Outro Spective

Shit… dat mag ik niet denken, of voelen.

Als ze de Playboy onder je neus duwen en jij begint te ratelen over de kwaliteitsvolle foto’s en het luxueus papier…. dan zal het wel duidelijk zijn zeker!

Of vlieg ik hier te kort door de bocht [wink]

En toch blijf ik erbij dat die Playboy eigenlijk een braaf boekje is, met mooie foto’s, leuke ‘weetjes’ en oppervlakkig vraag.en.antwoord als opvulling. En geen geld, in verhouding noem ik mijn Humo pokkeduur.

Oja… en geile wijven staan er ook in [Stoer]

Had ik al gezegd dat ik mijn draai een beetje kwijt ben/was. De donkere en grijze winterdagen trekken me dit jaar harder naar beneden dan de jaren ervoor en de laatste weken liep ik er dan ook niet al te overenthousiast bij. Steen en been klagen en iedereen verfoeien die ook nog maar de verkeerde beweging maakt, geen zin om actief te wezen en iets nieuws lijkt me dan ook eerder een opgave dan boeiend. Mijn cocon geeft me in die tijden rust en bescherming en eens ik me daarbuiten begeef verstard mijn gezicht – bij momenten – tot een kille analyserende buitenstaander.

Desalniettemin werk ik naarstig voort naar beter en begint het zijn vruchten af te werpen, ergens ervaar ik zelfs vervroegde lentekriebels. Een beetje vroeg en om die reden zou ik dan ook bijna de ware lentekriebels vrezen. Laat ze maar komen… ik ga er tegen dan wel klaar voor zijn!

Ondertussen ben ik al mijn kleerkast aan het vernieuwen, of toch de inhoud ervan. Waar ik vorige week niets van solden moest weten, kocht ik er deze week een hele zak. Die oude ‘rommel’ die ik nu al jaren koester moet er maar eens aan geloven. Het voorzichtige in mijn keuzes gaat er ook een beetje uit. Al hoeft u me niet te verwachten in blitse kleurige outfits, maar toch… borstzakjes die op de onderkant van mijn hemd gestikt zijn, een jas die lijkt op een kartonbrij, een polo met gouden letters en een trui van SupreMeBeing.

Dat laatste is best passend voor de drive die ik vandaag voel… morgen is die misschien al terug over, dus profiteer ik er nog verder van en onthoud ik jullie allerlei andere ’spannende’ verhalen.

Foto’s… nehh, ge moet me maar boeken!

“Les Diables bevat enkele scènes die zo grimmig zijn, dat je ’s nachts moeilijker de slaap vat” – DeStandaard

Verkopers zijn bedriegers…

Mijn functie steunt voor een heel groot gedeelte op verkoop en om die reden zou je kunnen zeggen dat ik een bedrieger ben. Iemand die mensen leugens vertelt en waar het enige doel een handtekening op een bestelbon is, het liefst dan nog eens met een veel te hoog bedrag op. Iemand die je besluipt, die zodanig op je inpraat dat je niet meer durft te weigeren. Iemand met een vlotte babbel in een glad maatpak.

Wel ik kan het de mensen niet altijd kwalijk nemen dat ze zo denken, zelf ik wantrouw verkopers. Het is misschien een clichébeeld die mensen hebben, maar men zegt altijd dat clichés kloppen.

Toch zou ik – volgens een oud artikel uit DeStandaard, die ik niet terug kan vinden – een ‘nieuwe verkoper’ zijn. Vroeger was ik ‘de nieuwe man’, later de ‘metroseksueel’ en nu past het etiket van ‘nieuwe verkoper’ op mij. ‘Nieuwe verkopers’ bouwen een band op met hun klant, ze spelen in op hun gevoelens en brengen ook hun eigen gevoelens naar voor. Ze anticiperen op wat de klant zegt, waar ‘ vroegere verkopers’ zelf het gesprek wilden leiden. Ze zoeken oplossingen samen met – en voor – de klant, ze sturen het gesprek zodanig dat de klant de beslissingen neemt.

Mijn product verleent er zich niet echt toe om een gesprekje aan te knopen alsof het over een broodrooster gaat, toch vertelde een klant me vandaag dat er daadwerkelijk zulke verkopers zijn binnen mijn marktsegment. Hardselling eerste klas, niet mijn ding en als mijn baas dat van me zou eisen gaf ik onmiddellijk mijn ontslag.
Over verkopers kan ik iets vertellen, maar ik kan dit evenwel over klanten… al zou het niet echt correct zijn dit op mijn blog te zetten. Maar mochten mijn lezers op een soft-seller botsen, en dan nog voor een redelijk bedrag, toch volgende tips.

• assertiviteit is één iets, maar luister ook naar de verkoper. Een verkoper knoopt een gesprek aan om je verwachtingspatroon te kennen, niet om je iets aan te smeren. Hoe duidelijker je als klant bent, hoe beter het voorstel van de verkoper zal zijn.
• Een verkoper zal soms aftasten of u het eens bent met zijn voorstel, dit zijn controlevragen waarvan de antwoorden zijn gesprek of voorstel kunnen bijsturen. Hou je dus niet van den domme om te zien waar hij uitkomt als je niet duidelijk bent. Al kan dit uiteraard wel leuk zijn, ik doe dit altijd bij een verkoper… maar dan eerder om te leren van zijn/haar fouten.
• Wees nooit te enthousiast tijdens het gesprek, vertel dus nooit dat het bijvb. het toestel is waarvan je al altijd droomde. Op dit gebied mag een klant best wel neutraal zijn – ook al erger je zo de verkoper. De verkoper raakt zo onder druk omdat je niet laaiend enthousiast bent, zo zit er veel kans in dat je een scherpe prijs krijgt.
• Laat tijdens een gesprek eens vallen dat je het wel goed vind, maar dat het toch wel duur is. Zo geef je de verkoper de indruk dat je het product wel wenst aan te kopen, maar de prijs je tegenhoudt. Terug plaats je op deze manier druk op de schouders van de verkoper en zal die hoogstwaarschijnlijk al iets extra doen… laat hem doen, maar blijf bij je punt dat de prijs je tegenhoudt.
• Zeggen dat je iets duur vindt is nog niet hetzelfde als beginnen bieden. Bieden of korting vragen, daar wacht je mee tot de verkoper zijn offerte nog eens overloopt. Vraag je daarvoor korting dan zal de verkoper hiermee rekening houden bij het afwerken van zijn offerte (lees bij het verrekenen van zijn offerteprijs)
• Als men je standaard korting geeft dan doe je of je neus bloed en vraag je daarna toch nog extra korting. Afhankelijk van de bedragen kan dit wel lukken, doe wel redelijke voorstellen en vraag niet nog eens zijn standaard-korting.
• Hou eventuele duurdere opties achter de hand, gebruik deze tot na je eventuele bijna-toezegging met de offerte. De verkoper ruikt dan bloed en zal nogal vlug die extra opties gratis geven of aan sterk verminderde prijs om een verkoop direct te laten doorgaan. Als je bijvb. graag een open dak in je wagen had, dan vertel je dit de verkoper niet. Zeg tegen de verkoper dat de offerte van de wagen goed is en je nu (!) wilt beslissen… als het gratis open dak er nog vanaf kan. Doe dit enkel als je daar op dat moment wenst te beslissen.
• Let goed op met onderlinge blikken als je met je partner bent, deze vertellen soms heel veel.
• Laat vrij regelmatig vallen dat je nog in onderhandeling bent met andere zaken. Doe dit altijd, ook al onderhandel je niet met andere zaken… weet dan wel waarover je spreekt en zoek desnoods de nodige info op. Als je een fout maakt heeft de verkoper je door en dit zal die zeker niet laten merken.
• Durf… maar doe het doordacht en niet in het wilde weg.

Zo kan ik een heel boek vullen denk ik, uiteraard zijn deze punten niet van toepassingen als je een nieuw radio gaat kopen. Toch zijn deze zaken niet onbelangrijk als je bijvb. voor een nieuwe wagen, een huis, een keuken, badkamer ed. gaat uitkijken. Eigenlijk in alles waarvoor je offerte vraagt, al zijn het geen regels. Ieder gesprek is anders en ook als klant kunt/moet ge daarin oefenen, aftasten en prikkelen, er zijn nog tientallen tips. Probeer ze gewoon spontaan toe te passen, soms zie ik ook aan mensen wanneer ze bijvb zo’n techniek gaan gebruiken… dit is evenwel fout.

Ik twijfelde om dit te posten omdat sommige zaken me zo evident lijken, toch merk ik veel dat mensen deze punten over het hoofd zien. Of dat ze onbewust verstrengeld raken in het gesprek met de verkoper… want laat me eerlijk wezen… een verkoopsgesprek is er niet altijd om je verwachtingen bloot te leggen, maar ook je kaarten! Is dat bedriegen… nee dat is ver- of aankopen en goeie deals sluiten waarbij zowel de klant als de verkoper tevreden is.

OOoooo, wat mooi! Je ziet er echt héél goed uit in die broek. een prachtig model die je prachtig staat…

Zo ik heb een nieuwe jeans gekocht en blijkbaar sta ik er ongelofelijk goed mee! Al lijkt dit me zo’n standaardregeltje van die winkeljuffrouwkes.

Normaal moeten ze me nooit helpen, ik zoek mijn kledij graag zelf zonder al die ‘goeie raad’. Alleen zocht ik nu al een tijdje een simpele jeans. Een simpele inderdaad zonder frullen, zonder opplooi-pijpen, zonder het gevoel dat die van je kont valt. Een moeilijke zoektocht, zeker als je ene Brooklyn binnenstapt, waar alles door elkaar hangt en een hond haar jongen niet meer terugvindt.
Ze had me waarschijnlijk zien sukkelen toen ze opeens naast me stond met de vraag of ze kon helpen. Uiteraard mocht ze dat, dat zij maar eventjes in de chaos - die zij gecreëerd had - begon te zoeken!

Nen broek die veel te lang was, nen broek die er overdreven fake versleten uitzag, een broek met van die spijkertjes… ik keek haar een beetje aan en vroeg haar of ik een andere keer mocht terugkomen want dat ze me echt niets kon aanbieden die ik leuk vond. Ze schrikt en vraagt of ze dan ook eens mag zoeken in de nieuwe collectie, want dat ze nu zoekt in de solden… arghhh… Ik heb een jeans nodig geen solden!

De eerste broek die ze me daarna bracht… welja, daar stond ik blijkbaar ongelofelijk sexy mee.

MeHot

De laatste tijd hou ik me meer bezig met afspraken van vrienden te verplaatsen en te verschuiven dan met mijn vrienden zelf. Mailtjes vol excuses met teksten gevuld met het alom bekende begrip ‘drukdrukdruk’… van hen dan. Zelf voel ik dat ik er minder energie in begin te stoppen, ik vind het niet leuk om mensen te gaan aanklampen en dan verstar ik in mijn koppigheid dat ze den boom in kunnen en ik wel zie wanneer ze er terug uitkomen. Op andere momenten verstuur ik dan gewoon een licht kwade mail om eventjes mijn ongenoegen duidelijk te maken.

Zo zie je maar… mijn boeiende virtuele persoonlijkheid smelt als sneeuw voor de zon in werkelijkheid [wink].

Echt persoonlijk neem ik het niet, het zal ook wel te maken hebben met het seizoen, de leeftijd, de liefjes, het werk, de afstand en de drukke tijden waarin we leven. Toch heb ik soms zin om te schreeuwen als iemand me weer vertelt dat het ‘drukdrukdruk’ is, alsof het bij mij niet druk is dan. Of ben ik te goed in het verschuiven van zaken en prioriteiten stellen of leg ik andere prioriteiten dan de mensen in mijn omgeving doen.

Zoals ik al meer eens vertelde, moet ik dringend eens wat meer oppervlakkige contacten zoeken. Mensen waar ge gewoon mee zat wordt op café of waarmee ge achter de wijven roept en waar ge voor de rest geen verdere band mee hebt. Al heb ik de vervelende eigenschap om enkel energie te willen spenderen aan mensen die me boeien, de rest negeer ik bijna letterlijk. 10 jaar terug zat ik in zo’n zatte schreeuwende groep en daar concludeerde ik op een moment dat die mensen me niets te vertellen hadden, dus knipte ik de band door. Een goeie keuze, al twijfel ik daarover als ik gedachten als deze heb.

Euchm niemand moet dit hier uiteraard persoonlijk nemen, het is mijn algemene beeld.

‘Katarakt‘ wordt het hoogtepunt van mijn dag vandaag….

joy…

Gisteren… ik hoor het nieuws over de mensen uit Brugge die omkwamen bij een aanslag in Jemen. Echt lang kunt ge daar niet bij stilstaan… en ik ga dan ook verder met mijn werk. Ik moet nog een klant opbellen omtrent een kleinigheidje, maar ik beslis dat wel op een andere dag te doen.
Vandaag… de klant die ik moest opbellen staat vandaag in de krant, omgekomen bij de aanslag in Jemen…

Ook al zijn het ‘maar’ klanten, toch raakt zo’n nieuws je. Zeker klanten die bijblijven zoals die mevrouw, ze vertrouwde me blindelings, ze vertelde me over de ziekte van haar man, we gingen samen tegels kiezen voor haar keuken en altijd had ze een brede glimlach voor me klaar. Ze was in de wolken door ons geleverde werk… jammer genoeg mocht ze er niet lang van genieten. Een klasse-vrouw zoals ze zeggen waar ik veel respect voor had.

Vreemd… ergens ken je ze niet, en ergens toch weer wel. En dat raakt je…

Met een brede grimas kijkt hij in de camera en vertelt hij de kijker vol deugnieterij dat ze een euro opslag willen of dat ze anders blijven staken. Eerst zag je dit in een toeleveringsbedrijf van Ford, toen in de toeleveringsbedrijven van Ford, daarna bij Ford zelf en nu gaat de bal helemaal aan het rollen als ook andere firma’s ‘het licht’ zagen.

Als linkse rakker zou ik vakbondsacties moeten toejuichen, maar dat doe ik niet. De laatste jaren krijg ik namelijk de indruk dat vakbonden hun achterban niet meer in de hand hebben en bij momenten zaken eisen die eerder nadelig is voor de werknemer. Een vakbond zou de werknemer en zijn werkzekerheid moeten beschermen niet zijn achterban achterna hollen als een kieken zonder kop, want dit is zo’n beetje de indruk die ik de laatste dagen krijg. Her en der ontstaan spontane stakingen terwijl de vakbonden in sommige bedrijven nog aan de onderhandelingstafel zitten. De werknemers stoppen en zeggen ‘wij willen ook nen euro’ als een klein kind die jaloers is op een ander die een snoepje kreeg.

Was het niet enkele jaren geleden dat er grote drama’s gebeurden in de automobielsector. hele fabrieken sloten, duizenden mensen verloren hun job en overal weerklonk het gevreesde begrip ‘herstructureringen’. We waren – en zijn – te duur in vergelijkingen met andere landen, om die reden pasten vele automobielbedrijven hun werkschema’s aan. Men leverde wat vrije dagen in, men werkte wat langer voor hetzelfde loon. En op deze manier bleef de spanning erin, maar viel de dreiging een beetje weg.

De toeleveringsbedrijven leven op werk van de grote bedrijven omdat ze net onder het loon van de werknemers in grote bedrijven blijven. Ergens is dit inderdaad niet echt eerlijk, maar offer je werkzekerheid op voor een gelijk loon? Als Ford evenveel moet betalen aan een toeleveringsbedrijf dan als ze het zelf doen, dan doen ze het toch zelf zeker.
De werknemers bij Ford vinden dan weer dat als de toeleveringsbedrijven een euro meer krijgen zij ook een euro meer moeten hebben. Met wat zijn we bezig zeg… dat is nog niet alles, ze willen ook een verlaging van de werkdruk. Een verlaging van de werkdruk betekent voor een bedrijf meer werknemers dus hogere kosten voor hetzelfde werk. En als extraatje wensen ze ook nog eens dat alle tijdelijke contracten een vast contract krijgen. Een vaste werknemer bij Ford verkondigde smalend voor de camera dat ze dit waarschijnlijk niet gaan krijgen. En het is net dat grimasje, dat smalende sfeertje die me tegen de borst stoot… alsof het een spelletje is.

Men kan dit lezen alsof ik hier grote multinationals verdedig, maar dit is niet zo. Ik vraag me alleen af in welke mate men het totale plaatje bekijkt… houdt men er bijvb. wel genoeg rekening mee dat Ford-België begin volgend jaar enkele modellen kan mislopen door die houding. Hebben de vakbonden wel genoeg onderzocht of hun directie wel genoeg speling heeft om tegemoet te komen aan al die eisen. Of is de vakbond er enkel om met een bedrukt gezicht dreigende taal te verkondigen voor de camera?

Voila mijn indruk… deze staat uiteraard open voor tegenspraak.

Persoonlijk heb ik een pessimistisch beeld over onze welvaart binnen pakweg 10 jaar. De mens lijkt me zo hebberig, ik zie het op mijn werk, in de supermarkt, in de winkelstraat. De levensduurte stijgt inderdaad en ons dagelijks brood wordt alsmaar duurder, maar kan men zich niet de vraag stellen dat we misschien ook eventjes moeten afremmen met onze consumptiedrang. Alles puilt uit van zaken die je kunt kopen en het duurste is nog niet goed genoeg, wachten en sparen is geen optie dus storten velen zich op de kredieten. We leven naar mijn mening op het vele verdiende geld van de gouden jaren, al vrees ik een beetje dat de volgende generaties daar nog weinig van gaan genieten. En daar de lijn van vroeger aanhouden moeilijker wordt zeggen we maar eventjes dat de baas ons opslag moet geven, niet?
Als ik dan kijk naar grote bedrijven zie ik die ook maar verschuiven en zoeken naar een plaats waar ze makkelijk(er) geld kunnen verdienen, de lage loon landen raken meer en meer uitgedroogd en nieuwe afzetmarkten evenwel schaarser. Als China dan ook nog eens een deel van de koek wilt begint men zich toch af te vragen hoelang men dit gaat volhouden.

Ah ergens heb ik geen recht van spreken, een maand geleden stond mijn blog in rep en roer omdat ik loonsbesprekingen had met mijn baas. Toch vond ik de sfeer helemaal anders en nog meer de intentie waarom…

Hoopvol kijk ik dan ook uit naar iemand die wel enige notie heeft van economie ed. en die mijn posting wegmaait als oeverloos gelul die kant nog wal raakt.