Outro Spective

Die wijvenweek kon me wel bekoren! Al bedoel ik daarmee niet dat ik al die wijvenblogs heb gelezen, maar hier en daar een graantje meepikken over hoe sommige wijven over hun borsten denken is altijd wel amusant. Ik hou sowieso wel van ‘het leven zoals het is‘ verhaaltjes.

Nog leuker werd het toen de venten meeschreven met die wijven. Venten die hun wijfelijk denken nuchter uitsmeren voor hun medemens hebben bij mij altijd een streepje voor of eerder mensen met een gezonde dosis zelfrelativering. Nen Johny met een gepimpte Golf GTI reken ik daar niet direct bij, mijn vooroordelen zorgen daarvoor.

Nieuw in Gent – een nieuwe blogger, als ik zijn archief mag geloven, die deze middag op een bijzonder aangename manier mijn middagpauze verzorgde. Lange teksten vol details, zijsprongen en amusant beeldmateriaal. Jeudige overmoed, beginnend enthousiasme… ik weet het niet, wat ik wel weet is dat deze blog in mijn feedreader verdween en ik hier nu reclame maak. Uitzonderlijk als ge u bedenkt dat ik zelden op regelmatige basis blogs lees van onbekenden.

Heel onbekend is die wel niet, merkte ik op, hij behoort tot ‘de bende van netlash‘… dacht ik.

Krulhaar dat had hij! Die jongen die ik allang was vergeten, maar nu – om de ene of andere reden – al enkele dagen in mijn hoofd rondwandelt. Het moet ergens in het tweede jaar geweest zijn dat we elkaar leerden kennen. Stilletjes en op het gemak schoof die mijn leven in, niet sterk aanwezig maar altijd wel in de buurt. Hij was zacht en lief en we brachten evenwel onze tijd in stilte door. Echt diepe gesprekken hadden we nooit en over de blik in zijn ogen stelde ik mezelf zelden vragen.

Een jaar na mijn schooltijd zag ik hem toevallig eens opnieuw, na de eerste blijk van herkenning stond die al glunderend naast me. En daar was die blik terug, toen vond ik die vreemd al vond ik het wel aangenaam hem terug te zien. Mijn andere vrienden stonden buiten ongeduldig op me te wachten dus liet ik hem en zijn blik achter…

Nu herken ik die blik en dat gevoel… maar zijn naam.. die weet ik niet meer.

DST-instellingen zijn bijgewerkt

Zomeruur verdomme, en ik maar blij wezen met mijn vroege ontwaken op een zondagmorgen… NOT

Ik zou het willen schrijven hoe een boek me in beroering bracht, hoe het uren na zijn einde nog altijd in mijn hoofd spookt, hoe de personages nog altijd in mijn hoofd verder leven. Ik zou willen vertellen hoe ik de start van het boek met lange tanden tot me nam, maar het verhaal verder verslond met huid en haar. Vertellen hoe een liefdesverhaal me uit het lood sloeg, hoe ik leek op een oma met een stationsromannetje.

Maar dat kan ik niet echt, omdat ik niet weet hoe.

Hoe omschrijf je dat je hart sneller sloeg, dat je hunkerende naar de volgende bladzijde, het volgende hoofdstuk. Dat je alles liet vallen voor die letters, de ene na de andere… hoe je verder dreef op de zinnen en je ademloos overging naar de volgende alinea.

En eigenlijk wil ik dat niet vertellen… ik schreef dat enkel omdat ik las wat ik soms voel, omdat wat ik soms voel zo kon omschrijven, alsof het een boek was.

DOE IETS… zei men me vandaag, wel mijn boek is uit en het was prachtig.

Oja, wie iets over het boek wenst te lezen, doe dit dan hier [klik]

Had dat wijf nu weeral seks? Het was vandaag nu al de derde of de vierde keer dat ik dat gebonk boven mij hoofd verdroeg. Gegiechel, gebonk, ge-oh’s en ge-ah’s. Het is wat met zo’n wijf die boven je woont. Opeens geklop op mijn deur, het wijf van hierboven stond beneden. Allerlei scenario’s spookten door mijn hoofd en hulpvaardig als ik ben, maakte ik me klaar om haar sekspop af te lossen.

Glimlachend en haar losse zelve zijnde staat het wijf me aan te kijken. Ze excuseert zich voor het gestommel, want haar neefje en nichtje blijven logeren en spelen op de WII.

[Wijven zijn schattig].

Omdat zij het beter kon…

schuifelen op ijs, wegzakken in een massa sneeuw, ploeteren in een smeltende brij.. de zondagse wandeling was een beetje avontuur. een goeie vijf uur onderweg in een aangenaam zonnetje en een heerlijke stilte. beetje afgeweken van de geplande route en uiteindelijk met zompig schoeisel terug de bewoonde wereld in gestapt. een witte waalse pasen, het is eens iets anders.

Waaraan ik nog toevoeg…

Eindeloos rondrijden, zoeken naar de plaats waar het ons goed lijkt. Kleine wegen zonder tegenliggers, waar de zon zalig schijnt, maar ook waar de zon plaats maakt voor regenbuien. Een depressie die veranderde in een heuse sneeuwstorm met duizenden vlokjes. Schuiven met de wagen op die vlokjes, bij de zoveelste heuvel hopen dat je er deze keer terug overraakt. Een hotel uit Het boek kiezen, ontvangen worden door vriendelijkheid, aanschuiven voor een uitstekend maal. De zaligste gerookte forel van het land gevolgd door de vreemdste scampi-saus ooit. En de dag erna urenlang wandelen en genieten, stilte, natuur, schoonheid, rust en menseloosheid. Met op het laatst positieve Limburgers waarvoor het altijd ‘niet ver meer is’.

Dit terzijde.

Een uurtje geleden heb ik aan de noodrem getrokken!

Een week keihard werken, een verlengd weekend met een uitstap in zicht, nog een laatste vergadering bij animo. De regen deert me niet, maar waar is mijn portefeuille… na een kwartier zoeken is het wel duidelijk dat ze niet in mijn huis ligt. Een bezoek aan mijn wagen brengt geen soelaas… mijn bankkaarten, mijn geld, mijn identiteitskaart! Zeiknat van het lopen naar mijn wagen zoek ik nog eens mijn huis af, daar gaat mijn weekend… geen geld. Net voor ik iets begin af te breken beslis ik nog eens naar de supermarkt terug te rijden, misschien verloor ik ze daar. Zeiker dan zeiknat kom ik terug bij mijn wagen, start ik de motor en vind ik mijn portefeuille… tussen de zetels.

De vergadering gaat me niet meer lukken hoor… ik zet me een beetje in de zetel en luister naar Sam Gooris in ‘Zo is er maar één’…

[zucht] – eens goed slapen zal me goed doen zeker!

• Zondag 11u – samen met de zus gaan lopen en merken dat ik toch wel nog conditie heb. Vlotjes loop ik toch met haar mee om toch bewust af en toe een pauze in te lassen om te wandelen. Mijn idee om met een programma te beginnen laat ik al vlug varen, het gaat goed en het is leuk! Alles samen ben ik zo’n klein uurtje bezig waarvan iets meer dan 1/3 wandelen. Gemiddelde hartslag 174, max. 188

• Maandag 8u – manmanman, mijn kuiten doen zeer en mijn scheenbeen ook! Mijn scheenbeen begod, ik loop er zelfs een beetje vreemd door. Toch vind ik alles nogal meevallen en kijk ik al uit naar de dinsdag, want dan gaan we terug samen lopen.

• Dinsdag 7u – mijn knie maakt we wakker, dat belooft niet veel goeds. Een knieband en een ontstekingsremmer brengen wat soelaas, een wandeling van een uurtje door de brugse binnenstad evenwel. Al annuleer ik wel mijn loopafspraak met de zus.

• Woensdag 18.45u – thuis van het werk! Ik wil lopen, misschien wat minder dan de eerst keer, maar ik ga lopen. 3x 5 minuten met telkens een wandeling van een minuutje. Het lukt me vrij goed, ik strompel niet al puffend en blazen langs onze zwanenslaapplaats. Ik heb zelf nog adem over om andere lopers te begroeten, blijkbaar hoort dat. Gemiddelde hartslag 166, max 194.

Het lopen gaat me wonderwel goed af, ik tel zelfs de dagen af tot mijn volgende loopmoment. Het brengt me meer tot rust dan fietsen en ik heb ook veel meer het gevoel te sporten. Fietsen doe ik – bij momenten – ook vrij intensief, maar dan eerder al spelend en al spurtend tussen de toeristen… hondjes ontwijken en zo. Toch gebeurt een beetje hetgeen waarvoor ik bang was, mijn knieën protesteren enorm, waarschijnlijk heb ik er morgen terug last van.
Volgende week bezoek ik dan ook hoogstwaarschijnlijk mijn huisdokter – die ook sportdokter is.

Oja, op het einde van je loopschema nog een spurtje inzetten om het groen licht te halen is niet zo’n goed idee. Het leek wel alsof ik aan een ketting hing!

Christophe vraagt:”Hoe is die nieuwe van Monza trouwens?”

Goedkoop, dat was het eerste wat ik dacht bij de nieuwe cd van Monza. Ik had hem al omarmd, gekoesterd en bekwijld, toen ik opmerkte dat de prijs maar een luttele 9.99 euro bedroeg. Een ‘tijdelijke introductieprijs’, schrijnend vind ik dat. Mensen die met hun volle hart muziek maken moeten daar naar mijn mening goed voor vergoed worden. Bij deze vraag ik me dus af of Stijn Meuris onderbetaald is, of dat andere groepen gewoon teveel geld voor hun muziek vragen.

Stijn Meuris is trouwens cool! Een doordacht mens die zinnigere dingen te zeggen heeft dan een hele week één kijken.

De cd vind ik trouwens goed, een reden heb ik daar niet altijd voor. Ik hou van het tekstuele, het verhalende, de woorden die kloppen en de dubbele bodems. En ook een beetje om het weemoedige die ik telkens in zijn muziek kan terugvinden. De muziek laat me zonder reden zoeken naar iets, laat me mijmeren en nadenken.

Zoals ze in DeMorgen zeggen – Niemand klinkt als Monza -

De levensduur van een blog… bestaat die, of gaat die levenslang mee. Het viel me op dat ik al enkele jaren aan het schrijven ben en het verwonderde me dan ook dat sommige hier al jaren lezen. Af en toe komen ze weer boven of hoor ik het van hen persoonlijk dat ze me nog volgen. Dan stel ik me de vraag hoelang ik nog ga schrijven, schrijf ik nog over 10 jaar of is het bloggen dan digitale geschiedenis.

Momenteel heb ik er minder zin in en blijkbaar merk je dat ook aan mijn bezoekersaantallen. Waar ze enkele maanden geleden hoge toppen scheerden met bezoekersaantallen tot over de 80, raak ik nu nog met moeite boven de 50. Vandaag een nieuwe dieptepunt met – op dit uur toch – 17 lezers. Het lijkt wel alsof ik een groentje ben die net zijn eerste blogstapjes zet. Vreemd vind ik dat…

Schrijven met bepaalde zoektermen in gedachten is mijn stijl niet, zelfs mijn titels pas ik aan zodat zoekmachines me niet altijd vinden.