Outro Spective

Ze was 77 en zat naast me aan tafel, ze droeg zware bottines met zwarte dikke kousen, een salopet waarvan de veel te lange pijpen opgeplooid waren, een oude rode trui, een jas met schapenvacht en daarboven een zwarte gestreepte blazer. Vol karakter en met een doorgeleefd gezicht keek ze me eerst wat argwanend aan, ik de yuppie met zijn nette hemd en blitse gsm. En ik, ik keek terug… vol bewondering om zoveel eigenheid, om zoveel echtheid.

Jeanne was een kunstenares, een beeldhouwster, met een leven vol kappen. Ze had in al die jaren honderden beitels verzamelt, want telkens ze er eentje kwijt was kocht ze nieuwe. Ze had een villa vol beelden en rommel en zelfs in de tuin begon het vol te raken. De uitleg waarom een bepaald beeld een dakpan op het hoofd droeg, was vrij simpel, ‘ewel zo kan het beeld buitenstaan‘. Geen zweverige uitleg over vormen en contrasten, geen eindeloos achterliggend verhaal, gewoon omdat het buiten regent.
Jeanne exposeerde in de jaren 70 in Brussel, Antwerpen, Brugge, Kortrijk,… ze had haar eigen galerij waar haar kunstwerken als zoete broodjes verkochten. ‘Ik had schatrijk kunnen worden in die tijd met mijn kunstwerken‘ roept ze me toe, maar daar had de zorg voor het ouderlijk bedrijf een stokje voor gestoken.
Nu al die jaren later kapt Jeanne nog altijd, ze leeft en kapt tussen en in het verleden. Tussen de vele meubelstukken van lang vervlogen familieverhalen, met bitter weinig elektriciteit en 1 kraantje met putwater. Het levende bewijs dat een mens niet veel nodig heeft… Al verteld ze me ook over de vele problemen met de huurders van haar 20 panden, over haar buren die de vele gronden rond haar woning bewerken en waar ze appelbomen op planten. Ze krijgt dan appeltaart of appelmoes, maar mogen zij wel bomen planten op haar grond, vraagt ze zich luidop af.

Schatrijk zijn en in armoede leven omdat het je ding is, ik zat erbij en keek ernaar…. vol bewondering.