Outro Spective

LEUVEN – Meer dan de helft van de leerlingen die in het beroepsonderwijs afstudeert, kan niet goed lezen en schrijven. Ze zijn onvoldoende geletterd om zich volwaardig te ontplooien op de arbeidsmarkt, in het sociale leven en in hoger onderwijs. Dat blijkt uit het onderzoek door het Centrum voor Taal en Onderwijs van de K.U.Leuven.

[lees meer.. via DeStandaard]

Vreemd dat dit nu nog maar hun conclusie is, hadden ze het mij gewoon gevraagd dan kon ik ze dit ook vertellen. Met mijn ervaringen als oud-BSO-student van een decennium terug, had ik toch enkele bedenkingen. Nu niet dat ik het typische voorbeeld ben van een BSO-student, maar ik heb er toch wel iets gezien en ervaren.

Ik volg hun visie dat het niveau van het onderwijs op een bepaald moment gewoon stilvalt. Jaar in jaar uit zie je bijna een constante herhaling met andere accenten. Op gebied van talen – of het nu Nederlands of Frans was – bleef ik gewoon op eenzelfde niveau verderkabbelen. Voor de die-hard lezers, waar dacht u anders dat ‘mijn grote dt-probleem’ vandaan kwam. Zoiets was niet onmiddelijk topprioriteit en men was al blij als je de woorden grotendeels correct schreef.

Een mooie gedachte om er terug verandering in te brengen en om BSO-studenten misschien toch wat taalvaardiger te maken. Zeker als je leest dat er een verband bestaat tussen laaggeletterdheid en werkloosheid. Toch vrees ik een beetje voor de mooie bedoelingen omdat er in mijn ervaring gewoon een groep is die eigenlijk weinig nood heeft aan die extra kennis. Niet altijd omdat ze het niet willen, maar ook soms omdat het gewoon niet lukt. Enkele van mijn toenmalige vrienden bleven zelfs haperen in het zesde en laatste jaar, men had ze jaar in jaar uit erdoor gesleurd ook al voldeden ze niet en daarvoor betaalden ze toen de prijs. Zonder diploma wierpen ze zich op de arbeidsmarkt en vonden toch hun weg… nood aan taalgevoeligheid hadden ze niet, maar ze werkten graag of dat was toch hetgeen ze het best konden.

Nee persoonlijk vind ik het onderzoek – of het artikel – te zwak en kon men het beter wat breder bekijken dan enkel het probleem te situeren en vanuit een wij-gaan-het-eens-zeggen houding een oplossing te bedenken. En misschien ga ik nu ‘te ver’, maar de klassieke manier van lesgeven – bij algemene vakken – past niet zo goed binnen deze groep. Iets meer creativiteit lijkt me gepaster dan een tekst die bij hun leefwereld past. Enkele zeldzame leraars waren er skitterend in om de groep te laten leren zonder hen de indruk te geven dat ze ‘moesten’ leren of dat ze aan het leren waren.

Excuses voor eventuele taalfouten, ik ben ‘maar’ een BSO-leerling [wink]

Hoe gaat het met uw geld?

Het mijne staat nog netjes op de bank, al hoor ik dat er een reddingsplan voor mijn bank is voorzien en dat spaarders zich geen zorgen hoeven te maken. Daar zit een mens dan met zijn ’saaie’ spaarrekening die niets opbrengt. Enkele maanden geleden waren er nog schermutselingen om die 4%, nu heb ik het gevoel alsof een groot deel van de mensen zijn adem inhoudt. Niemand weet echt waar het einde is en elke week zijn er wel andere verklaringen of geruststellingen. Men sprak vandaag zelfs over een waar bloedbad op de beurs en inderdaad, als je het een en andere opzoekt vult je scherm zich met rode cijfers.

Op mijn werk is ‘de ingehouden adem’ uitermate voelbaar, nieuwe aanvragen voor een offerte komen maar sporadisch binnen en de lopende offertes worden op de lange baan geschoven. Niemand zegt het je letterlijk, op straat gaat alles zijn gang en het lijkt wel alsof iedereen sokken vol geld onder zijn matras heeft ipv in aandelen. Toch heb ik zo’n vermoeden dat er nogal wat mensen geld aan het verliezen zijn terwijl ze erop staan te kijken.

Ergens las ik een analyse waarbij de oorzaak van deze crisis de apocalyps voorspelde van ons kapitalistisch systeem. Het constante meer willen, hogere winsten, stijgende beurscijfers, stijgende huizenprijzen, opbrengen… meer, meer, meer. Misschien wel een heel fatalistisch beeld, maar ergens zit er waarschijnlijk wel waarheid in. Het moet ergens een jaar terug zijn toen ik al eens schreef over de teloorgang van ons kapitalistisch systeem, lage loonlanden die opgedroogd raken, natuurlijke en goedkope grondstoffen die eerder zeldzaam raken, landen met potentieel die nu gestabiliseerd zijn. Het kapitalisme zal waarschijnlijk wel nooit eindigen, maar een welvaartsverschuiving zit naar mijn mening – als totale leek – al lang te dringen.

Ik weet het niet, maar persoonlijk hou ik mijn adem toch ook wel in… niet dat mijn aandelen zakken, want daar hou ik me niet echt mee bezig. Al maak ik me toch wel op een manier zorgen, de reden ken ik niet zo goed… maar een knagende onrust is aanwezig.

Dat ik graag lekker ga eten is hier waarschijnlijk algemeen gekend, mijn culinaire uitstapjes staan hier dan ook meestal te lezen. Soms spreken mensen me daarop aan en in de meeste gevallen is hun conclusie dat ze het veel geld vinden om eens te gaan eten. Persoonlijk vind ik het wel iets meer dan ‘eens te gaan eten’, de sfeer van een goed restaurant, de geuren, de bediening, de wijnen… .

Voor de jongere met twijfels (18 tem 29 jaar) is er nu een leuk en lekker initiatief, vanaf 1 oktober gaat ‘jong keukengeweld’ van start en heb je anderhalve maand de tijd om verschillende betere restaurants te bezoeken aan een ’special price’ van 45 euro, 45 euro voor een driegangenmenu met aangepaste wijnen en water! Geen geld als je de voorgestelde menu’s van enkele restaurants bekijkt. Dus wie al een tijdje eens twijfelde om een goed restaurant te bezoeken of wie het gewoon eens wilt ontdekken, profiteer ervan. Mocht je geen metgezel hebben om je te vergezellen dan offer ik me graag op.

Alle restaurants zijn in West-Vlaanderen, een beetje normaal daar het over de betere restaurants gaat…
En nu ga ik eventjes al die websites bezoeken om mijn keuze(s) te maken!

[website Jong.Keukengeweld]

Uitbater fitnessclub veroordeeld wegens racisme

ANTWERPEN – De uitbater van een fitnesscentrum op het Antwerpse Kiel is veroordeeld voor racisme. Het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding had een klacht ingediend, omdat allochtone jongeren geweigerd werden. Dat meldt VRT-radio.
Allochtone jongeren kregen er te horen dat het fitnesscentrum vol zat, terwijl blanke jongeren zich wel nog konden inschrijven.

De uitbater van het centrum is veroordeeld en krijgt een dwangsom van 2.500 euro opgelegd voor elke allochtoon die hij nog weigert.

Het Centrum voor Racismebestrijding is tevreden met de uitspraak, maar betreurt wel dat het tot een rechtszaak moest komen.

kld [bron]

Het volgende schrijf ik met de gedachte dat iedereen op een eigen manier leest, dus met gevaar op verkeerde interpretaties. Het zij zo…

Op de website van Het Laatste Nieuws durfde ik nog niet kijken, maar de reacties op dit krantenartikel lopen waarschijnlijk in de tientallen. Een getier en geschreeuw van de rechtse kant, een gejuich en gevier van de linkse kant. Of toch als ik het een beetje abstract mag voorstellen.

Mag men over dit onderwerp eigenlijk discussiëren, toch in de mate dat men geen verwijten naar zijn kop krijgt. Vragen in de aard of de fitness-uitbater inderdaad niet een bepaald probleem had met een allochtone groep en hij ‘voor het gemak’ dan maar iedereen van onze allochtone gemeenschap de toegang verbood. Is het namelijk aan de fitness-uitbater om eventuele maatschappelijke problemen met groepen minderheden op te lossen? Het lijkt me eerder iets voor onze overheid om na te gaan over er daadwerkelijk zulke problemen zijn, aan hen om die problematiek – of thematiek – in kaart te brengen.

Want is dat niet het grootste probleem, dat niemand echt de discussie aangaat, of men gaat ze wel aan, maar vervalt men na vijf minuten in een geroep en getier. Als ik persoonlijk in zulke discussies terechtkom waarbij iedere zin voor nuance vervalt, merk ik ook bij mezelf op dat ik me extremer ga opstellen… naar de linkse kant dan. Al biedt zoiets – naar mijn mening – niet echt een oplossing, integendeel het probleem groeit enkel. Een kanker die niet te situeren valt daar er – naar mijn mening – te voorzichtig mee omgesprongen wordt.

Nee ik stel niet dat de allochtone gemeenschap een probleem is – voor de slechte verstaanders. Ik stel vast dat het niet weten enkel voor een grotere kanker zorgt binnen onze maatschappij, men maakt er een spookbeeld van langs beide zijden. Iedereen oordeelt vanuit zijn of haar visies, maar weinigen oordelen vanuit een wetenschap. Is er geen wetenschap, dan is er ook geen kans op een oplossing.

Als de uitspraak er kwam naar aanleiding van platvloers racisme dan kan ik het best begrijpen. Als de uitspraak er kwam naar aanleiding van een moegetergde fitness-uitbater dan kan ik de uitspraak evenwel begrijpen, maar dan ben ik wel van mening dat men de problematiek globaal moet bekijken en ook oplossingen moeten bieden. En niet zomaar van hogerhand beslissen, onderga of je krijgt een boete.

Het begrip ‘allochtoon’ kunt ge trouwens ook vervangen door andere groepen – ik hou er gewoon niet van om onderhuids te mompelen. En als ik zo wat rondwandel en spreek met mensen, merk ik een onderhuids probleem (eerder een zorg) op die niet geuit mag worden. Maar net dat uiten kan een duidelijker beeld opleveren, een juister beeld, een genuanceerder beeld… en dit is eigenlijk wat ik wou aankaarten, maar weet ik dat het een verloren zaak is. Een verloren zaak in tijden van populisme…

Schiet me gerust – genuanceerd – af als je durft [wink] daar schrijf ik het voor. Oordeel en je daalt in mijn achting… [superWink]

Ik blijf ze magisch vinden…

Zat ik daarnet als enige man tussen een groep vrouwen, mijn oren tuiten er nog van! Getater over het werk, de collega’s, een sjakos tot zelfs over opkomende borstjes en de noodzaak van een BH. Ik zat erbij en luisterde ernaar… Hoe ze door elkaar kakelen maar toch iedere gesprek volgen, hoe ze elkaar verschillende keren aanraken en hoe je de delicate onderwerpen zo herkent aan de blikken van enkelingen. Ik dacht er niet te lang te blijven, maar na 10 min vond ik het al uitermate boeiend.

Wat een verschil met een groep venten – al ben ik verleerd hoe een groep venten met elkaar praat – waar stilte soms de sterkst aanwezige is. Ik zie soms zo’n groep testosteron staan, starend naar elkaar of naar een blitse gsm en als er een vrouw passeert is het levendigheid alom. Als ik daarin terechtkom sputtert alles tegen, dan drink ik nog een glas bier en lach ik groen met een platte grap…

“Geef mij maar een wijf”, zei de jannet [wink]

korrel zout

Wie heeft er geen stapeltje liggen met bijna-gratis boekjes die je bij de ene of andere krant krijgt. Zelf heb ik – zoals zovelen – een hele reeks over filosofen en daarnaast nog eentje over beroemde architecten. Ik hou er wel van, ze schetsen een summier beeld en laten de rest aan jou over. Niet dat ik er al zoveel mee gedaan heb, maar de intentie is er en dat is wat telt!

Momenteel loopt er een nieuwe reeks bij DeStandaard, menig architectuurliefhebber wist dit uiteraard al en verslond het eerste deel met huid en haar. Toch wou ik ze nog eventjes onder de aandacht brengen omdat het eerste boek – hedendaagse architectuur – me toch wel aangenaam verrast heeft. Het boek maakt me nieuwsgierig naar de bouwwerken die erin beschreven staan, ze liet me zelf al zaken opzoeken op het internet en dit kan ik enkel toejuichen. Ze verraste me evenzeer door een unieke Brugse ‘woning’ te beschrijven die voor mij – tot op heden – onbekend was.

De reeks zelf gaat over 1000 jaar architectuur in België en eigenlijk ben ik naar die geschiedenis evenzeer benieuwd.

Nu ik toch eventjes over architectuur bezig ben, dit weekend is er een nieuwe editie van ‘mijn huis, mijn architect‘. Voor wie gaat bouwen, graag mooie dingen ziet of gewoon eens nieuwsgierig is hoe andere mensen leven… allen daarheen. Het is eens iets anders of een zondagnamiddag in Molecule [wink]

• Outro wilt dan nu een Kinder Surprise !!
• oooooooooooh kinderSURprisssssseeee, ikke ook
• ok, maar dan krijg ik wel het speeltje!
• OK dan als het niet anders kan! Behalve als het een meisjeskrokodil is met paars haar

Een meisjeskrokodil met paars haar is het niet geworden, maar toch was het een echte verrassing toen ik de verpakking van mijn allereerste KinderSuprise in maanden loswikkelde. Het grootte gevecht om het gele ei te openen verdween in het niets. Geen gesleur aan die twee helften, geen gevloek of gebijt op dat ei, het ei zelf bezit nu een ’scharniertje’ waardoor het in geen tijd openspringt. Binnenin het ei vond ik een ‘vast’ speeltje, geen denkwerk meer hoe je het speeltje in elkaar moet knutselen zoals in mijn kindertijd. Een blitse mini-Smart rolt uit het ingenieus ontworpen ei.

Als kleine jongen was ik een fervent verzamelaar van de speciale reeksen die KinderSurprise uitbracht. Ik was toen – en nu nog altijd – van het idee dat ik een ‘magisch’ oog had om net dat ei met een uniek speeltje eruit te pikken. Mocht mijn vader zich iets herinneren van mijn kindertijd dat bevestigde die het verhaal dat ik 8/10 keer mijn collectie kon aanvullen met een ‘vast’ speeltje. Tientallen had ik er en ik stalde ze netjes uit op mijn kamer, tot ik me op een dag te oud voelde en ze allemaal weggaf aan mijn neef.

Nu ik wat groter ben, merk ik op dat het ‘vaste’ speeltjes eerder standaard geworden is. Zelf in elkaar te knutselen verrassingen kom ik niet zoveel meer tegen, een beetje jammer als je het mij vraagt. Al kan ik – in nasleep van flippo etende grootmoeders – best begrijpen dat bedrijven liever op zeker spelen. Het is wel leuk – en ook een beetje spijtig – als ik zie dat mijn hebbedingetjes van vroeger nu nog altijd gegeerd worden door verzamelaars. Had ik dat jaren terug geweten dan kon ik nu cashen.

Nog liefhebbers?

Ah, hij slaapt de hele dag, hij komt zelden nog buiten. Toen ik hem vroeg of hij mij niet ging verlaten vertelde hij me dat als het aan hem lag hij nog lang bij me zou blijven, maarja… dat is het leven en de dood vergeet niemand. Ik hoop echt dat hij nog lang bij me mag blijven, na 57 jaar zal het pijn doen als hij me verlaat…. maarja…

Het beeld van mijn onpersoonlijke straat probeer ik bij momenten te breken door met sommige buren te praten, maar ik word er bij momenten toch een beetje stil van.

Een huis zoeken valt voor mij het best te vergelijken met een lief zoeken, telkens in hogere sferen belanden en daarna op uw bloot gat over de kasseien rollen. Of van bij de eerste ontmoeting zo van uw melk te zijn dat ge nog weken volhoudt dat alles mooi en roze is.

Bij het zoeken van een huis beperk ik me meestal nog tot internetsites, Zimmo bijvb. is een website die de advertenties van verschillende immosites verzamelt om ze dan in een superhandige vorm terug aan de gebruiker aan te bieden. Geen zoekformulieren die inflexibel of moeilijk aanpasbaar zijn, je geeft gewoon een zone aan op de kaart en je gewenste budget. In één oogopslag zie je welke panden beschikbaar zijn en in welke zone van je stad. Navigeren is vrij simpel, je schuift gewoon de kaart in de richting waarin je wenst te zoeken. Zelf zoek ik altijd eerst in Brugge, maar als me dan (wéér) duidelijk wordt dat alles er te duur is loop ik de E403 af… Aan de compu.neuten zou ik zeggen: “meer van dat”.

Eens een huis gevonden begin ik te dromen, dan vorm ik een 3D beeld in mijn hoofd over hoe de indeling van de woning verloopt. Losse krabbels met schetsen en ontwerpjes overwoekeren mijn bureau, ik zoek technische zaken op over materialen en bekijk ik een beetje waar ik mijn spaarvarken kan zetten. Zoals onlangs toen ik dat huis in Izegem vond, dat huis waarvan de meeste het me afraden [wink]. Ik zat al heel ver toen, ik zag mezelf al staan om de pleister af te kappen, isolatie plaatsen en een cola-atje drinken in mijn werkpak. Ik was al bijna gaan zien voor werkschoenen, veiligheid boven alles… ook iets die – in a way – aan een nieuw lief te linken is!

Toen ik het huis voor de eerste keer bezocht was het liefde op het eerste gezicht. Het huis zag er niet afgelikt uit en de meeste vonden het waarschijnlijk niet mooi, maar de meeste vonden het wel karakter hebben en dat iets waarvoor ik een zwak heb. Net zoals ik een zwak heb voor verborgen kantjes, voor zaken die niet helemaal in orde zijn en die speelruimte laten. Dit huis had het – in mijn ogen – allemaal.

Zelfs na een tweede bezoek, samen met een heel behulpzame bloglezende architect – die ik heel dankbaar ben, bleef de liefde groot, maar vocht het hart tegen het verstand. En dan weet ik wel dat de mensen je als raad geven dat je het hart moet volgen, maar bij deze lukte dit toch niet echt. Toen ik een lijstje opmaakte met alle werken die nu dringend en in de toekomst moesten gebeuren, leek het wel alsof er geen einde aankwam. Mijn conclusie was dat het een superhuis is, maar dat het alleen niet echt haalbaar was. Financiële was het op het randje af, maar fysiek en mentaal zou het gewoon te slopend worden.

Nu denk ik er soms nog weleens aan, hoe het zou geweest zijn… maar een relatie is meer dan de liefde alleen. Dan grijp ik mijmerend naar de foto en droom ik verder…

Zondagavond, 23u, na een gezellig dagje in Antwerpen merk ik 2 gemiste oproepen van eenzelfde nummer en een voicemailbericht op.

Goeienavond Outro, het is hier je huisbazin. Ik heb mottenballen voor je deur gezet zodat je die kan rondgooien op je terras voor de katten. En als ge tijd hebt deze week kunt ge alsublieeefffft ne keer uw terras vegen en schuren. daag.

Ziekelijk…

Ik gooi geen mottenballen voor de katten, motteballen zijn niet biologisch afbreekbaar, slecht voor het milieu en die katten doen geen kwaad. En dat gezever over die terras begint aardig op mijn systeem te werken. Ik was van plan om dit vandaag (mijn vrije dag) te doen, maar na zo’n bericht ben ik te koppig… dat mens zou wel denken dat ik op commando werk.

En verder ben ik (het) moe… echt moe. Tijd om wat dingen af te sluiten en keet te schoppen.