Outro Spective

Mijn inductiekookplaat ligt er nu al een weekje! Een droom ga ik het nog niet noemen, want het is toch wel heel hard oefenen om dat beest te temmen! Toch heeft het al een beetje de gewenste gevolgen, dat ik meer en rustiger kook dan vroeger. Geen eindeloos gevloek meer op die oncontroleerbare vuren, geen zak chips als voorgerecht alvorens mijn pannen heet zijn.

Deze avond kwam ik om 18.35u thuis en had ik 25 min. alvorens ik terug moest vertrekken naar een klant! Een restje half bevroren spaghettisaus was mijn maaltijd!

Met mijn vroegere electroplaat was zoiets een hel geweest, een pot water op het vuur en meer dan een kwartier wachten alvorens je wat bellen ziet. Mijn saus die te traag opwarmt, maar als ge dan half gefrustreerd de knop op max. draait… brand de boel aan. Ondertussen loopt je water over en ziet je kookplaat eruit alsof je een drie-gangen- menu klaarmaakte.

Met mijn inductiekookplaat verloopt alles alsof mijn leven een reclameboodschap op TV was. Ik plaats de pot met water op mijn kookplaat en neem ondertussen de andere benodigdheden uit de kast. Tegen de tijd dat ik alles bij de hand hebt, staat mijn water al te pruttelen. De stand zet ik iets lager waardoor die uren kan koken zonder dat het water zakt of stijgt. De bevroren saus laat ik geleidelijk ontdooien op mijn plaat en eens de spaghetti klaar is, verhoog ik de stand. Eens de spaghetti is afgegoten, staat mijn sausje netjes te dampen.
Dit alles in nog geen kwartier….

Ik kon nog rustig het einde Blokken zien…. lekker zen… !

Beste Kim,

De laatste dagen ben je niet uit het nieuws weg te slaan, wat – op een manier – begrijpelijk is. Je daad was er dan ook één (of twee) die bij veel mensen nog lang gaat naborrelen, nog lang gaat pijn doen, een daad die op geen enkele manier goed te praten is.

Toch las ik ergens een zeldzame virtuele reactie waarbij iemand de hoop uitsprak dat het nog goed kon komen met jou en ergens kon ik die hoop delen.
De meeste reacties gaan erover dat een ‘beest’ als jij ter plekke afgeschoten moet worden, dat men een vergeetput voor je moet reserveren of dat ze je in een schandpaal op de grote markt willen zien. Hele groepen mensen staan klaar om ter plekke je proces en vonnis uit te voeren en persoonlijk denk ik dat ze zich laten inspireren op tijden als in de 14de eeuw.
Er is veel onbegrip voor de verklaringen van je advocaat, dat je al eerder psychische problemen had of over de verklaring dat je niets meer herinnert  van die beestachtige uren. Ze schrokken wellicht evenwel van je foto, die ons geen onmens toont maar een doodnormale jongen. Een jongen die niets van agressie laat blijken, die niet met een kille blik naar de lens kijkt, of die niet de postuur heeft waaraan we moordenaars linken… en toch ben je er één.

Ergens snap ik ook de – eerder – ondoordachte en bij momenten stompzinnige reacties, al lijken ze me eerder gebaseerd op angst dan op wraak. Angst om het feit dat je zo onherkenbaar tussen ons doorliep, dan je er zo normaal uitzag en men bij een beschrijving over jou niet verder raakt dan ’stil’ of  ‘vreemd’… sommige zeggen dat ook over mij. Het zou voor sommige blijkbaar zo makkelijk zijn om je er nu uit te pikken en af te knallen, neer te steken zoals jij met je slachtoffers deed. Het zou de grote oplossing zijn voor een probleem… naar hun mening toch. Wat het probleem is of was zullen ze dan wel nooit weten en ik vrees bij momenten dat ‘wij’ het probleem zijn, al kan ik dat beter wat relativeren door te denken dat er nu eenmaal altijd wel mensen zullen zijn met een kortsluiting in hun hoofd.

Waarschijnlijk zou ik evenwel publiek gelyncht worden als ik verklaarde dat ik me toch wat vragen stel bij de vlaag van massahysterie die nu door ons land trekt. Facebookgroepen worden opgericht, stille marsen worden georganiseerd, speciale nieuwsuitzendingen vol emotie en steunbetuigingen vliegen in het rond, ook rouwregisters raken aardig vol. Terug is het voor mij weer zo dubbel, ik kan het best begrijpen, maar anderzijds vraag ik me af of die golf van (zogenaamde) solidariteit er morgen ook nog is. Of diezelfde mensen morgen iemand zullen helpen als die om hulp vroeg of als die er – zoals ze jou beschreven – vereenzaamd uitziet. Of die mensen evenwel op de barricades zullen staan als er vanavond terug kinderen sterven, maar dan door genegeerde conflicten, voedselproblemen, armoede of ziekte. Het is de idealist in mij die spreekt als ik dit schrijf, maar zo denk ik er wel over… ook al zegt men dat dit niet te vergelijken valt, kijk maar naar de reacties op Anciaux.

Ik kan maar hopen dat mijn vraag in de toekomst positief zal beantwoord worden en dat de golf van solidariteit een eeuwenlange storm wordt. Al vrees ik een beetje dat dit dezelfde naïeve wens is als vrede over de hele wereld. Laat ons gewoon een beetje hopen dat er wat meer nuance zou zijn en minder hysterie.

Dit schrijven is niet echt een teken van medeleven naar jou, ik hoop dat men je beweegreden kan achterhalen en men de gepaste straf en/of behandeling uitspreekt. Mijn medeleven gaat uit naar je slachtoffers, naar hun ouders, familie en vrienden, naar de mensen die geraakt zijn door jouw daad en naar jouw ouders en familie. Als vreedzame mens zal ik je geen vreselijke dood toewensen, ik wens je beterschap toe en als beterschap ijdele hoop is dan wens ik dat de deuren gesloten blijven.

Outro

Het lijkt soms alsof ik aan het stuur sta van een grote logge boot waarvan ik-  een tijdje terug – het stuurwiel 180° draaide. Traag maar gestaag verandert mijn leven en mijn denken naar dat van ‘een oude’ mens, of toch wat 5 jaar geleden in mijn ogen ‘oud’ was. Ik zie het gebeuren, ik voel het veranderen en ik vraag me bij momenten af wanneer mijn boot gedraaid zal zijn.

jaja lach maar…

Een lange tijd was mijn boot gewoon wat aan het dobberen, maar ik merk dat ik meer en meer het stuur steviger in handen neem. Richting, is waarschijnlijk iets waar ik de laatste tijd wat meer nood aan heb. Grotendeels omdat mijn leven nogal richtingloos is en ik mijn omgeving zie verstarren, settelen, koers aanhouden. Ik denk niet meer in termen van ‘tijdelijk’ of  ‘voor enkele jaren’, ik gooi me minder zorgeloos in iets en denk (nog) meer na voor ik me ergens in- of opgooi.

jaja lach maar harder…

Nee ik vind dit niet positief, maar ergens geeft het me ook rust… zoals alles in mijn leven is het weer enorm dubbel. De zekerheden en standvastigheden die ik probeer in te bouwen geven me bij momenten ook de kans om terug wat losser te leven. De broze zekerheid geeft me de kans om op iets terug te vallen… en hoe meer ik de broosheid probeer weg te werken, hoe meer ik terug plannen krijg en zin krijg in uitdagingen… waarschijnlijk heet dat evenwicht…

jaja… ik lach ook nog eventjes mee

De primeurs, het is een soort van kookboek,  geschiedenisboek, literair boek en in beperkte mate een fotografie boek, het lijkt me een super boek.

Het boek telt zo’n 400 bladzijden, waarvan er zo’n 300 gaan over ingrediënten, over de primeurs. Seizoensgebonden producten, van vis naar bladgroente, van fruit naar kaas, elke maand heeft een reeks producten waarvan je een heel verhaal kunt lezen. De schrijvers leren je het gebruik van het product in onze geschiedenis kennen, hoe het vroeger verwerkt werd, vanwaar de naam komt, maar ook hoe je het nu kunt verwerken. Al leer je ook hoe je, bijvb. bij fruit, rijpe en onrijpe vruchten kunt herkennen, hoe je ze het best kunt bewaren,…

‘Ahuacati‘, testikels. Zo noemden de Azteken avocado’s. Vanwege hun vorm en omdat ze per twee aan de boom hangen. Hun betekenis als afrodisiacum was dan ook bijzonder groot. Tijdens de oogst moesten de maagden zelfs binnenblijven.

Voor elk van de 76 producten worden er ook telkens 2 recepten beschreven, eentje voor de beginnende kok en een ander voor de al meer gedrevene.

Gewoon bladeren in het boek is evenwel al een plezier, het stevig ingebonden boek ligt goed in de hand en het papier zelf heeft zijn specifieke geur de geur in combinatie met het soort papier is gewoon aangenaam… misschien een vreemde opmerking, maar als je in het boek bladert begrijp je wel wat ik bedoel.

Als je van eten en/of koken houdt vind ik deze echt wel iets die je moet hebben!

Ze lijken me ergerlijker dan een straatverkoper, bij straatverkoper kun je zelfs nog beslissen of je de confrontatie aangaat. Gangpadverkopers verstoppen zich achter de ingang en nog voor ge eens kunt ademhalen bespringen ze je zo overenthousiast dat het ongeloofwaardig wordt. Hun tactiek is hetzelfde, u met zoveel mogelijk vragen bestoken waarop ge wel ja moet antwoorden.

. Goeeeeiiieemiddag meneer, mag ik u iets vragen
. euchm… hallo, ja… (leer hier maar eens nee op te zeggen)
. Bent u een GSM-gebruiker…

komaan hoe doorzichtig kunt ge zijn met uw vragen

. Nee
. U hebt geen GSM?
. Nee
. Oh, euchm ja… euchm
. Tuurlijk heb ik een GSM en zelfs met een proximus-abonnement, dus ik hoef geen Mobistar (big smile)
. Ecuhm ja… euchm… toch bedankt.

Ik had niet gedacht dat het zo makkelijk ging gaan…

Is dit de gewoonte in een Fnac misschien, toen ik terug vertrok kon ik maar net een standje van Belgacom adsl ontwijken…

Eindelijk!

Gisteren ontving ik – na maanden wachten – een deel van een boete die ik in september ontving op de politierechtbank. Ze hadden me er namelijk verteld dat deze maar een maandje op zich ging laten wachten, maar blijkbaar is er meer werk aan dan verwacht. De geldboete heb ik al, maar wat er gebeurt met dat rijverbod… daar heb ik het raden naar.

• geldboete: 275.00 euro
• Speciaal fonds: 137.50 euro
• Gerechtskosten: 54.35 euro

• totaal 466.85 euro

Inderdaad, jammer van het geld… en nu maar kijken wat ik anders met zo’n budget kon doen!

Een Nikkor AF-S 18-200mm F 3.5-5.6 G DX VR kost op Konijnenberg 533.82 euro en zou een goed alternatief zijn voor mijn bestaande objectief AF_S 18-135 f/3.5-5.6G DX. Deze laatste zat namelijk standaard bij de aankoop van mijn D80, maar begint zijn beperkingen te tonen – denk ik, want als liefhebber durf ik nog altijd geen gefundeerde mening neerzetten. Het is een degelijke lens en ze imponeert – mocht dat je bedoeling zijn – maar als je ten volle het zoombereik wenst te gebruiken heb je ofwel nood aan een hele vaste hand of aan een statief. Daar ik geen van beide heb en een statief me een lastig hulpmiddel lijkt, was ik van mening dat een gelijkaardig objectief met VR-functie (Vibration Reduction) weleens een oplossing kon zijn.

Al koop ik nu misschien gewoon de Nikon SB600-flitser, dan hoef ik de mensen op feestjes niet meer te ontgoochelen als ik mijn camera opberg wegens te weinig licht. Al twijfel ik nog altijd een beetje of ik het soms zo gezellige licht op feestjes kan grijpen met een flitser… dat feestje bij dat Ei overtuigde me wel een beetje meer, met dank aan Sart.

Suggesties?

Het lukt haar weer goed om me uit mijn slaap te houden, waarschijnlijk is het uurrooster van mijn bovenbuurvrouw verandert. Wanneer de mensen tot rust komen, komt zij tot leven. 23.23u duidt mijn klok aan, normaal zit ik dan al zo’n driekwartier in bed, maar dezer dagen niet meer.

Gebonk van zware voetstappen boven mijn hoofd, bij momenten maar o zo doordringend op een koude donkere – maar bovenal – stille nacht. Inslapen lukt me niet zo goed meer, de gedachte dat er rond 1u nog altijd zo’n gebonk zal te horen zijn, maakt me onrustig. Een korte nachtrust is geen hel voor mij, maar een onderbroken nachtrust wel, vandaar de onrust.

Het zal kiezen worden… ofwel schiet ik uit mijn sloeffen, ofwel geef ik er haar een paar.

… piantando un fagiolino che sarà una bambina o un bambino!

Een mailtje van mijn familie uit Italië… nu niet dat ik er direct iets van begrijp, maar ik denk dat het goed nieuws is!

Daar ik  – voor de zoveelste keer – van plan ben om deze vakantie met de wagen naar Italië te rijden, is dit (als ik het goed begrepen heb) een extra duwtje in de rug. Het plan zou zijn om elke dag zo’n 500 km te rijden, te rusten en te genieten van een stadje/dorp tot ik bij mijn familie aankom. Is het ergens leuk, dan blijf ik er enkele dagen, is het minder leuk dan rjden we weer  verder… alléé het is maar een idee.

[via Indymedia]

Zag je het al op het nieuws, de bommen vliegen weer in het rond en als blijkt dat zoiets niet echt helpt gaan we het met grondtroepen uitproberen. Volledig uitgeruste en hypermoderne troepen die dat prutslegertje eens ter plekke gaan verslaan. De pers wordt netjes buitengehouden – al twee maanden hoorde ik vandaag – en beelden van precisie bombardementen moeten ons van de schoonheid der moderne oorlogsvoering overtuigen. Bush staat uiteraard – na zijn periode van comateuze toestand – op de eerste rij om de wereld te vertellen dat Israël de juiste beslissingen neemt.

Iets teveel herkenning na een oorlog waar iedereen er nu van overtuigt is dat ze immoreel en misdadig is/was. Teveel herkenning hoe de wereld passief toekijkt en ter plaatste trappelt om een sluitende verklaring te kunnen afleggen. Ook binnen Europa zie je ze terug twijfelen en praten terwijl Israël hypocriet staat te verkondigen dat ze dit doen voor de bevolking van Gaza. De tijd verstrijkt en tegen dat Europa met een verklaring afkomt is het grootste leed al geleden.

Het lijkt me tactisch allemaal goed gekozen en waarschijnlijk verdienen ze daarvoor een pluim, de top van Stratego. Bijvb. het tijdstip, Bush is in regel nog altijd de  president van de Verenigde Staten. Als ze zo’n oorlog wilden voeren, dan moest het wel nu… want op 20 januari is het de beurt aan Barack Obama. Nu niet dat ik Mr. Obama zo’n ommezwaai zie maken, maar Israël kon dat risico blijkbaar niet nemen.

Overal hoor je nu discussies wie gelijk heeft en wie daar nu eigenlijk al of niet mag wonen. Hele geschiedenisboeken worden terug uitgepluist en afhankelijk van he kamp dat men kiest, kiest men ook de relevantie van bepaalde geschiedenis.

Het zou ijdele hoop zijn te denken dat deze blogpost enige nieuwe inbreng had, maar ik wou hem toch eventjes gebruiken om mijn ongenoegen te uiten. Ik ga er persoonlijk niet mee akkoord dat men een gebied aanvalt omdat er terroristen zitten, als Links man zou ik me eerder de  vraag stellen waarom er terroristen zitten.  Ik ga er niet mee akkoord dat men de infrastructuur van een gebied (nog verder) platbombardeert onder het mom dat Hamas er zat, zoiets laat me teveel denken het argument van massavernietigingswapens.
Maar verder ga ik er ook niet mee akkoord dat terroristische organisatie, een volk zand in de ogen strooit, raketten afvuurt en smokkeltunnels eerder gebruikt voor oorlogstuig dan bijvb. medisch basismateriaal ed.

Als je het een beetje volgt kunt ge bijna niet anders concluderen dat Israël al lange tijd zijn boekje heel ver te buiten gaat en wij als makke lammen gemakshalve onze ogen sluiten – zoals we wel met nog enkele gebieden doen. En ergens kan ik het persoonlijk wel begrijpen – wat niet gelijk is aan goedkeuren – dat de Palestijnen zich verdedigen of van zich afbijten. De oplossingen die men hen altijd reikt zijn geen oplossingen maar eerder misdaden.

Het maakt me gewoon kwaad, kwaadheid door machteloosheid en ook omdat ik zelf wel besef hoe naiëf mijn schrijfsel is. Alleen denk ik dat iedereen eens moest kijken naar Lemon Tree… mooi hoe ze met enige afstandelijkheid toch vrij neutraal een (niet de) situatie voorstellen en ze je het gevoel geven wat ‘de oplossingen’ eigenlijk inhouden voor beide partijen.