Outro Spective

Hoe formuleer je een mening als de beelden vertellen wat je wenst duidelijk te maken.

Zou de mens – incl. mezelf – zo apathisch geworden zijn dat we alles slikken? Of stellen we ons te weinig vragen bij de rechtse richting die we uitgaan met ‘meer blauw’ en allerhande wetten onder het mom van terrorismebestrijding. We zijn hier nog niet zo ver als we op de beelden zien, maar als ik me niet vergis spreekt men er altijd over dat Amerika 10 jaar voorloopt op onze maatschappij. Ik hoop bij deze dan dat we eens goed kijken naar de beelden en onze situatie goed in het oog houden zodat ze die richting niet uitgaat.

Ten tijde van de problemen met hooligans had ik er niet zo’n problemen mee dat de politie geweld gebruikte tegen mensen die met dranghekken gooiden, of het baarde me ook minder zorgen als men antiglobalisten wat hardhandiger aanpakten als die met stenen gooiden of plunderden. Mensen die geweld plegen moeten nu eenmaal gestopt worden, geweld lijkt me namelijk niet direct de beste manier om een mening of een frustratie uiten. De manier waarop je dat geweld aanpakt, daarover kan men uiteraard wel discussiëren en moet men evenwel in het oog worden houden.
Al baart het me wel zorgen als men een vreedzame betoging gaat ‘begeleiden’ met de hulp van een volledige politiemacht, uitgedost met een volledige gevechtsuitrusting, wapenstok, traangas, helmen, blitse terreinwagens die me lieten denken aan de taliban… Dat zo’n macht eventjes de stem van het volk gaat onderdrukken, persmensen wegstuurt en toevallige passanten evenwel aanziet als ‘het gevaar’.

Dan denk ik dat men – zoals het filmpje illustreert – de camera’s beter kan richten op de mensen die ons moeten beschermen.

[bron]

Elke zondagmorgen kunt ge gratis binnen in het SMAK.

Het moet al een lange tijd geleden zijn dat iemand dit liet vallen, maar het is me altijd wel bijgebleven. Ik wandel wel graag tussen hedendaagse kunst en dan bedoel ik letterlijk wandelen, kuieren, rondkijken. Al een paar keer sprak ik daar gewoon af met iemand, niets leuker dan tussen kunst een praatje te maken over het leven, over de kunst of om samen te genieten, om te discussiëren over enkele werken.

Nu leek het me ook eens een leuk idee om alleen en in alle rust het SMAK te bezoeken, mijn hoofd is de laatste weken weer nogal onrustig vandaar. Grote hoge ruimtes met veel licht en mooi dingen kunnen dan soms al eens wat rust brengen. ‘Vroeg’ uit de veren bekeek ik nog eventjes de website voor mijn vertrek en las ik dat de gratis toegang op zondagmorgen er enkel is voor de Gentenaren! Dat leek me niet zo erg, maar de vele reacties over de teleurstellende collectie lieten me thuisblijven…

Vandaag het SMAK bezocht, en dat was een grote teleurstelling. Buiten de beneden- en tussenverdieping was alles afgesloten.

Ja, ‘t is congé voor iedereen, he. maar dan zou ik toch sluiten (wegens verlof) in plaats van zo’n minimale, veelal ondermaatse tentoonstelling te geven voor 6 €.

volledig eens met paul. de bodem is bereikt. klagen dat er te weinig ruimte is om de collectie behoorlijk te presenteren, en als ze dan gepresenteerd wordt de helft van het museum gesloten houden. amper nieuw werk te zien.

Iemand ervaring mee?

Ik ben dan maar in Antwerpen pleisterwerk gaan afkappen, gordijnbakken gaan afsleuren en een rek aan de muur met een koevoet te lijf gegaan. Dat was ook rustgevend..

De meeste blogs die ik lees gaan over ‘leven’.

Ik lees er meestal boeiende, grappige of interessante zaken, over het algemeen altijd positieve zaken. Al lijkt dit me niet het correcte beeld van ‘leven’. Het leven lijkt me bij momenten soms ongelofelijk saai, verwarrend, complex en onoverbrugbaar…. maar dat lees je niet.

Hier ook niet… uiteraard.

U is niet “verplicht” om te verschijnen maar zal in dat geval bij verstek worden veroordeeld, dwz. zonder dat u enige gelegenheid zal hebben gehad om u te verdedigen.

Welke de concrete straf zal zijn valt niet te voorspellen, Brugge is evenwel ‘vrij streng’ te noemen zodat een geldboete en een rijverbod er zeker inzit, wat een reden te meer is om u te verdedigen. U kan uiteraard altijd beroep doen op een advocaat.

Spannend, nog een paar weken en het is mijn beurt!

Blijkbaar vond deze schrijver het even vreemd om voor zo’n feit opgeroepen te worden. Mijn verdediging – voor volgend feit – is in volle voorbereiding en mijn team van advocaten hebben er een goed oog in. Mijn spaarvarken zit bijna terug vol dus de geldboete zal geen impact hebben. Een rijverbod daarentegen, zoiets kan mijn werkgever treffen – en mijn loon – en daarvoor wil ik wel eventjes een zielig gezicht trekken, een grote muil opzetten is blijkbaar niet ideaal. Iedereen vertelt me dat het ondergaan is, maar ik hoop toch een minium aan tijd of een maximum aan flexibiliteit te bekomen. Zelf mijn rijverbod regelen lijkt me aangenamer dan een bullebak die zomaar eventjes mijn professionele agenda overhoop gooit alsof ik de eerste de beste verkeersgek ben.

Misschien toch eens bespreken met mijn baas of ik bij max. flexibiliteit niet beter een reisje boek…. [wink]

Wil je mijn vriendje zijn?

Vandaag had ik terug zo’n vraagje in mijn mailbox, een vriendenaanvraag van Facebook. Geen woordje uitleg wie zij dan wel zijn, geen grappig tekstje waarom ze mij als vriendje willen, gewoon de standaard-vraag. Dat het een blogger is zie ik meestal aan de gemeenschappelijke vrienden, als die over de 10 gaan moet het wel een blogger zijn! Een website is bij sommige dan niet te vinden op hun facebookprofiel, maar google brengt meestal wel wat raadt.

Meestal aanvaard ik die vriendschappen wel, maar bij deze een warme oproep om toch misschien uit beleefdheid jezelf voor te stellen [wink].

Nu heb ik wat virtuele vrienden die eigenlijk nog nooit iets tegen me vertelden, waarschijnlijk ben ik dan gewoon lijstvulling. Sommige lezen hier waarschijnlijk zelfs niet en degene die hier wel lezen en een stille facebookvriend(in) zijn, kom nader!

[mijn profiel] – enkel te bezichtigen als je een profiel hebt op facebook.

Heb je ook van die boeken waarbij je jezelf afvraagt of je ze ooit gaat lezen, laat staan uitlezen?

Ik kocht mezelf twee zulke boeken, het eerste had ik al een weekje, maar een volle klantenkaart verleidde me zonder scrupules tot het tweede boek. Twee geurende boeken, boeken vol foto’s over kunst, over schoonheid en lelijkheid. Boeken die netjes ingebonden zijn en waarbij je niet bang hoeft te zijn dat ze ‘rugkreuken’ verkrijgen, die vol trots recht blijven staan op je boekenplank. ‘De geschiedenis van de schoonheid‘ en ‘De geschiedenis van de lelijkheid‘ beide van Umberto Eco.

De boeken zelf worden op het internet verfoeid om zijn vele inhoudsloze bladzijden, terwijl andere de boeken ophemelen om zijn vereenvoudigde benadering de esthetica. Wat ik persoonlijk kan zeggen is dat het begin me al zwaar viel! Het eerste hoofdstuk las ik twee keer en telkens zijn er zaken die ik wil opzoeken of nader bekijken, ik vrees er dan ook een beetje voor of mijn geduld zo groot zal zijn dat ik het einde versla. Al zijn de ‘prentjes’ leuk en de opvulling met allerlei ‘weetjes’ evenwel, eens rustig doorbladeren is zo geen zonde.

‘De geschiedenis van de schoonheid’ gaat niet zozeer over kunst op zich, ook al stroomt het boek over van kunstwerken. Het gaat daadwerkelijk over wat mensen vroeger mooi vonden en waarom, wat de gedacht erachter was/is en vanwaar die gedachte kwam. De reden waarom de boeken vol kunst staan is om de reden dat kunst iets is die bewaard werd. Dit merk je ook wanneer het boek meer in ‘onze tijd’ terechtkomt, dan zie je de schrijver ook refereren naar een mooie afbeelding van een filmster, een zangeres of zelfs een president. Of zie je op een tijdsbalk de evolutie  van hoe we bijvb. onze staatshoofden voorstelden van in de Egyptische oudheid tot nu en alles ertussen.

Had ik jullie trouwens ook verteld dat ik zo’n Dikke Vandale gekocht hebt, de 3in1. Wat een boek… daar klopt ge 10 schoonmoeders mee dood.

Verkeersdrukte alom, kilometerslange files, geen doorkomen aan! De verkeersinformatie was duidelijk, wie niet in Frankrijk moest zijn kon het land beter ontwijken of zijn reis uitstellen. Al leek uitstellen ons een beetje moeilijk dus vertrokken we ‘vroeg’ richting Bretagne, vergezeld van regen en bewolking en een ipod vol lekkere muziek. Tolpoorten met onduidelijke lichtborden, wegen waar je twijfelt of je de bochten wel aan die max. snelheid kunt nemen, wagens met fietsdragers die het leken te begeven en sleurhutten! Maar ellenlange files, niet echt eigenlijk en waar ze wel voorkwamen daar ontweek mijn gps ze door ons langs dorpjes te sturen met elke honderd meter verkeerslichten.

Een fascinerende Mont-Saint-Michel met ‘op’ de M-S-M een mensenmassa die een mierenkolonie overtreft en ene inkomprijs die de snelheid van onze speed-trip opdrijft. Al genieten we eerst van de gratis waaiende wind en de vele mooie vertezichten, om daarna onze trip naar Dol-de-Bretagne verder te zetten. ‘klein’ en ‘levenloos’ zijn een beetje de eerste woorden die bij me opkomen als we het stadje binnenrijden. Ons B&B-boerderijtje brengt daar verandering in, net buiten het stadje maar o zo karaktervol en rustig.
Ons etentje spenderen we evenwel in een karaktervol boerderijtje buiten het stadje, waar mensen ‘op zijn Frans’ samenzitten. Het eten is er uitermate eerlijk en de bediening enthousiast wat het tafelen tot een heerlijk tijdverdrijf brengt.

Een ontbijt vol zoetigheid , pannenkoeken, cake, croissants, zelfgemaakte confituur in verschillende smaken, een gezellige ‘Madame Roncier’ die een beleefdheidspraatje maakt waar ik weinig van begrijp, maar waar mijn reismaatje wel weg mee kan. Een douche in de badkuip zonder douchegordijn, maar wel met een uitzicht op de boerderij, een afscheid nemen en een trip die we verderzetten naar het water met een plagende gps. Cap Fréhel, bijzonder mooi, uitgestrekt zonder echt menselijke tekenen – op de toeristen na. Aardige wind, een beetje zon en veel fascinerende wolken die weinig onheilspellend zijn. Rustig wandelen, klauteren en twijfelen of je dat gevaarlijk puntje wel wilt bereiken, zacht gras die stekelig blijkt te zijn. Een droomplekje…

Wegens de snelheid van onze trip wandelen we niet tot Fort la Latte die 6 km verder ligt, we rijden langs kleine baantjes naar de andere kant. Dezelfde omgeving een andere plaats, kosteloos raak je er niet binnen, maar buiten is het terug mooier. We genieten verder van de omgeving…

Een stille terugweg roept al hebben we nog een rustplaatsje. Mont Dol ligt op onze terugweg! De laatste straat is spannend, ze is zo steil dat een mens denkt achteruit te bollen, zo smal dat paniek zou overheersen bij een tegenligger. Boven aangekomen geeft de aanblik van de bescheiden parking, de creperie en de molen me het gevoel van een kleine Efteling. Een basic pannenkoek met uitermate zoute Bretoense boter. Een wandeling naar de kapel en de toren met wondermooie typische Bretoense uitzichten over het platteland.

De wolken worden hier eerder dreigend, een eerste druppel bereikt me en als we op de klok kijken lijkt het een goed vertrekuur. Eens in de wagen valt de regen uit de lucht, bakken regen, de hele terugweg alsof de wolken zich gedeisd hielden tot we vertrokken… ‘zo wij danken God’. Onze terugweg had nog iets om vast te leggen, onze heenweg had die ook maar toen was de fascinatie te groot om aan mijn camera te denken, Pont de Normandie.

Wat ze ook moge zeggen… speed-trips zijn leuk!

Een mooie dag om eens door Brugge te fietsen en verdomme er was wel heel veel volk. Stapvoets rij ik rustig achter een koppeltje die zich met kordate pas door de massa begeeft, ik zal blij zijn als ik erdoor ben. De heer van het koppel merkt mij op en begint breedlachend een praatje, dat praatje ontaard al vlug in een kokend gevoel bij mij om zoveel… ach arm vlaanderen.

. Hij: het is beter als je het toertje omrijdt zo hoef je niet tussen de mensen te rijden
. Ik: ah, ik maak daar niet veel van en ik hinder niemand
. Hij: je kunt toch beter omrijden, je doet dat niet zo tussen de mensen rijden
. Ik: als jij het zegt

. Hij: als intellectueel zou je dat toch zelf moeten doorhebben
. Ik: wablief? héhé
. Hij: ja ik zal wel weer de oude zagende man zijn zeker
. Ik: ja, dat ga ik nu niet zeggen, maar toch wel een beetje!

En toen keerde het tij

. Hij: lach maar jullie intellectuelen kunnen beter oppassen
. Ik: wacht eens eventjes, wat vertel jij mij?

ik blok hem af met mijn fiets, zijn vriendin loopt verder

. Hij: dat jullie intellectuelen beter wat aan de kant kunnen gaan
. Ik: hier, neem mijn bril, als dat van mij een intellectueel maakt
. Hij: ik heb je bril niet nodig, ik herken jouw soort zo met mijn ellebogen

Op zo’n moment kan ik ongelofelijk kwaad worden, waarna het me beter lijkt hem te laten lopen. Al word ik zo ziek van zulke mensen en dat mag je vrij letterlijk nemen… ik spuug op zoveel domheid en vooringenomenheid, op zoveel ondoordachtheid en betweterigheid. En ik vrees het ook, vrees omdat het naar mijn mening nog maar allemaal begonnen is. Het (rechts) populisme kent nog maar goed en wel een duidelijke opmars en domheid moet ons land nog beginnen regeren. Al is Leterme ook al goed bezig…

Een betere inleiding kon ik niet geven om het boek te vermelden die ik eergisteren uitlas. ‘De crisis van de democratie‘ van Jan Blommaert, daarin wordt beschreven hoe de intellectueel – wat ik trouwens niet ben – wordt weggedrukt door de massa en waar we een maatschappij creëren waar diepgang een overbodige zaak geworden is.

Ok, nu misschien niet direct het beste voorbeeld, maar dit is wel de eerste foto die ik genomen heb met mijn nieuw ‘objectief’, lens, zoals ik het gewoonlijk zou zeggen.

Ik wou twee dingen, betere portretten maken en een kleinere lens omdat mijn huidige 18-135 iets te overweldigend is voor de meeste mensen. Zeker als ik een portret van iemand wil maken, stappen ze meestal een meter achteruit als ik mijn camera opricht. Met deze nieuwe lens (50mm 1.8) zou ik deze beide zaken opgelost zien. En ik moet zeggen, mijn camera ziet er meer ‘mij’ uit, al weet ik begod nog niet wat er allemaal mogelijk is met dat lensje.

Het fotografeert al zeker helemaal anders! Ik schrok me eerst een hoedje, want waar ik vroeger vrij dicht bij een object moest komen, moet ik nu wel wat afstand houden. Het automatisch scherpstellen lukt niet altijd zo goed, waarschijnlijk hou ik daar met enkele zaken geen rekening. Al hou ik wel van het beeld die het vastlegt, van de DOF (zie foto) die rond het object wordt verzameld en van de manier waarop mijn camera nu in de hand ligt.

Naar prijs toe schrok ik ook een beetje, mijn huidige fotozaak heeft scherpe prijzen voor hun body’s/camera’s maar voor allerlei accessoires betaal ik naar mijn mening toch veel te veel. Het lensje had ik namelijk opgezocht op Foto konijnenberg waar het zo’n 112 euro kostte. In mijn fotozaak schoot die prijs de lucht in tot 159 euro, op zo’n bedrag vind ik 47 euro wel heel veel meer. Nog een UV-filter en een schoonmaakdoekje en mijn rekening bedroeg 194 euro. Misschien dat ik in het vervolg toch beter uitkijk waar ik nog andere asseccoires haal.

. Transe

. vreemd: begin is soms wat (bewust) onsamenhangend, doorbijten
. kunstig: het lijkt me bij momenten meer op een soort video-art
. moeilijk: geen vluggertje

. En La Cama

. seks: veel ‘bewegelijkheid’ in deze film, zonder plat of vulgair te zijn… integendeel
. eenvoud: 2 mensen, 1 kamer… maar o zo intrigerend
. spiegel: vorm van maatschappijkritiek zonder belerend vingertje?

. No Country For Old Men

. overroepen: na zoveel commotie had ik waarschijnlijk teveel verwacht
. zwak: eigenlijk – als ik dat mag zeggen – vond ik het maar een zwakke film
. genre: waarschijnlijk ligt het aan een genre, macho’s, schieten…

. Kite Runner

. boek: eigenlijk verhaal wordt gedegradeerd tot zondagnamiddagpulp
. cliché: beetje zoals het boek, weinig diepgang maar mooi om te zien/lezen
. emotie: op de ene of andere manier doet de film me wel iets, net zoals het boek

. Man Push Cart

. traag: film gaat even traag als het voorttrekken van zijn karretje
. depressief: als de film je één iets meegeeft is het wel een depressief-gevoel
. echt: de grauwheid, de eenvoud,… is op een manier krachtig