Outro Spective

“Doen we hier nog iets mee”, vraag ik me dan af als ik sporadisch nog eens op deze blog terechtkom. De blogwereld ligt zo’n beetje op zijn gat en enkel de DieHards gaan verder. Facebook is nu Hip en Cool en bereikt veel meer mensen waardoor je veel meer reacties krijgt. De stelling waarbij bloggers beweerden te schrijven voor zichzelf en niet voor de anderen ligt in gruzelementen, ook de mijne.

Het jammere aan die virtuele facebook-verschuiving is wel het feit dat visies, gedachten, gefilosofeer in enkele woorden gevangen worden, vrij voor interpretatie en los van alle fundering. Ik mis het lezen van die leuke soms alledaagse anekdotes, die man-bijt-hond verhalen die me aan het lachen brachten. Maar ook de halve artikels die me iets bijbrachten en me omarmden met verwondering.

Maar het moest sneller en korter, een woord is nu beter dan een tekst, een gedachte beter dan een visie, een maat meer dan een vriend.

Ik ben benieuwd naar de volgende stap en met deze doen we nog iets, maar misschien minder persoonlijk en sporadisch, wanneer ik het snelle, korte eens wat beu ben. Soms voor de anderen en meestal voor mezelf.

Ooit hoorde ik iemand filosoferen dat de overheid reischeques aan de mensen moest uitdelen. Het idee was een ludiek voorstel om mensen hun ogen te openen, om hen te laten zien wat er verder in de wereld gebeurt en hen meer perspectief te bieden dan het kleine wereldje waarin wij bij momenten zo hard in verloren lopen.
Ik weet het, het voorstel was een beetje idealistisch en utopisch en voor sommige mensen zou hun perspectief nooit veranderen, maar ergens…

Mijn reisje naar Italië was dan misschien niet zo ver, maar ze blijft toch hangen en ik weet zo niet direct waar ik dat gevoel moet plaatsen of wat ik soms met het gevoel moet doen die het losweekte. Morgen ga ik terug werken, misschien gaat het dan weer over en kruipt het gevoel terug op zijn oude plaatsje, versteend het tot een volgend moment, al vrees ik ervoor en hoop ik het niet.