Outro Spective

Ik moet ergens rond de 12 jaar geweest zijn, toen ik voor het eerst dacht aan 30-zijn. Het leek een bijna magische leeftijd, jong en toch volwassen, vrij en toch gesetteld. Het droombeeld van mijn kleine boerderijtje, samen gelukkig met mijn vrouw en onze kinderen… dat droombeeld vervaagde ergens rond mijn 16de. Op die leeftijd was ik sterk bezig met een voorspelling van Nostradamus over een nieuwe wereldoorlog die zou starten in 2008 en duren tot 2027. Ik berekende mijn toekomstige leeftijd en vloekte toen ik opmerkte dat ik tegen dan de ideale soldaten-leeftijd had. Na mijn 19de jaar begon het al helemaal af te brokkelen, blijkbaar lag het fabrieksleven me dan toch niet zo en ging ik studeren aan de hogeschool. Mijn toekomstperspectief moest grondig bijgeschaafd worden, maar in de spiraal van het ontdekken vergat ik het schaven.

Nu is het wel een beetje vreemd – eigenlijk al een tijdje – waar ik vroeger lachte met mensen die over hun leeftijd bezig waren, begin ik ze nu te begrijpen. Mijn toekomstbeeld is nog altijd niet afgewerkt en bij momenten loop ik nog altijd in het ijle te ontdekken zonder echt een duidelijke lijn te volgen. Die lijn mis ik soms bij momenten, het is makkelijker om aan je 20ste te zeggen we zien wel wat er komt, dan op je 30ste. Al ben ik meestal blij met hoe mijn leven verliep en verloopt, maar de druk blijft hoog als ik mijn pad vergelijk met mijn omgeving.