Outro Spective

Maarten zegt:”Zit je in een land zonder internet misschien?”

Of ik internetloos ben – niet echt eigenlijk, al is de fut er een beetje uit en is het in mijn hoofd een kluwen van denkpatronen en zoals ik al eerder schreef moet ik zo’n kluwen eerst ontwarren voor ik weer helder kan denken en schrijven. Al duurt het nu inderdaad wel een beetje lang…

En kijk, nu probeer ik al een kwartier iets te schrijven… Over het programma Volt met hun populistisch gezeik, of over de ’side-kick’ Kobe met zijn simplistische vraagstellingen waardoor mensen verbouwereerd kijken. Zelfs een schrijfsel over mijn internetloze weekend in de Ardennen raakt er niet uit, over de sneeuwstormen, neuzende katten en het starende hert, over sprookjesachtige taferelen om 7u ’s morgens langs een godverlaten weg. Over linkse mensen die me terug eventjes een ander perspectief voorhielden – zonder dat ze het evenwel beseften. Over de boomwortel die me ’streelde’ en me een ferme blauwe plek bezorgde. Of over de nieuwe Fnac, waar ze – ojee – meer afdelingen randanimo hebben ipv boeken en cd’s.

Nee, het lukt me niet zo goed meer… maar morgen zijn we er misschien weer met meer weer… :sick:

Op aanraden van ‘mijn’ advocate, verwijderde ik enkele blogposts. Mijn excuses mocht dit voor verwarring en chaos zorgen op deze blog… [wink]

Onderzoek wijst uit dat er de laatste weken meer condooms worden verkocht, ook wijn en asperges zouden het goed doen. De crisis in het land brengt blijkbaar ook veel liefde en gezelligheid, toch in de mate dat seks altijd met liefde samengaat en eten met gezelligheid. Restaurants worden gemeden en men hokt samen bij iemand thuis om te koken, een mooi alternatief lijkt me!

Zelf word ik bij momenten toch onrustig, op mijn werk voel je toch dat het rustiger wordt en mensen beslissingen uitstellen. Anderzijds merk ik ook bij mezelf dat ik oude ‘vluchtwegen’ terug oprakel en nieuw leven inblaas, je weet maar nooit. Nu niet dat ik de drama-queen ga uithangen, maar mocht het ooit stukken slechter gaan dan zou ik graag zo’n beetje zicht hebben op een andere weg, een alternatief. Niet dat ik verwacht dat het daar dan beter zou gaan, maar het idee geeft me nu dan toch die rust.

3D-visualisaties hebben me al altijd gefascineerd, gepassioneerd en ik spreek er dan ook al enkele jaren over dat ik daarmee iets wens te doen. Alleen raakte ik – op het moment dat ik me daar ging opsmijten – verwikkeld in mijn nieuwe verkoopfunctie die minder energie overlaat op het einde van de dag of resulteert in minder vrije avonden. Dus werd alles een beetje op de lange baan geschoven, nu ik mijn evenwicht wat meer gevonden heb -  maar ook een nieuwe motivatie – wil ik me daar terug opsmijten.

Het was tijdens mijn eerste job dat ik mocht kennismaken met 3D, het voorstellen van labo-meubilair. Een zwakke rendering (voorstelling) zorgde toch voor een duidelijker beeld dan een grondplan. Mijn tweede en huidige job spitte dan meer de mogelijkheden uit en biedt mij een krachtiger programma aan die fotorealistische renderingen kan maken, zoals je op het voorbeeld kunt zien. Toch blijven beide programma’s beperkend doordat ze enerzijds verbonden zijn aan het bedrijf en anderzijds verbonden met gesloten bibliotheken.

Vectorworks kan me de mogelijkheid bieden om eigen objecten te creëren, om ontwerpen leven in te blazen of onduidelijke grondplannen visueel te maken. Zelf aanzie ik het een beetje als het creëren van een droombeeld of droomwereld. Al is de realiteit dat het ontdekken van het programma enkel via de regulier markt gaat en het programma zo’n 3600 euro kost, dit enkele voor het basispakket. Een beetje veel geld voor het zoeken naar een nieuwe hobby en/of bezigheid. Zeker als je beseft dat ik het programma enkel nog maar zag werken en er dus nog nooit daadwerkelijk mee werkte. Om die reden overweeg ik me dan ook in te schrijven aan een Hogeschool voor enkele maanden les in Vectorworks en verder bekijk ik eventjes of ik eventueel toch niet aan een gratis licentie kan raken om op mijn eigen tempo het programma thuis te ontdekken. Zo kan ik misschien ook mijn eigen visie op een stad voorstellen…

[Afbeelding van nieuwe appartementsgebouwen bij het station te Brugge. Of afbeelding gemaakt werd met Vectorworks weet ik niet, dient dan ook enkel ter illustratie]

Eventjes iets isoleren…

Zo’n monsters…

in combinatie met het hele citaat

Zo’n monsters verdienen geen 2de kans of een menswaardige behandeling. Martelen tot ze doodvallen van de pijn, dat is het enige wat je in dit geval kunt doen. En aub niet weer van die reacties van die losers die vinden dat je geen “oog om oog, tand om tand” mag toepassen maar moet kiezen voor een herintegratie. Als zo’n zwijnen terug in de maatschappij komen vallen er nieuwe slachtoffers. Maak die zwijnen af zoals je een beest nog niet zou afmaken, dat is de enige oplossing!

Ik weet zo nooit of ik nu moet huilen of lachen… of ik nu moet bang zijn van de moordenaar waarop men reageert, of van de mensen die reageren. Oordeel gerust zelf…
[OPGEPAST link naar HLN]

Nu ik – met mijn kabeltelevisie – de kans krijg om al die programma’s te bekijken waar men het soms zo de mond van vol heeft, moet ik me er bij momenten ook weleens een mening over vormen. Zo was mijn moeder eens aan het vertellen over SOS Piet, een kookprogramma voor de grootste kluns. Het koken werd zo basic uitgelegd dat je wel niet anders kon dan het te onthouden. Met dat in mijn achterhoofd keek ik deze avond naar SOS Piet.

Echt honger had ik niet meer na het programma…

Ik ga je nen ‘pieper’ geven, dat is West-Vlaams voor kus.

Geef eens die ‘zatte’, dat is West-Vlaams voor kopje.

Wat was me dat zeg… een huppelkonijn die in 5 minuten zijn kookkunstjes combineert met uitermate slecht Nederlands, flauwe moppen en promotie voor zijn eigen artikelen. De ‘leerlingen’ staan er meestal wat ongemakkelijk bij met een verstijfde glimlach om het salvo aan ondermaatse humor op te vangen. Eentje slaagde er zelfs in om hem verveeld een duwtje te geven bij een ‘langdurige grap’. ‘En wat hebben we nu geleerd’, roept Piet na iedere kookbeurt, waarna de leerling als een kleuter ondervraagt wordt. Is de gemiddelde kijker dan zo dom dat hij de paar stappen in die vijf minuten niet kan onthouden, of is het de bedoeling om 1/3 van het programma in te nemen om Piets suprieure in de kijker te zetten. De gemiddelde ‘leerling’ bij Piet lijkt me trouwens een stuk intelligenter of sociaal voelender… zij beseffen ten minste welk belachelijk en irritant figuurtje hij slaat.

Dat hij kan koken, hoeft hij aan mij niet meer te bewijzen… maar haal die mens van het scherm en plaats hem achter het fornuis ipv voor een camera!

[een YouTube-voorbeeld]

Ok ik heb nu kabeltelevisie, maar ik schakel de TV uit als er reclame is… dat is niet de bedoeling zeker.

De laatste maanden viel het me wel meer op, maar besefte ik niet wat het was. Al begint het me meer en meer te dagen dat ik mijn speelsheid aan het verliezen ben, een jammerlijke zaak als je het mij vraagt. Al hoef je nu ook weer niet te denken dat ik vroeger de uitbundigheid zelve was of de clown van de familie, maar ik leefde toch onbezorgder. Nu lijkt het wel alsof ik meer en meer verstrikt raak in het leven, een leven met minder keuzes en meer verantwoordelijkheden. Minder ontdekken, minder zoeken, meer gáán…

Zou het dan allemaal te wijten zijn aan ‘mijn leeftijd’, het veranderen van mijn denken. Of ligt het ook aan mijn job die me toch wat meer in de positie van verantwoordelijkheid jaagt. Het een week ‘laten hangen’ kan misschien gevolgen hebben voor de zaak en/of mijn collega’s. Alleen al dat gevoel laat me soms zakelijker of directer reageren op de werkvloer. Of ligt het aan het feit dat ik een baksteen in mijn maag heb, de drang om iets ‘hogers’ te bezitten. Iets wat blijft en je zekerheid geeft, al is dat een illusie op zich. Of misschien ligt het aan de liefde die maar niet komt en eerder voor verwarring zorgt dan voor geborgenheid. De gedachte dat ik die zaken beter voor anderen laat en mezelf wentel in het feit dat ik vrij wil zijn.

Nee, ik weet het niet… maar als ik dan hoor dat een klant van mij sterft op jonge leeftijd, dan staat de tijd toch even stil. Dan vraag ik me af waar mijn speelsheid en zogenaamde vrijheid gebleven is en of ze ooit nog terugkomt. Of ik niet teveel leef voor later en te weinig voor nu… maar als ik leef voor nu wat komt er dan later.

Misschien moet ik maar eens een tijdje proberen om nu te leven…

Dan wordt mijn wereld donker, vervangt de  hoofdpijn mijn energie en een gevoel van misselijkheid zorgt dat het plaatje klopt. Daarna raakt mijn denken verstrikt, lijkt mijn leven een nachtmerrie zonder vluchtwegen. En mijn hoofd krijgt het warm op het gloeiende af, mijn ogen zwaar en is de donkere wereld rond me slecht. Slaap is dan mijn redding, maar eerst ploeteren we verder tot het helemaal duister is, zowel buiten als binnen… slaap is dan mijn redding.

Of Dafalgan.