Outro Spective

Eindeloos praten over wat men gaat doen, honderden woorden voor enkele begrippen.  Een inleiding, de kernboodschap, het slotwoord,… Ik heb er een grondige hekel aan, een hekel aan al dat gepalaver en nietszeggende gesprekken, ik word er ongelofelijk onrustig van en mijn overheersende diplomatie zorgt ervoor dat ik inwendig de wereld verfoei om zoveel structurele traagheid. En dan knik ik vriendelijk, probeer ik rustig mijn punt aan te brengen en wijs ik subtiel op de traagheid. Jammer genoeg krijg je dan de drogreden van de eeuw in je gezicht gegooid… drukdrukdruk. Toen ik leerde fietsen, zette men me gewoon op het zadel…

• jeugdige politiek: ze vergaderen en denken, ze spreken en praten, mompelen en beargumenteren… bij momenten gebeurt er soms ook iets. Het is zo intrigerend dat ik het nu al enkele jaren volg en me bij momenten nog altijd verbaas om zoveel gepraat om niets. Discussies waar je later niets meer  van hoort, voorstellen die verdwijnen in de tijd, acties en initiatieven die opdrogen.
• gestadsblog: vol vuur werd het aangevat, mailen, vergaderen en bedenken. Alleen jammer dat als het praten verandert in doen, het vuur uitdooft en iedereen naar elkaar lijkt te kijken. Dat men blijft kijken naar het smeulende vuur en verteld hoe het kon geweest zijn.
• gewerk: al maanden spreken en vergaderen we over een ontwerp voor de zaak, maar iedere  vergadering merk ik dat men de vorige al vergeten is. Groot is dan ook mijn verwondering als men me vragen stelt bij het eerste ontwerp, terwijl we eigenlijk al drie stappen verder zijn, ontgoocheld als we de twee laatste stappen moeten herhalen.

“wat je zelf doet, doe je beter” zou de volksmond me  vertellen, maar dat is zo mijn punt niet. Ik hou er niet zo van om iets alleen te doen, ik hou van een groep mensen die trekken en duwen en elkaar inspireren (zei de eenzaat). Niets leuker dan een idee op tafel te gooien en het te laten groeien, exploderen… maar bovenal uitwerken.

Om de ene of andere reden had ik zoiets van, “HAHA”

Een eigen post voor Brt, die het niet kan laten monologen op mijn blog te schrijven…

Eigenlijk geef je nu de reden waarom ik me niet ‘te buiten ga’ aan argumentatie, geef enkele voorbeelden en er komt toch geen reactie op of geen die valabel kan genoemd worden als (technisch/wetenschappelijk) antwoord. Dus je opmerking dat ik niet open sta voor andermans opinie is dus ook niet erg terecht…

Het lukt me beter als ik er geen strik zal rondbinden, maar je postings op mijn blog werken een beetje op mijn zenuwen. Het hautain hoog-van-de-toren-blazende gemompel over zaken waar ik niet eens over begon, je denigrerende houding omdat ik hier geen technisch/wetenschappelijk epistel schrijf over kernenergie. Uw pijnlijke vergelijking van mensen die de groene gedachte in zich dragen met racisten eerste klas die hun liefde voor fascisme met moeite kunnen intomen.

Ik ga me nog eventjes rustig herhalen dat ik geen discussie aanging over wat kernenergie nu juist is of wat het zou moeten zijn. Zoals ik al duidelijk aangaf in mijn posting over het nucleair forum ben ik zoekende naar neutrale informatie van voor- EN tegenstanders. Alleen was ik van mening dat het jammer was dat zo’n informatie niet of nauwelijks bestaat en dat de gevonden informatie meestal een te gekleurde achtergrond kent.
Je reactie op mijn blog was me veel nuttiger geweest mocht u me gewoon relevante informatie leveren waarom kernenergie dan zou moeten bestaan, maar u hield het liever op wat schelden en er totaal irrelevante zaken bij betrekken. Dat is uw keuze, maar verwacht niet dat ik u dan ook volg in die monologen.

Uw laatste reacties was net wel het bewijs dat mijn reactie van uw blinde -reacties wel terecht was. Had u gelezen dan merkte u op dat ik het  totaal niet had over het voor- of tegen zijn, wel was en ben ik tegen het nucliair forum zoals het nu naar de massa gecommuncieert wordt, iets waar anderen een andere mening over hebben.

Sommige van mijn vrienden beginnen zich een beetje zorgen te maken denk ik. Het gelach – bij hun vraag ‘wanneer gade eens aan een lief denken’ – begint een beetje uit te sterven en de serieux in hun ogen groeit. Ze verwachten een antwoord en dat heb ik meestal niet, dan kijk ik een beetje in het rond en lach ik eens om subtiel over te schakelen op een ander onderwerp.

Zelf ben ik nog altijd overtuigd van mijn richting, maar soms denk/vrees ik ook weleens dat ik – op dat gebied – ingedommeld ben. Echt iets ondernemen doe ik niet, dus een mislukte uitslover kunt ge me niet noemen… een luie dan weer wel. Vrouwen genoeg rond mij, ze kosten me hopen geld aan etentjes, drankjes en uitstapjes [wink] en bezorgen me meestal hopen verhalen waarover ik kan nadenken of waarmee ik hartelijk kan lachen.
Mannen daarentegen, die zijn eerder een rariteit aan het worden en misschien vandaar de stilte omtrent mijn ‘uitsloven’. Abstract gezien ben ik waarschijnlijk ontvoerd door het vrouwelijk wezen en wordt ik vastgehouden op planeet vrouw…

Al onderneem ik ontsnappingspogingen hoor ! Dan volg ik in een zwak moment de raad – die men me al zoveel keer gaf – om me in te schrijven op een datingsite. Je kent het wel die site waarbij je op de foto iemand uit je leven klikt of net binnenklikt, iedereen raad het anderen aan… maar weinigen doen/deden het ooit zelf. Onder ons gezegd en gezwegen… we weten wel beter e [wink]

Een vrouw zoeken op het net gaat meestal gepaard met het feit dat je origineel moet zijn, dat je ze moet verrassen, aanhouden, charmeren. En – niet uit het oog te verliezen – dat er voor één vrouw honderd mannen klaarstaan. Of dit was toch mijn ervaringen van een – nu wel al – hele tijd terug.
Een man zoeken gaat gepaard met wat valkuilen, hier ging ik schrijven ‘verborgen’… maar dat zou wat gelogen zijn. Eerst en vooral moet je hier een site vinden waarbij je karaktereigenschappen belangrijker zijn dan je piklengte. Eens je zo’n site gevonden hebt, blijk je zo’n beetje in het ijdele te staan dromen en geniet je van de oorverdovende stilte om je heen. Als je dan – in een onbezonnen moment – kijkt of je profiel daadwerkelijk wel bezocht wordt, merk je bezoekers op met een leeftijd die jouw zoekcriteria wel ferm overtreffen of zelfs verdubbelen…

Misschien moet ik toch maar een ander raad volgen… verhuizen naar Gent of zo… [BigSmile]

Hm.. ik had een luchtig einde, maar dat ontglipt me even…

Onlangs merkte iemand op dat mijn filmrubriekje niet meer werd aangevuld, gelukkig kon ik hem geruststellen dat film kijken nog altijd een hobby van me is. Alleen zijn het er nu al tientallen die ik moet aanvullen, vandaar dat ik een selectie maak.

. Sconosciuta

. verrassend: het is wat zoeken in het begin, maar eens het begint te rollen
. spannend: eens een thriller die je dwingt naar het tipje van je stoel
. betere:  voor mij een topper, voor digg een sopper

. The Dark Knight

. uitzondering: type film waar het een zonde is die niet te zien in den kinepolis
. on(t).spannend: minder spannend en verrassend dan ik verwacht had
. gemis: ik zocht Robin, maar blijkbaar snap ik niets van het hele verhaal

. Cronica De Una Fuga

. sfeer: kleurtoon van de film zorgt er mee voor dat je ‘in’ de film raakt
. downup: film is bij momenten even saai als hij spannend is
. dicht: je ruikt de angst bij momenten

. Breath

. BinJip: terug een film met weinig woorden, te weinig…
. surrealisme: soms zit je echt te kijken van WTF
. gezocht: voor mij gaat de film over de vlucht uit de sleur en de zoektocht naar passie

. Il Dolce E L’amaro

. onkleefbaar: de film blijft niet echt hangen, kleven,…
. onnieuw: origineel is hij niet, een vergelijking met TheGodfather is al helemaal uit den boze
. onstoer: een gangster met de trekken van een mietje

Met een vriendelijke brief werd ik deze morgen verzocht om me aan te melden op het politiebureau, het betrof een verhoor…

Sommige maken er al grapjes over dat ze me op het politiebureau -en op de rechtbank – al beginnen kennen en soms denk ik dat ook wel eens. Als was de uitnodiging deze keer minder dwingend of direct, er was zelfs geen vermelding wanneer dit moest gebeuren. Een rechtschapen burger als ik begaf zich uiteraard onmiddellijk  na het lezen van de brief naar het bewuste politiekantoor, korte metten maken met al die zever is dan mijn leuze.

Het Gestapo-gebouw ken ik nu al een beetje, de inkom met een teneergeslagen burger, de baliemevrouw die antwoord nog voor ik mijn vraag kon afronden, de nors kijkende politiemannen in de lift, de verward kijkende poetsvrouw na mijn enthousiaste ‘goedemorgen’, het zoeken naar de juiste deur en merken dat alle deuren in één grote ruimte uitgeven, de politieman die blaft dat hij zijn collega gaat roepen, een lompe politievrouw die smalende vette-grappen verteld…

Ah de wijkagent – een volkse vlotte man spreekt me aan met mijn voornaam en rommelt wat in zijn papieren. Echt schrikken doe ik niet als die me vraagt of ik op de hoogte ben van de invordering van mijn rijbewijs, ik wacht er al maanden op en eerlijk gezegd dacht ik dat ik dat ze me vergeten waren. Ijdele hoop met zo’n enthousiast en levendig politieapparaat, maar geen probleem… wie zijn gat verband moet op de blaren zitten. Al was ik wel van plan om op een kussen te zitten en niet op een harde plank, dus op zijn vraag om mijn rijbewijs onmiddellijk af te geven, moest ik negatief antwoorden. Vriendelijk leg ik mijn wijkagent uit dat ik zelf wel ga plannen wanneer ik dat rijbewijs moet afgeven…

Bij de rechtbank was namelijk afgesproken dat dit kon, alleen lichtte de balie me verkeerd in over het tijdstip. Dit moet je namelijk aanvragen tijdens de verwerking van je vonnis en niet erna.

Al bij al lukte het me vrij makkelijk om met mijn onschuldig gezichtje en uitgekiende beleefdheid uitstel van executie te krijgen. Dus binnen enkele weken geniet ik van een extra lang weekend en plan ik misshien enkele uitstapjes met de nostalgische trein… ik kijk er al naar uit! Lang leve een rijverbod…

Het bruisende raakt er bij momenten zo hard uit en dan neem ik een rietje en blaas ik in mijn glas water, maar echt sprankelen doet het dan weer niet.

Ook al hebben weinig mensen in mijn directe omgeving er last van, toch was het de start van de crisis eind vorig jaar die me een djoef om mijn muile gaf. Het liet me eventjes halt houden, al ben ik ondertussen al terug aan het wandelen… het bezinnen blijft nog eventjes hangen. Ik merkte dat ik een soort  van gemis heb naar verandering, dynamiek, uitdaging… niet de dingen die je meteen aan mij zou linken, maar die zaken verteer ik in mezelf. Al enkele keren maakte ik de berekening hoelang ik zou ‘overleven’ als ik morgen alles opgaf en dat is nu net zo’n idee die ik vroeger nooit had. Een tijdje terug dacht ik eerder hoelang het nog zou duren voor ik aan mijn volgende record zat…

Uitdagingen en veranderingen kwamen vroeger spontaan op mijn pad, nu begint alles zo’n beetje te lijken op een netjes aangelegd pad zonder al teveel afwijkingen. Mijn omgeving verleent er zich soms minder toe om struiken uit de grond te trekken, om bloemen te vertrappelen of om een put te graven. En een lange tijd voelde dat best wel goed aan, maar nu ervaar ik meer en meer onrust – wat niet negatief hoeft te zijn, integendeel. Al vinden sommige mijn omgeving en huidige plantengroei al ‘vreemd…

Ik weet dat ik in herhaling val, al denk ik nog altijd na over

Niet té veel denken vooraleer je ergens in te gooien…

In een wereld vol geschreeuw is sereniteit en nuance altijd een oase van rust, om die reden was ik dan ook vrij enthousiast na het zien van het spotje voor het nucleair forum. Meestal vervallen discussies over kernenergie in een groep overtuigde voor- of tegenstanders zonder dat iemand nog naar elkaar luistert.

Nu kreeg ik de indruk dat er daadwerkelijk een forum werd opgericht waarbij men de zoekende mens neutrale informatie kon verschaffen over de voor- en nadelen van kernenergie. Deze naïeve gedachte werd na enkele seconden doorprikt, het forum kwam namelijk tot stand kwam door een koepel van nucleaire firma’s. Een naar mijn mening volledig verkeerd signaal die mensen enkel een rad voor de ogen draait, en waar ik dan ook niet begrijp dat de overheid zo’n zogenaamde ‘kennisgeving’ of ‘forum’ gewoon laat gedijen.
Misschien ben ik bevooroordeeld in mijn denken, maar als ik de website van dit forum open, voel ik mij al direct ‘de slechte’ door het eerste vraagstuk die me  verschijnt.

U bent voor kernenergie want u denkt aan de toekomst.
U bent tegen kernenergie want u denkt aan het verleden.

De toon is op deze manier wel vlug gezet… en ja ik begrijp wel dat de argumentatie achter de vraagstukken anders is, maar ik vind het persoonlijk al een volledig verkeerd vertrekpunt.
Ik ben namelijk (grotendeels) tegen kernenergie omdat ik wel aan de toekomst denk, een visie die de site volledig afbreekt met zachte woorden en strelende zinnen. Strelende zinnen als bijvb.

Het volume hoogradioactief afval in België komt overeen met één tennisbal per persoon voor 40 jaar nucleaire elektriciteit.

Zeg nu zelf… één tennisballeke en ge kunt genieten van 40 jaar elektriciteit… Dat we met meer dan 10 miljoen mensen zijn en we misschien voor 75 jaar elektriciteit nodig hebben, lijkt hier irrelevant.

Hoe meer ik me informeer, hoe intellectueel oneerlijk – hoh heb ik dat gezegd – ik dat forum vind. En dan spreek ik me niet uit over het voor of tegen zijn, enkel over de manier waarop dit forum vertaalt wordt naar de mensen.

Greenpeace
Groen! – dossier kernenergie
Nucleair forum

Climax
Marie-Jo Gobron

Eens werd ik als kind
op de top van een duin
opengereten door het heelal.
Met zijn hoorn in mijn vlees
zijn lucht in mijn borst
ontlook ik tot zon
werd ik deel van de zee.

Tot nu toe eb en vloed
met het zout van de wee
en het schuim van de lach
in het bloed.

Als de zomer ons wat warmere dagen bracht, dan bracht ze ook de oude vrouw in de inkomhal. Op mijn wandeltochten door mijn wereldstad, zag ik haar dikwijls met nieuwsgierige ogen de wereld inkijken. Steunend op een wandelstok, zittend op een stoeltje, glinsterende ogen achter grote glazen. Haar verschijning was de perfecte aanvulling bij het oude historische pand, een plaatje zoals men zou zeggen.

Na een tijd herkende ze mij en kruisten haar vriendelijke ogen de mijne, die ik stilzwijgend met evenveel vriendelijkheid beantwoordde. Een praatje is er nooit van gekomen, maar als ik luidop “goedendag” riep, begroette ze me enthousiast en breed glimlachend terug.

De laatste warme dagen zag ik haar minder en stelde ik me soms vragen, tot op een dag een foto van haar het raam sierde. Er was een film gemaakt over haar, een film over een grote dichteres… en de vrouw erachter.

Marie-Jo Gobron | Poëzie & Collages
Filmtrailer

Soms zou ik meer op dat gevoel moeten afgaan, het gevoel die je krijgt als je in een onbekende zijn ogen kijkt, de herkenning/verbondenheid die je er soms in vindt.