Outro Spective

Ik ben verleid door de wijde verte, de immense leemte die ik op de wereld projecteer. Een gevoel van leegheid groeit in mij. Het infiltreert mijn lichaam als een lichte, onaantastbare vloeistof. In haar voortgang, zwelgend in de oneindigheid, neem ik het mysterieuze bestaan waar van de meest tegenstrijdige gevoelens die ooit de menselijke ziel hebben bewoond. Gelijktijdig ben ik gelukkig en ongelukkig, verrukt en depressief, overspoeld door zoveel genot als wanhoop in de meest tegenstrijdige harmonieën. Zo opgewekt en toch zo droevig ben ik dat mijn tranen tegelijkertijd hemel en aarde weerspiegelen. Al was het maar voor de vreugde en de droefheid, wens ik dat er geen dood op deze aarde zou zijn.

E.M. Cioran 1911 – 1995

Ze spraken me niet zo aan, die hele flarden tekst langs de muur. Het lettertype was me veel te klein en de hoeveelheid veel te groot. Tot mijn lodder oog één tekst opmerkte en mijn gedachten bij die flard bleven hangen. Mijn camera registreerde en bewaarde de letters waarmee ik me kon vereenzelvigen, waarmee ik me liet raken.

[info over het werk te SMAK]
[info Alfredo jaar / Engelse versie gedicht]

Een SMAK-gids spreekt tegen een groep puberende jongeren…

Op een zondagmiddag zat schilder Morellet samen met zijn familie, zijn vrouw, neefjes,…, hij gaf hen een telefoonboek waaruit ze een nummer mochten kiezen. Iedereen koos zijn nummer, waarna ze de getallen mochten optellen. Morellet zat er met zijn lege doek, was het nummer even dan schilderde hij een groen vlakje, was het oneven een rood. Op deze manier kwam een kunstwerk tot stand…

Het klopt waarschijnlijk niet helemaal wat ik schrijf over hetgeen ik in vlagen hoorde, maar het idee, het familiegebeuren en het banale die schoonheid werd… dat intrigeerde me wel.

Francois Morellet is cool.

Ooit. was het een echt dorp. Met de kerk in het midden, een bakker, een slager, met bankjes rond pleintjes en bloembakken die het verkeer laten vertragen. Een bidkappeletje tussen de huizen, een speelpleintje aan het water. Met zijn weinig straten wordt de samenhorigheid enkel maar versterkt en waar ons, ons kent in het dorp.

Nu. is het er leeg, de laatste kunstzinnige opflakkering is weer gedoofd en het grijze weer wordt in Doel nog grijzer. Triestheid heerst en de frustratie mijmert, enkel het gebrom van de grote vrachtschepen kan de akelige stilte doorbreken.
Het is vreemd om in een dorp te wandelen waar elk huis zijn verhaal wenst te vertellen, waar elk huis de laatste bladzijde van zijn verhaal bereikte. Een sfeer van griezelige intimiteit heerst er. Je fluistert er bijna om het dorp niet te storen, terwijl het net daar is waar je mag roepen. Op het plaatselijke kerkhof voel je je net niet geborgen omdat daar de meeste Doelenaars te vinden zijn.

Surrealiteit troef als uit het niets een dame opduikt met een goed gevulde boodschappentas. Emillienne, de ster uit de films van Tom Fassaert. Vol verhalen trekt ze ons mee in één van de nog weinig bewoonde huizen en biedt ze ons een plaatsje aan haar tafel voor nen dreupel, voor een cognac is het ons nog iets te vroeg. De lege huizen toonden ons een verhaal die we enkel konden raden, Emilliene overspoelt ons met háár verhaal. Over dronken bejaarden op een cruise, naar de bijna-scheiding met haar man tot een gekke drugsverslaafde die koffie kwam drinken aan haar keukentafel. Een groot uur en enkele dreupels later, dwingt ons om nogal bruusk háár levensverhaal te onderbreken. De akelige stilte van Doel roept terug…

Later. zal Doel waarschijnlijk helemaal ten onder gaan, los van de mooie woorden en initiatieven lijkt Doel me onleefbaar geworden. Een dorp omsingeld door zware industrie, industrie die mij met open mond liet kijken, en waar het constante gebrom van machines nooit ver weg is, is nu niet het beste leefbare dorp.
Niet de beslissing van 1998 raakte Doel in zijn hart, maar de jarenlange besluiteloosheid van onze overheden zorgden hier voor een trage pijnlijke dood. Nu meer dan 10 jaar later weet men het nog altijd niet en pleiten sommige politici voor het terug bewoonbaar maken van Doel. Het doel ontgaat me bij deze uitspraken en ze lijken me dan ook bijzonder pijnlijk voor alle Doelenaars die hun gekoesterde stekje hebben verlaten.

Voor mijn bezoek riep ik nog ‘Doel leeft’, na mijn bezoek roep ik ‘Doel is dood’.

Het wrange gevoel zit hem niet in het feit dat ik ontslagen ben, het wrange gevoel zit hem in het feit dat ik er nog niet gedaan had. Er zat meer in, veel meer, maar met de jaren verloor ik mijn metgezel om er meer van te maken. Hij trainde me om het te laten groeien en blokte me af om het te laten krimpen. Het zij zo…

Ontslagen worden geeft je ruimte en tijd om te denken, kriebels naar iets anders, twijfels over wat komen zal. Het geeft je terug tijd om doelloos door het raam te turen en te slenteren door de straten, tijd om in de Colruyt alle rekken af te lopen en ieder product te bekijken die nog maar het kleinste van je aandacht vraagt. Oude plannen worden vanonder het stof gehaald en zaken waarvoor je nooit tijd had krijgen nu prioriteit.

Ontslagen zijn geeft dan weer het gevoel alsof je godganse dagen met iets ‘interessants’ moet bezig zijn. Toch als ik dit uit de vele ‘wat doet ge de hele dag’ vragen zo mag interpreteren… boeken lezen, studeren, solliciteren, koken, culturele uitstapjes, vrijwilligerswerk… nee ik doe geen kloten en dat hou ik nog een tijdje vol, mijn vat stond de laatste weken/maanden op springen en nu (tijdens mijn vooropzeg) laat ik het helemaal leeglopen. Geen kat die iets van mij moet verwachten, mijn lichaam spreekt en ik zal luisteren.

Benieuwd naar wat morgen brengt, strijdvaardig naar wat de toekomst brengt.