Outro Spective

Hoorde u het al?

De Britse homo’s staan weer op de barricades, ze schreeuwen om Heinz-producten te boycotten. Heinz – ja van de ketchup – had namelijk het lef om een reclamespotje te maken met daarin twee kussende mannen. Alleen rekende ze niet zo op negatieve reacties van de kijkers en als die dan ook met een paar honderd beginnen toestromen, nemen ze de beslissing om het spotje uit de ether te halen.

Nu zou je zo denken dat de homo-gemeenschap blij zou zijn met een bedrijf die toch al het initiatief neemt om homoseksualiteit als ‘normaal’ te beschouwen. We weten ondertussen wel dat iedereen dit als ‘normaal’ beschouwt, maar meestal gaat die gedachte tot het punt iemand zegt dat hij niet zo hetero is als ze denken. De vertwijfeling of verwondering slaat dan meestal toe… wat voor mij er dan weer op wijst dat het toch nog niet zo evident is. Vandaar dat ik ook niet verwacht van multinationals dat ze eventjes hun nek gaan uitsteken alsof hun leven ervan afhangt, dat ze het een beetje doen lijkt me al mooi.
Ipv die evolutie te stimuleren met iets positiefs haal de homo-gemeenschap keihard uit met een oproep om hun producten te boycotten. Naar mijn mening hadden ze beter het positieve aangegrepen en het bedrijf de hemel ingeprezen om hun initiatief, maar de negatieve reacties van de kijkers aangeklaagd.

Nu heb ik zoiets als…. ‘relnichten’… maar misschien ben ik verkeerd.

[bron]

Verliefd zijn in vlagen… kan dat? Zo sporadisch en opeens, nog terwijl je zegt dat er niets aan de hand is. Dan zit je een tijdje met spanningen in je lijf, doet je buik vreemd en glijden je gedachten telkens af naar één onderwerp.

*neemt nen Dafalgan*

Of het kan… ik denk dat het eerder van mogen is.

*neemt nog nen Dafalgan*

Auto’s vliegen ons voorbij, ze drummen andere wagens naar de kant of schieten net voor je neus voorbij. Het is zondagmiddag en behoorlijk druk op die snelweg, we bevinden ons in Antwerpen… uiteraard. En tussen al die drukte toch een mooi beeld… een oudje rijdt op zijn dooie gemak met zijn rode wagentje tussen dat verkeer, en langs hem vliegt iedereen drukdrukdruk voorbij. Het lijkt wel alsof die stilstaat, op [pauze] gezet terwijl de anderen op [FastForward] staan.

Misschien maakt die oude man nog het sluitstuk van de Antwerpse ring mee, de LangeWapperBrug. Het pronkstuk van het Antwerpse stadsbestuur… of toch niet. Wat al maanden of jaren besproken werd stuit opeens op een storm van kritiek, het lijkt wel alsof ze achter de hellepoort zaten te wachten. De brug is lelijk, te duur, dodelijk en de domste beslissing in de Antwerpse geschiedenis en dit alles met het magische argument ‘fijn stof’.

Los van de brug geeft het me toch wel stof (hebde hem) tot nadenken.

Groen! speelt het hard… het lijkt wel alsof ze eindelijk een stok hebben waar ze hard mee kunnen kloppen en waarbij ze wel dicht bij de mensen raken. De opwarming van de aarde bleek een tijdje terug soms nog teveel een ver-van-mijn-bed-show, maar die LangeWapperBrug, die zal het geweten hebben! Mieke Vogels kon je al meermaals voor de camera’s opmerken, briesend en spuiend over die ‘domme’ beslissing van een brug. Vol compassie voor al die kindjes en ouderen, en de achtergestelde groep die al het stof zal eten.
Ze maakten er bij Groen! zelfs een liedje over en laat me eventjes citeren…

’t Stad naar de haaien
Laat u niet naaien….

Wel of ‘t stad naar de haaien gaat weet ik eigenlijk niet, ook weet ik niet of de het alternatief zoveel beter is. Onderzoekers wezen uit dat bepaalde groepen mensen vroeger zullen sterven door de Lange Wapper Brug, maar ik hoorde nergens cijfers over hoeveel mensen er sterven als het verkeer in Antwerpen blijft vastlopen. Ik hoorde ook dat een tunnel veel beter zou zijn voor het fijne stof en het lawaai, maar ik hoor nergens welke gevolgen het bouwen van een tunnel heeft voor de stad Antwerpen. Het laten uitschijnen dat een tunnel geen overlast bovengronds veroorzaakt lijkt me wat ’stout’.
En met al die nieuwe energiebronnen, vraag ik me af of we binnen 10 jaar nog vragen stellen over ‘fijn stof’…

Ik ga me niet uitspreken of de brug nu al of niet een slechte beslissing is, naar mijn gevoel wel… En ik wens hire ook niet te vertellen dat het allemaal zo erg niet is, wat ik wel even in de kijker wou plaatsen zijn de vele reacties die eigenlijk vanuit een buikgevoel reageren.

Het zijn tijden van populisme, maar ergens stoort het me dat Groen! zo openlijk in die boot stapt. Iedere tegenargumentatie wordt netjes van de tafel geveegd met emotievolle argumenten als ‘er ligt een schooltje onder de brug’ of ‘de brug gaat over de achtergestelde buurten en niet over het schoon verdiep’. De mensen verdienen naar mijn mening een betere politiek, een politiek die eerlijk is en die feiten naast elkaar legt en dan reageert ipv als een jong veulen rond te springen zonder echt te weten welke richting.
Dat de meeste inwoners tegen de brug zijn kan ik best begrijpen, maar het uiteraard uitermate makkelijk tegen iets te zijn zonder rekening te houden met de alternatieven. En ik hoor ze al roepen dat de tunnel Het alternatief was, maar ik ben er zeker van dat mocht men deze piste gevolgd hebben er evenwel bakken kritiek ging komen. Dat het volk zo zit te roepen daar kan ik nog mee leven, maar dat een politieke partij de schijn wenst op te wekken dat bijvb een stadsbestuur zijn beslissingen laat afhangen van het feit dat het niet de dure wijken treft maar eerder de achtergestelde of dat de brug de doodsteek is voor Antwerpen. Met zo’n zaken heb ik het moeilijk.

Ik hunker naar politici van den oude stempel, die uitspraken deden en beslissingen namen die goed waren voor het volk en niet voor de nakende peilingen.

Gisteren ronde ik de eerste lesweek van mijn StartToRun- programma af, en het ging wel!

Een tijdje terug was ik al begonnen met een eigen trainingsprogramma, betweter als ik ben. Alleen forceerde ik me keer op keer waardoor er na enkele loopsessies een overbelasting aan heup, knie of hiel vormde. De motivatie was na een paar weken van lopen, herstellen en opnieuw herbeginnen al vlug gesmolten. Een maand rust en een nieuwe ipod zorgden ervoor dat ik terug de motivatie vond om het opnieuw te proberen, maar dan met de hulp van mijn persoonlijke trainer, Evy Gruyaert.

Het lopen met de podcast gaat bijzonder goed en dan eerder op het gebied van overbelastingen. Waarschijnlijk forceer ik me minder en wissel ik nu goed af tussen loop- en wandelmomenten wat ik op zelfstandie basis waarschijnlijk veel te weinig deed. Ook liep ik altijd veel te snel, met de muziek in je oren is het al veel makkelijker om je tempo te bepalen. Enkel de ademhaling is een nieuw probleem, daar Evy me altijd zegt dat ik er op moet letten… meestal stokt ze dan of adem ik volledig uit het ritme.

De Podcast is niet meer te downloaden op de één-site, maar verschillene andere websites bieden hem wel nog aan. Onder andere mijn loopwinkel te Brugge [klik hier voor de podcast]

Enkele cijfers voor mezelf…

• LES 1
  Hartslagmeter-probleem

• LES 2
  tijd – 18:11 min
  In zone 125-163: 7:35 min
  Gemidd hartslag: 146
  Max. hartslag: 173

• LES 3
  tijd: 25:14 min
  in zone 125-163: 11:46 min
  Gemidd. hartslag: 132
  Max. hartslag: 170

Eigenlijk volg ik dit programma omdat ik wil weten of Evy in de laatste les u nog altijd even ‘origineel’ motiveert.

Muziek, de laatste tijd haal ik er constant Belgische groepen uit. Niet dat ik er echt op let, maar blijkbaar hebben we heel wat kwaliteit al of niet ontdekt. Men weet dat recensies niets voor mij zijn, ontdek en als het je bevalt… koester het!

Ghinzu – goeie muziek heeft zijn tijd nog om van te houden, maar soms ontdek je toch van die groepen die op slag je minnares of minnaar worden, waar je jezelf passievol aan overgeeft en blindelings vertrouwen in hebt. Ghinzu is een Belgisch groep die ik vandaag – tijdens dit schrijven – ontdek. Een groep die bijna onmiddellijk mijn gevoelige snaren kan raken en mij kan beroeren. Een origineel geluid die zowel gevoelig klinkt als hard, of die gevoelig kan zijn… maar ook hard uit de hoek kan komen. Je wordt er bij momenten zo’n beetje stil van om open te staan voor de energie waartoe ze je leiden.

Motek – ze bevielen me wel toen ik ze hoorde op StuBru, ze lieten me een beetje denken aan Tomàn of Pillow. Muziek die je bij momenten sterk verrast en blijft boeien, klanken die nooit vervelen ook al beluister je bij momenten 4 keer naar het zelfde nummer. LastFm registreert me bij deze als TopListner! Echt een eer vind ik dit niet, daar ik de cd’s nog maar pas heb.. blijkbaar werden ze nog niet helemaal ontdekt, een ware zonde weliswaar.
In een korte tijd kocht ik eerst hun EP om me daarna te storten op hun nieuwe CD, beide zijn uitermate lekker al is het kortere EP wel mijn favoriet. Ik hou van die sfeer van muziek, waar weinig gezongen wordt en men de klanken zijn werk laat doen.

T(iet)tjes vroeg zich af wat we langshier bedoelen met ‘nen goeien buk moet stinken’, maar ik durfde er niet op te antwoorden. Ook mijn mening over deze uitspraak moet ik jullie onthouden… jammer e!

Vol verwondering bekijk ik de envelop van voor naar achter, ‘dadelijk af te geven’ en de vermelding van een deurwaarder. Een deurwaarder is me een vreemd iets en meestal zal men je aanraden deze mensen te mijden. Schulden heb ik niet en al starend vraag ik me af of deze mensen ook in erfenissen handelen. Met een scherp mens snij ik de enveloppe open en lees ik aandachtig de officiële brief. Een lijkt wel een soort van romantische zoektocht, want de brief is een tip naar het antwoord! Vol nostalgische beleefdheid verzoekt de deurwaarder me om een brief op te halen in het politiebureau. Vreemd, daar ik altijd dacht dat onze Post de briefwisseling verzorgde.

Opgewekt en monter deel ik mijn verwondering aan de balie van het politiebureau. Zonder ook nog maar enige delen van mijn verwondering krijg ik te horen waar ik moet zijn, zoals ik zei, het was een zoektocht. Een muf kantoor, de politieman ziet mijn envelop en grijpt een stapel brieven. ‘HA’, spreek ik hem toe, ‘jij weet blijkbaar wel waarover het gaat’. Een norse blik en een besnorde bovenlip die zich beweegt op het commando om mijn identiteitskaart af te geven. Het duurt een tijdje en bij de vrouwkes in het bureau ernaast lijkt het me leuker. Dat ‘nen goeie buk’ moet stinken, en dat ze wel ne keer samen wenst te stinken met den dienen… gegiechel alom. Een oersaai bureau met een levenloze agent en een gesprek over seks op de achtergrond, een mooi beeld voor ManBijtHond. Ah, de brief…. gevonden!

Wij, Procureur des Konings, gelasten en bevelen aan elke hiertoe bevoegde gerechtsdeurwaarder of agent van de openbare macht te dagvaarden. OutroSpective Geboren te Kortrijk op een niet nader vernoemde datum van Belgische nationaliteit
Zonder beroep
wonende te 8000 Brugge in een laan.
Om te verschijnen de 0 september 2008 om 9:00 uur voor de politierechtbank zitting houdende te Brugge, om aldaar zijn/haar verweermiddelen voor te dragen en op onze besluiten het vonnis te horen uitspreken.

Geen erfenis, blijkbaar gaat dit over het feit dat ik meer dan een jaar terug eventjes met een haartje door het rode licht reed. Verwacht niet van mij dat ik in klaagliederen verval als ik daarvoor een boete krijg, ik was verstrooid, het is een zware fout en daar hoort een boete bij. Een jaar geleden vulde ik dan ook netjes die brief in dat ik verklaar schuldig te zijn en geen verdediging had voor mijn actie. Ik wachtte braaf op mijn boete en verder had ik er geen zorg meer in.

1 sec. na oranje door het rood licht rijden brengt blijkbaar een hele machine in werking. We hebben al de politiemannen die de boete schreven, een deurwaarder die in hoogst eigen persoon zijn brief wenst af te geven, de mevr. aan de balie van het politiebureau, een procureur des Konings en zijn gevolg, de hoofdinspecteur van de politie die ook ergens moest krabbelen en stempelen… Kan iemand me het nut van deze actie uitleggen? Het nut om een rechtssysteem te belemmeren met iets die allang geregeld kon worden! Dat ik me mag verdedigen en beter een advocaat kan nemen, alsof ik voor zo’n bagatel een advocaat ga nemen. En mezelf verdedigen, waarom zou ik mezelf moeten verdedigen ik ben schuldig!

Nee ik ben sterk verwondert in deze gang van zaken waarbij men veelvuldig op het nieuws kan horen dat justitie overbelast is. Die verwondering zou ik graag delen met ‘mijn rechter’ zodat hij me de zin of onzin van mijn dagvaarding kan uitleggen. Al vertelde men me al dat ik daar beter kan zwijgen en knikken, maar het wringt… ik hou niet van een hogere macht die onnodig met mijn voeten rammelt. Al zal ik tijdens ‘mijn zaak’ waarschijnlijk niet de tijd hebben om in te ademen alvorens mijn uitspraak afgeklopt is.

Iemand ervaring mee?

De nieuwe bedrijfswagen – die hopelijk binnen 4 weken voor mijn deur staat – bezit het ultieme, een ingang om uw mp3 speler op aan te sluiten. Wat voor sommige iets banaal is, was voor mij een voorwaarde. Ik stapte geen autozaak binnen zonder de vraag, “en kan ik er nen ipod op aansluiten”. Al je muziek beschikbaar in je cocon, waar je het volume pijnlijk hard kunt zetten zonder dat je de buren stoort… waar je schaamtelijk kunt meekwelen zonder rekening te houden met anderen. Mij lijkt het zalig…

Om die reden – en ter voorbereiding op – kocht ik vandaag dan ook een ipod nano 8GB.

De classic leek me ook wel een optie door – denk ik – zijn beter in de hand liggen en tien keer meer geheugen voor een luttele meerprijs. Gelukkige maakte de verkoper me attent op het verschil tussen flashgeheugen en een gewone harde schijf. Als leek wist ik namelijk dat flash-geheugen veel beter is om schokken op te vangen, ideaal om mee te sporten dus. Mijn keuze was dan ook vlug gemaakt, een grijze uitvoering uiteraard.

Wel ik hou wel van die i, die itunes en die ipod zitten – naar mijn mening uitermate goed in elkaar. Heel gebruiksvriendelijk, overzichtelijk, alles bij de hand en geen 101 bewerkingen om alles geupdate te houden. Verander je iets in je itunes dan synchroniseert die de ipod, speel je muziek af op je ipod dan date die toch je Last.Fm up. De ipod zelf heeft een duidelijk en helder scherm, is perfect afgewerkt, strak en glad zoals ik het graag heb. Geen verborgen randjes of allerlei knopjes! Over de achterzijde in roestvrij staal… wel daar kan een mens nog eens over discussiëren, ik vind het maar niks.

Op een boeiende recensie zitten jullie waarschijnlijk niet te wachten, ik ben waarschijnlijk de laatste Mohikaan die een mp3 speler koopt. En eigenlijk ben ik vol lof over dat i-gedoe, als ik dan toch nog iets ‘negatiefs’ mag zeggen. Ik vind het ongelofelijk irritant dat er voor geen enkele Radiohead cd een cover beschikbaar is… zelfs Gorki heeft er. Waarschijnlijk is het een speciale outro-bug om me te pesten en is er wel een oplossing voor… ja toch e, ZEG JA!

Hij was altijd grappig, ik kon spontaan en luidop beginnen lachen om zijn onvoorspelbare grappen en grollen. Nu kijk ik bij momenten vreemd naar mijn radio, maar luidop lachen zit er niet echt meer in. Tomas is niet meer… of hij verdween toch ‘plots’ en nergens kan in vinden hoe, wat en waarom.

Ah maar we hebben nu ‘interactieve radio’!!! Om het kwartier roepen ze wel dat je moet bellen, smssen en mailen !!

Ik mail onze allerliefste Siska met mijn vraagje en mompel erbij dat ik een tijdje op reis was en zo, kwestie van niet volledig door de mand te vallen. Geduldig wacht ik op een interactief mailtje terug, een uur, een dag, nu al meer dan een week… Siska antwoordt niet en ik blijf maar in het ongewisse…

TRUT…. [bloost]

Brugge – mijn liefde – heeft een beetje op mijn hart getrapt. Ze hadden me ervoor gewaarschuwd, maar zolang ik het niet zelf ervaar geloof ik zelden iets. Nu weet ik het dus, dat als ik ooit iets wil kopen het nooit of te nimmer in Brugge zal zijn. De vraagprijs van het huisje van gisteren was ronduit belachelijk als je het vergelijkt met andere streken.
Voor die weet vatte ik wel enthousiast mijn huisbezoek aan, gewapend met meettoestellen en een digitale camera!

Gecharmeerd keek ik naar het geveltje, bij mezelf denkende dat wat graffitikunst best wel zou passen in dat dichtgemetselde raampje. De eigenaar begroet me hartelijk en duwt de deur voor me open. Een muffe geur komt me tegemoet en bij mijn tweede stap bots ik bijna op de trap, als ik ontwijk sta ik al in het midden van de keuken. Zo de helft van het huis had ik al na twee stappen gezien! De woonruimte zelf – geloof het of niet was nog smaller dan waar ik nu woon en daar stond dan ook nog eens een ‘keuken’ ingepropt. De luchtbel gezellige woonruimte zoals op de foto werd in geen tijd doorprikt.

Positief blijven – dacht ik bij mezelf – en ik vraag of ik eventjes naar boven mag. Het midden verdiep had namelijk die leuke ruimte voor een bureau en een leuk uitziende badkamer. Eventjes schrikken als ik bij het bovenkomen bijna op de muur loop, de ruimte voor mijn bureau ziet er donker en grauw uit, met een zeldzaam streepje daglicht. De badkamer zelf die bad in het licht… maar ik dacht dat ik een primitieve douche had… marginaal was het juiste woord voor deze ‘badkamerruimte’.
Op naar de slaapkamer… de trap was een evenwichtoefening en eens boven aangekomen krijg ik een claustrofobisch gevoel. Het is trap op en in het bed rollen… veel meer moet je er niet doen. Ik vlucht dan maar terug naar beneden.

Het duurt al bij al 10 min tot ik de eigenaar vertel dat het veel te klein is voor mij. Ik merk hem ook op hoeveel verschil er niet is tussen een huis in Brugge en eentje daarbuiten. Hij geeft het grif toe en verteld dat hij enkele huisjes verhuurd in Brugge die hij nu wenst te verkopen. Die bewering sprak boekdelen over de zogenaamde risicoloze belegging in een huis…
112.000 euro voor een huis waar je geen plaats hebt voor je fiets, je wasmachine, je kleerkast (echt waar!), zelf in de leefruimte kon je enkel een TV kast plaatsen…

Een illusie armer vertrek ik…

Verhuizen naar een ander stad! Izegem bijvoorbeeld… daar is een ware leegloop bezig denk ik, 87 panden die binnen mijn budget vallen. Huizen met 3 slaapkamers en een tuin… maar Izegem begod… Nee, het zal nog eventjes duren voor ik de klik kan maken om Brugge los te laten.