Outro Spective

Nieuwe muziek, de vorige keer à volonté via iTunes, deze keer grijp ik vol nostalgie terug naar de CD.

Sophia met There Are No Goodbyes – het was in 2008 dat ik hen voor het eerst op het Cactusfestival hoorde, een beetje op aanraden van Grace… want ik dacht – bij het horen van de naam – ohnee een vrouw. Mijn verbazing omtrent het feit dat er een man op het podium stond te zingen, verzonk in het niets bij het aanhoren van de muziek. Vol weemoed, zwart, triest en uitermate gevoelig. En nu na meer dan een jaar kan ik nog altijd kippevel krijgen bij het horen van sommige nummers.
Hun nieuwe CD was dan ook een must en terug zat ik met verstomming te luisteren hoe muziek zoveel gevoelens kan losmaken en je kan laten wentelen in zoveel ontroering.
Uit ervaring weet ik dat de muziek niet voor iedereen te pruimen valt en de meeste raden me dan ook aan die depressieve muziek af te zetten, de ongevoelige malloten!

Tomàn met Where Wolves Wear Wolf Wear blijft voor mij momenteel een beetje een ontgoocheling en dit terwijl hun nieuwe CD langs alle mogelijke kanalen bewierookt wordt. Hun eerste CD – Perhaps We Should Have Smoked the Salmon First – bracht me volledig tot rust met hun rustgevend klanken. Met die verwachtingen zette ik me klaar om hun nieuwe CD een goeie luisterbeurt te geven, maar blijkbaar was dit geen goed idee. Ik weet niet zo goed waar ik deze CD moet plaatsen, sommige nummers hoor ik graag andere werken me op de zenuwen en bij nog andere vraag ik me af wat ze ertussen doen. Na wat opzoekingswerk blijkt dat dit een soort  van conceptplaat is en dat ieder nummer een deeltje van een verhaal vertelt. Allemaal goed en wel, maar voor ik me verder kritisch uitlaat ga ik er toch wel nog eventjes aan wennen.

Yevgueni met We Zijn Hier Nu Toch ligt dan weer in de lijn van alle verwachtingen. Hun muziek zorgt bij mij altijd voor een speels en opgewekt gevoel, ook al gaan de lyrics soms over minder leuke zaken. Ik hou van hun – bij momenten – maatschappelijke kritieken waar ik me volledig kan achterscharen. Maar bovenal vind ik dat ze een vrije unieke klank hebben die ik maar bij weinig andere artiesten kan terugvinden, maar waarschijnlijk ben ik daarin bevooroordeeld omdat het niet mijn gewoonte is om Nederlandstalige muziek op te zoeken.

Zo… dat was het!

MAS oftewel Museum Aan de Stroom – voor dit gebouw ben ik op openwervendag in alle vroegte naar Antwerpen vertrokken. De bouwwerken in Brugge konden me niet echt boeien en ik kijk dan ook al een tijd uit naar het nieuwe museum in Antwerpen. Een mooie gelegenheid dus om het tijdens zijn opbouw al eventjes te gaan bekijken.
Over het Eilandje in Antwerpen had ik al veel gehoord, maar toen ik er kwam besefte ik het niet eens. Ik was ferm onder de indruk van de rust die er op dat eiland heerst, een klein haventje, statige en pas gerenoveerde gebouwen en tussen dat alles toornt het MAS uit. De ideale plaats voor een museum… mijn gedacht.

Bezoekers mochten er vrij rondwandelen in de ‘gesloten’ ruimtes, alles met de trap. Oudjes puften zich naar boven en vroegen zich af hoeveel verdiepingen er wel niet waren, maar hoe hoger je kwam hoe mooier het werd. Vergezichten over heel Antwerpen… Als ze dit alles nu nog volstoppen met kunst ga ik er zeker terug !

Anders verliep het in Umicore te Hoboken, waar een opvallende face-lift de oubollige sfeer moest laten verdwijnen. Gewapend met mijn camera stapte ik gezwind het gebouw binnen, tot men me tegenhield en mijn camera vriendelijk opeiste. De vrouw geneerde zich dood toen ik tegenstribbelde. Al plooide ik na een tijdje – alles voor de architectuur  -  zeker als er zo’n geheimen te zien waren. Vrij rondwandelen zat er ook niet echt in, we moesten wachten op 4- werfmannen om ons door enkele verdiepingen te begeleiden. En ik citeer… hier bevinden we ons op de tweede verdieping waar er vergaderlokalen komen, let op het mooie uitzicht naar buiten toe …. Hier op de vierde verdieping komen ook vergaderlokalen, en terug ook het mooi uitzicht naar buiten … hier op de hoogste verdieping heeft u een heel mooi uitzicht. Gelukkig had ik mijn camera niet bij om zulke bedrijfsgeheimen vast te leggen…. Het gebouw zelf was enkel maar interessant aan de buitenzijde, binnenin viel dat eigenlijk ferm tegen.

[klik op de beelden voor groter]

Het begon allemaal met de toegangskaarten, ze werden aan elkaar geniet met het kasticket als betalingsbewijs. De kaarten uitdelen zat er dus niet bij, want er was maar 1 kasticket. Al maakten we hiervan een deugd om samen in een café af te spreken.  Eens aangekomen begroet een gorilla ons nogal nors, onze toegangskaarten maakten niet echt indruk. Wanneer een snotneus de kaarten bekijkt, krijgt de gorilla de toestemming om 9 mensen binnen te laten. Na zeven mensen houdt die de laatste twee tegen en vraagt die hun toegangsbewijs. Vol ongeloof kijk ik hem aan en leg hem uit dat als er 9 kaarten zijn, er 7 mensen binnengaan… de laatst 2 dan ook wel betaald hebben.

Ha_ we are into the club_ eerst nog eventjes onze jas naar de vestiaire brengen alvorens we ons in de zwetende massa gooien. ‘De vestiaire is vol’, ‘veel volk vanavond’, krijgen we te horen… dit is niet enkel vervelend maar ook een zorg. Daar staan we dan, als een stelletje ongeregelden die de vestiaire te duur vonden en voor den goedkoop hun jas dan maar rond hun middel binden. Een drankje hebben we wel verdiend, de massa voor de bar niet echt… de gemiddelde bruine kroeg heeft meer dan 2 barmannen.

Niet getreurd we zijn hier om te feesten en te proeven van het nieuwe concept, een club die beweegt op dansbare rock ipv dansbare beats.

De massa beweegt monotoon of niet, ze staren elkaar een beetje aan, dansen lijkt notdone tenzij je gewoon wat van links naar rechts beweegt. Je aanwezigheid is hier belangrijk, dus je grootste zorg is dan ook je niet belachelijk te maken. Al komt daar later op de avond wel verandering in, het podium wordt gesierd door een groepje langharige rockers met bijhorende outfit, het groepje naast me staat de uitgezakte broer van die gorilla te bewegen zoals ik 10 jaar geleden bewoog op de plaatselijke housefuif. Wanneer ik bedenk dat ik in de ‘nerd-hoek’ sta, kijk ik wat verder… maar zover ik kan kijken zie ik boereleute, starende mensen of monotone danspasjes.

Tot zover mijn ervaring in de nieuwe en hipste plek van gent… of zo stellen ze het toch voor. Als ik de foto’s op hun site zie zou ik het ook beginnen denken en droom ik weg bij creatieve geesten die zich ten volle en zonder vooroordelen amuseren. Denk ik aan muziek die ik zelf dagelijks beluister met bijhorende danspasjes die ieder zijn eigenheid of karakter verraden.

Hipheid en/of karakter is heden ten dage te koop in de winkel…. tenzij ik echt wel op de verkeerde plek stond.