Outro Spective

Heden ten dage is het paniek alom ten huize Outro. Mijn weegschaal duidde zo’n kleine 78 kg. aan, behoed u dus jonge lezers… de blokjaren bestaan dus wel degelijk.

Grote veranderingen waren er de laatste twee jaar niet in mijn eetpatroon, integendeel het laatste jaar lette ik er meer op dat ik 3 maaltijden per dag at. Ik bande frisdrank uit mijn leven, koeken en snoep werden uitzonderingen, frieten een doodzonde en ik dronk zelfs magere melk ipv halfvolle. Het is nu dus duidelijk dat mijn lichaam daar niet op reageert en mijn eet- en leefpatroon dus andere uitdagingen kent dan wat minder snoepen.

Het grootste probleem zit er naar mijn mening in dat ik zelden zelf eten klaarmaak, op restaurant gaat dit allemaal veel makkelijker en bespaar ik me een afwas. Als ik dan toch thuis eet beperk ik me tot wat kant en klaar gedoe, schaamtelijk eigenlijk als je bedenkt dat ik koken als een hobby beschouw.

Werkpunten:

• zelf koken – aankoop van inductie en deftige oven blijft optie, ook al verklaart iedereen mij gek
• invriezen – geen eten in huis hoeft dan ook de reden niet zijn dat ik rommel koop in de GB
• bewegen – mijn loopplan dringt zich op
• vlees en groenten – graag halveerde ik mijn vleesverbruik (om meerdere redenen) en verdrievoudigde ik mijn groenten hoeveelheid… ambitieus zegt u?

Er schuilt geen ambitie in mij om een Mr.Perfect te worden en het is nu ook niet zo dat ik er ‘dik’ uitzie, maar graag hield ik mijn gewicht toch een beetje onder controle. Al lijkt het me niet zo evident…

Brugge… het zou er lijken op de efteling, de tijd zou er stil staan of het zou er ‘artificieel’ zijn. Iedereen heeft er wel zijn mening over, maar er kan niet ontkend worden dat Brugge deze week hot-news was. Het voetbalstadion-verhaal kent een vreemde wending en een (Joodse) fantast valt blijkbaar door de mand

Het voetbalstadion zorgde binnen de Brugse poorten – en ver daarbuiten – al voor mening discussie. Zowel voor de voorstander als de tegenstander zijn de plaatselijke politici kop van jut. Ze zouden het project tegenwerken of ze zouden er teveel voorstander van zijn en te weinig het Brugse karakter bewaren. Wat er ook van zij… het stadium zal er wel komen en onze burgervader draait aan het rad dat hij dit niet helemaal gewild heeft. Weerwerk kwam en komt er van enkele plaatselijke actiegroepen, maar veel aandacht kregen ze niet. De goed gedetailleerde plannen, de uitgebreide 3D schetsen, simulaties en maquettes daarentegen werden bewonderd, bewierookt en gefotografeerd. De bullebak van ClubBrugge mocht onlangs zelfs het hoofdjournaal sieren dat het nu of nooit was en dat de politiek een standpunt moest innemen.
De gemeenteraad die al vlug volgde werd bestookt met pers, supporters en allerlei randfiguren. Het was voor de politiek dan ook kleur bekennen, een nieuw stadion of het huidige opwaarderen. Verrassing alom toen men er ook nog een leuke tsjeventruc tussengooide, een nieuw voorstel… een stadion zonder winkelcentra op een andere locatie. Als je een minuut dat voorstel bekeek wist je al vlug dat dit geen voorstel waardig was, ze had enkel – naar mijn mening – de schijn dat er tegenwerking was om de zelfstandigen in de binnenstad te beschermen. Of ik hoop toch dat dit de intentie was, want anders zag ik er niet zo direct het nut van in…
Uiteraard koos men voor het supersonische voetbalstadion met winkelcentra en gouden toiletten…. Of het er komt is nog niet helemaal zeker, als ik me niet vergis zit het nu bij VanMechelen.

Dan hadden we ook nog die fantast! Enkele weken geleden werd een Joodse toerist vrij brutaal uit een café gezet om zijn keppel, of dit was toch zijn verhaal. Het blad ‘Joods Actueel’ sprong op dat verhaal en sprak zware taal naar onze stad en zijn diensten. Ze smeerden het verhaal uit alsof Brugge een antisemitische politiestaat was en ook hen was enige overdrijving niet vreemd [wink].
Na onderzoek blijkt nu dat de man een fantast is en hij het in Nederland ook al bont maakte met zijn verhaaltjes. Vreemd genoeg werd dit tegenbericht niet verspreid door JoodsActueel, want die huldigen zich nu in een deken van stilte. Nee het was onze redder, onze burgervader, die in de media nu een rechtzetting en excuses eist van JoodsActueel. Al willen die nu eerst het volledig onderzoek afwachten, vreemd… waarom hadden ze dit niet van in het begin dan gedaan.

Een mens houdt zich staande terwijl al zijn zekerheden onder zijn voeten wegzakken. Zijn ingebeelde zekerheid hoe hij dacht te denken, hij ervaart een evolutie die eerder een oncontroleerbare revolutie is. Hij houdt zich stil en probeert hier en daar nog wel wat te redden, maar het meeste gaat verloren. Men zou het nadien kunnen opbouwen, maar ergens vind die wel rust in die revolutie. Het was misschien eens gewoon (hoog-)tijd voor iets anders.
Al beseft die ook wel dat er na een revolutie eerst wonden gelikt moeten worden, dat men zich terug eventjes moet heroriënteren om na een tijd dynamisch en energievol de nieuwe weg in te slaan.

Wel dat gevoel heb ik zo’n beetje met mijn beeld op relaties, de laatste maanden is er een heuse beeldenstorm gaande. Enkele maanden geleden zat ik nog altijd in volle overtuiging te verkondigen dat relaties me saai leken en liet de gedachte aan relaties me eerder wegstappen dan toestappen. En nu… nu is alles anders, toch in mijn denken… voor de mensen van de goeie hoop. Al is het wel rustgevend dat mijn denken niet meer onrustig wordt bij de gedachte aan een relatie. En zoals ik al eerder schreef praat ik er ook openlijker over met mijn vrienden en merk ik dat ‘misschien’ wegvalt in mijn gesprekken. En merk je dat de hardheid wordt vervangen door de zachtheid…

Al ga ik hier niet oeverloos zeveren over mijn relatiebeeld… net als seks moet je zulke zaken vermijden op een blog, zelfs dit geschrijfsel flirt met de grens of gaat er zelfs over. Toch viel me iets op in mijn gesprekken met vrienden.

Wanneer ik vroeger vertelde dat ik geen relatie wenste of als ik openlijk mijn twijfel uitsprak dat een relatie wel niets voor mij ging zijn… wel dan kreeg ik meestal de reactie dat relaties en liefde je overvallen. Je mocht het niet forceren en er niet naar op zoek gaan, liefde dwarrelde uit de lucht en maakte je hoofd gek. Ze liet de aarde trillen waardoor je slappe benen kreeg bij het zien van die andere… of was dat van iets anders.
Wanneer ik nu vertel dat ik na al die jaren het gevoel krijg dat ik eindelijk wel klaar ben voor een relatie en er veel minder twijfels over heb… wel dan krijg ik de vraag, ‘en hoe ga je het aanpakken’.

Euchm.. Rewind… maken ze me al jaren wijs dat de liefde onverwachts engelengeluid in je oren blaast, blijkt nu dat de liefde iets is waarvoor je moet werken en ijveren.

Hoe we dat gaan aanpakken, het blijft een goeie vraag… mijmert verder…

en dat ik raar ben hebben ze me al genoeg gezegd [wink]

En ik wil spreken, maar ik zwijg
En ik wil schrijven, maar ik blokkeer

En ik wil breken, maar… het barst….

Zondagmiddag en zonnig… zondagmiddag en lui. Zou ik fietsen of zetelhangen, actief zijn of passief.

Passief zijn leek me wel wat, tot ik me bedacht dat de wijn van gisteren, de vriendschap, het eten, de hapjes, de champagne, de gesprekken… nog verwerkt moeten worden.

Deze middag schreef ik een halve blogpost over de Joodse gemeenschap die klacht neerlegt tegen Alex Agnew voor zijn uitspraken in P-magazine. Met Joden lacht men namelijk niet of over Joden spreekt men geen kwaad. Ik dacht die blogpost vanavond af te werken tot ik…

… deze avond het volgende las…

JERUZALEM – De aardbevingen die de afgelopen tijd voelbaar waren in Israël zijn het gevolg van de groeiende acceptatie van homo’s. Dat heeft Shlomo Benizri, parlementslid van de orthodoxe joodse Shass-partij, woensdag beweerd.

Aardbevingen die het gevolg zijn van homo’s…

Ik ben benieuwd… gaan de Joden zich hier nu ook kwaad overmaken, of vinden ze het wel ok dat homoseksuelen gestigmatiseerd worden met een discriminatie – in sommige middens – tot gevolg. Ik zal er maar niet teveel op hopen…
En ja ik weet wel dat die uitspraak van één man is en niet van een hele groep. Al mag men als groep zo’n uitspraken wel eens ontkrachten of zich ervan distantiëren.

Nogmaals… religie moesten ze verbieden. [korreltje zout]

Elke dag loop ik er wel langs en kijk ik vol bewondering door het uitstalraam. Mijn glimlach weerspiegelt in het raam, mijn ogen glinsteren als rondslingerende diamanten en het voelt warm aan ook al is het koud.
Enkel het raam weerhoudt me ervan om het vast te nemen, enkele centimeters scheiden me. Scheiden me van de ontdekking of het even zacht en liefdevol is als de dingen die het bij me oproept.
En de winkel, die blijft gesloten, die is al jaren dicht en een deur inbeuken is mijn ding niet. Laat staan dat zo’n aankoop mijn ding zou zijn…

Climbing Up the Walls with Radiohead

Vorige week ging ik heel gezellig eten met één van de leukste meisjes uit Gent. Ze nodigde me namelijk uit om op een doordeweekse donderdag te gaan eten, lekker te gaan eten. Al had een romanticus als ik – kuch – al vlug door dat het net dan Valentijn was. Een ontluikende liefde, een aanbidster, de vrouw van mijn leven… of gewoon heel aangenaam gezelschap zonder meer? Met enige voorkennis van zaken was ik vrij zeker van het laatste…

Een koude avond, een ondergrondse parking dichtbij en druk verkeer naar een stad waar ik wel van hou. En van ver zag ik haar al staan bibberen, ijsberend op het St.Baafsplein zoekend naar een zitplaats… zoveel te laat was ik toch niet. We gokten erop dat ‘De Foyer‘ wel ergens in die schouwburg zou zijn die het St.Baafsplein sierde. De Koninklijke Nederlandse Schouwburg om precies te zijn, een Neorenaissance bouwwerkje. En ja hoor, na een geïmproviseerd cafeetje (?) te doorlopen op het gelijkvloers en de statige trap naar het eerste verdiep te nemen, vind je nogal vlug DeFoyer.

Een hoge mooie ruimte verwelkomd je, gedempt maar gezellig licht, historisch en modern, streng en luchtig. Obers die je met een losse beleefdheid verwelkomen en je tafeltje aanwijzen, of moet ik eerder zeggen die je de rij tafeltjes naar keuze aanwijzen. Eens gesetteld brengt men je een stapeltje kaarten met enkele aanvullingen. Het is wat zoeken tussen die aperitiefkaart, menukaart en een wijnkaart met daarnaast nog een los A4-tje met het Valentijnsmenu en een bijvoegsel met de suggesties. Allemaal lekkere zaken voor ‘maar’ een brasserie, het wordt dan ook een klein beetje moeilijk kiezen. Een aperitief om de keuzes eens rustig te bekijken mag men inderdaad dan al brengen, voor mij m’n rode porto. Vraag me niet waarom, maar meestal kies ik een rode porto… alsof het moet. Na wat geklink en een aanval op het bijgeleverde schoteltje borrelhapjes, brengt men ons ook een ‘versnapering‘ voor het wachten. Er zou een woord voor bestaan maar het ontglipt me… Een garnaalkroketje (dacht ik) en een mousse van zalm, zalmmousses zijn zo mijn ding niet, ik slik het meestal vlug door.
Als we onze keuzes doorgeven aan een enthousiaste ober merkt die fijntjes op dat we de kaart later nog mogen vragen voor de wijn. Hij had uiteraard gelijk, want onze aperitief ging het nu ook zolang niet meer trekken. Een paar minuten later vraag ik dan uiteraard ook nog eens de wijnkaart, als echte wijnkenners maken we onze keuze. Ik kies het land, mijn gezelschap de kleur, een witte Argentijn dus. Proeven als een echte doe ik nog minder graag, meestal zorg ik er met een trucje voor dat mijn gezelschap wel moet proeven. De ober merkte mijn trucje op en stelde mijn gezelschap gerust dat ze enkel maar moest proeven of er geen kurksmaak was. Een lekkere wijn, maar jammer van de – voor mij dan toch – geurloosheid. Ik hou van wijnen die mijn reukorgaan prikkelen, telkens opnieuw en opnieuw.
Een rundcarpaccio met basilicum, rucola en parmezaan als voorgerecht is niet meteen de meest avontuurlijke keuze, maar dit is ook niet altijd nodig. Zolang alles maar vers en verzorgd is en voor zover ik daarover kan oordelen was dit alles aanwezig. Heerlijke genieten en het bonte allegaartje van Engelse cliché toeristen, het hautaine koppel en het passieloos koppel omringen ons hierbij.
Het hoofdgerecht die daarop volgt ziet er niet alleen lekker uit… het ziet er dan ook nog eens veel uit. Gebakken Zalmfilet, een vleugje ‘Noilly Prat‘ en verse zurkel met verse spinazie, dit is toch de beschrijving. Op mijn bord vond ik ook nog enkele heerlijk gebakken aardappelschijfjes! Heerlijk smullen, het is wat zwoegen… maar ik krijg mijn bord met plezier leeggegeten. Als de ober onze wijnglazen vergeet te vullen nemen we al vlug zelf de fles bij de hand om onze glazen met godenvocht te vullen.
En of we een dessert willen! Hier met die kaart… zelf pik ik er een Crème Brûlée uit, de chocolademousse zou teveel worden. Om dan volledig af te sluiten met een heerlijke koffie.

We waren heerlijk voldaan, het eten, de locatie, het interieur, mijn gezelschap (!)… alles om een leuke avond te beleven dus. Deze is echt aan te raden, ook zonder mijn gezelschap is het er nog de moeite waard! [wink]

[Website DeFoyer] 

Dorst van het fietsen, een winkeltje opzoeken lijkt me een goed idee.. enkel nog mijn fiets parkeren. Die witte gevel 3m. verder leek me wel wat, dus stuur ik mijn fiets gezwind een verlaagde zone in het voetpad op. Op 1.5m. van het plaatsje belemmeren enkele toeristen mijn pad.

‘excuseer, mag ik er eventjes langs’… Verbolgen kijkt de heer me aan, hij recht zijn rug en spuwt me kordaat een NEE in het gezicht. Dat ik niet op het voetpad mag rijden en dat de weg daar is… en dat hij al zeker niet aan de kant zal gaan voor mij. Het zwarte die voor mijn ogen verschijnt probeer ik te negeren en ik probeer vriendelijk uit te leggen dat ik enkel mijn fiets wens te parkeren, dus als het eventjes kan, hij opzij gaat. Een vrouw trekt bijna zijn mouw af en verteld hem te zwijgen en aan de kant te gaan, terwijl hij en ik elkaar staalhard in de ogen blijven kijken. Daar die zijn verhaaltje blijft herhalen onderbreek ik hem… ik duw mijn fiets wat meer naar voor en vertel hem dat ik hem straks zal achtervolgen om hem op foutjes te betrappen. Dat slaat hem een klein beetje uit het lood waarna ik mijn fiets hard doorduw en hij wel opzij moet gaan… 1.5m verderop parkeer ik mijn fiets tegen de gevel.

God wat heb ik een hekel aan zo’n autoritaire kwezels.

Het was niet zo heel laat toen ik mijn favoriete parking in Gent terug opzocht, de Reep, veel voor weinig geld. Bijna vlakbij zag ik een oude man sukkelen aan de betaalautomaat, vertwijfeld rond zich aan het kijken, zoekend naar hulp. Aangekomen laat ik hem nog wat sukkelen, tot die me aankijkt en vraagt of ik weet hoe die automaat werkt. Gehaast was ik niet, dus leg ik heel ‘deskundig’ al die knopjes en gleufjes uit.

Wapperend – of beefde die mens gewoon zo hard – probeerde die met zijn biljet van 20 euro te betalen. Het leek me zinloos om mijn terughoudendheid naar de combinatie biljetten versus betaalautomaat uit te leggen, dus liet ik hem rustig doen. Eén keer, twee keer… na de derde keer kijkt die me aan en vertel ik hem dat biljetten de neiging hebben niet aanvaard te worden. Ik vraag hem dan ook of die geen muntjes heeft. Paniek alom, hij heeft geen ander geld om die anderhalve euro te betalen.

Was het omdat ik niet langer wou wachten, omdat ik in een vrijgeving bui was of gewoon op een hulpvaardige jongen wou lijken… maar zonder dat hij het zag gooi ik een anderhalve euro van mijn geld in die gleuf. ‘Zo gij kunt weer vertrekken’, vertel ik hem, waarna die me verbolgen aankijkt en wantrouwig zegt ‘ah oe bedankt’.

Al schuifelend begaf die zich naar z’n wagen…