schade had opgelopen.

• Gisteren, ik verlies mijn huissleutels, iets wat voor een controlefreak al heel vreemd is.
• Vandaag, ik verlies mijn huissleutels – nieuwe die ik kreeg van mijn huisbazin om 1u ’s nachts – opnieuw.

Gelukkig heb ik mijn nieuwe huissleutels al terug, die was ik vergeten in de winkel… netzoals ik de kaas was vergeten. Nonchalant strompel ik de winkel binnen waar er zo’n 6 paar ogen naar mij staren, iemand vraagt of ik mijn sleutels niet ben vergeten. Verwondert ontken ik en vertel hem dat ik kaas vergeten ben… tot de kassa-juffrouw zwaait met mijn sleutelbos.

Soms zegt men dat toeval niet bestaat en soms geloof ik daar wel in, al vraag ik me af wat de betekenis is van vorige gevallen. Ik heb trouwens vandaag ook twee films gehuurd, waar ik al jaren telkens maar eentje huur. Was ik seksueel actief dan was het vandaag een trio denk ik! Ok dat laatste was erover, zeker met die kerstsfeer…

HipHoi.. na morgen heb ik vier dagen vakantie. Het lijkt wel een eeuwigheid… jammer van dat kerstgedoe!

Burial met Untrue – het wordt mijn kerstcd! En ook één van de ontdekkingen van dit jaar!

Bij de eerste luisterbeurt struikelde ik wat over het overwegende electrogehalte. Wat ik eigenlijk al wist voor ik de cd kocht, maar ik wou het toch een kans geven omdat er wel iets inzat die me intrigeerde. En inderdaad, Een nieuw geluid omarmde mij en ik kon niets anders dan geboeid blijven luisteren… en opnieuw en opnieuw. Electro geeft me soms de indruk weinig gevoel te bevatten, goed om op te dansen en je geest te laten zweven. Maar toch klinkt deze electro enorm karaktervol en helemaal niet hard, ze brengt je in een zweem van melancholie. Zware onderhuidse tonen dringen tot je door en laten je bij momenten evenwel rustig achterover hangen.

Het meest gekende liedje is Archangel – of toch voor degene die naar StuBru luisteren – maar persoonlijk vind ik alle andere veel beter en karaktervoller.

Waar je de muziek het best kan plaatsen. Ik weet het niet, weinig cd’s die ik eraan kan linken, ik ben ook niet zo thuis in electro. Ze laten me wel wat denken aan Moby en Massive Attack… of bega ik nu een doodzonde met deze uitspraak?

Zij: Ja ik zei het hen nog dat ik met die makkelijke homo op stap ging
Outro: Met wie?
Zij: met die makkelijke homo!
Outro: Excuseer?? spreek jij altijd over mij als ‘die homo’
Zij: Maja.. en toen zijn we… blablabla

Misschien moet ik mijn visitekaartje eens aanpassen
Outro_Spective – neukt vrouwen en bij momenten ook een vent. Of omgekeerd! Of wacht ik zal die regel openlaten, dan kan men invullen wat men wenst. De stille, de vreemde, den ambetanten, zo pas ik voor iedereen wel in zijn perspectief.

Alsof het normaal is dat je iemand omschrijft als ‘die homo’, spreek ik dan ook over ‘die hetero’. Al overdrijf ik een beetje, dat meisje is een schat en ik weet ook wel dat ze daar niets negatiefs mee bedoeld. Toch leek het wel alsof die ene omschrijving me duidelijk maakte wat me de laatste tijd bij momenten naar de keel grijpt. Maakte het me duidelijk waarom ik de laatste tijd wat meer op mezelf ben en hier op mijn blog klaagliederen zing. Klagen dat mijn sociale leven stilgevallen is terwijl ik me in die stilte wentel. De energie niet echt kan opbrengen om overal rond te bellen en agenda’s bekijken, of gesprekken te voeren die er geen zijn.

Ik kreeg een hoofdmassage en een halve nekmassage van mijn kapster – voor 25 euro mag dat wel. En ik voelde mijn lichaam opspannen en blokkeren alsof het riep: “pas op we gaan ontspannen”. Ik spurt maar in het rond en ergens denk ik dat ik gewoon ergens wil tegen rusten, me laten vallen en opgevangen worden.

Ah elk huisje heeft zijn kruisje, zelfs in ‘Thuis’ zijn er al eens zorgen. Verder kan ik iedere lezer ook aanraden om de eigenschap ‘gemakkelijk’ niet te vermelden op een eventueel internetprofiel. Het is namelijk breed te interpreteren…

Winkelen is dezer dagen onmogelijk geworden, dus vluchtte ik maar de muziekwinkel binnen. Kledij koop ik wel na de solden…

• Burial – Untrue
• Arctic Monkeys – Favourite worst nightmare
• Goose – Bring it on

En wat oudere cd’s die ik vroeger gedownload had, 3 voor 20 euro! Een mens kan niet sukkelen…

• Nirvana – Nevermind
• Massive Attack – 100Th Window
• Massive Attack – Protection

Dat we maar vlug nen maand verder zijn, iedereen doet dan weer gewoon.

Ah Nirvana en Dafalgan wijzen me wel de weg!

Een vreemde dag vandaag… eentje met een contradictie. Enkele gedachten…

In Brussel wandelden er vandaag duizenden mensen rond voor meer koopkracht. Het budget voor voeding staat in vele huisgezinnen onder druk door de sterke stijging van onze basisproducten. Zoveel procenten hier, zoveel procenten daar… en al die onduidelijke procenten vertalen zich naar duidelijke euro’s in onze portemonnee. Er zou een algemene prijsstijging zijn van 3.1%, maar voor zaken als groenten spreken we over een stijging van 7.7%. Een mens begint dan blijkbaar al eens na te denken over wat men zou eten.

Ergens deze week las ik dat de Vlaming meer op reis gaat, deze zomer waren er 20% meer boekingen. Men zou ook meerdere keren per jaar op reis gaan, ahja welke plebs gaan nu maar één keer per jaar op reis!

Vandaag verkocht ik op 4u tijd een verkoopcijfer die de maandverwachting inlossen. Zonder dat ik het verwacht had beslissen mensen om een bestelbon te tekenen van tienduizenden euro’s. En ik moest me haasten want een kwartier later had ik een afspraak met nog wat andere mensen terug voor enkele tienduizenden euro’s. Ook onze markt ken prijsstijgingen, maar het valt me op hoeveel meer budget mensen hebben tov vorig jaar. Haal ik meer uit mijn klanten of hebben mijn klanten meer om te spenderen? En dit in tijden dat het zo slecht gaat.

Daarnet stond ik in de GB, waar tientallen mensen stonden te drummen met overvolle mandjes en karretjes. Waar de gangen vol liepen met kooplustige mensen naar voeding die de basisbehoefte overstijgt. “Fruit en groenten op de markt kopen, nee hoor… de supermarkt verkoopt die netjes verpakt in plastiek en zo. Het is wel wat duurder maar kom, een mens wenst ook een beetje gemak”, moeten die mensen denken.

Vandaag had ik een gesprek met iemand die werkt bij een bank, over de prijzen van de huizen en hun leningen. Over de vroegere uitzonderlijk hoge maandaflossingen die nu eerder standaard geworden zijn. Over de decennialange afbetalingen die een mens de rest van zijn leven zal teisteren. Over het feit dat als je nu niet bouwt, je nooit meer zal bouwen.

Een vreemde wereld… en ergens voel ik me schuldig, want ik zie geen mensen meer die geen groenten kunnen betalen. Ik zie enkel nog mensen rond me die er – in mijn ogen – geld doorjagen, maar nog meer… die de mogelijkheid hebben om er geld door te jagen. En dan schakel ik mijn radio aan en hoor ik iemand vertellen dat ze nu al eens meer naar de Aldi gaan ipv de Colruyt.

Ik voel me een yuppie…