Outro Spective

Ooit. was het een echt dorp. Met de kerk in het midden, een bakker, een slager, met bankjes rond pleintjes en bloembakken die het verkeer laten vertragen. Een bidkappeletje tussen de huizen, een speelpleintje aan het water. Met zijn weinig straten wordt de samenhorigheid enkel maar versterkt en waar ons, ons kent in het dorp.

Nu. is het er leeg, de laatste kunstzinnige opflakkering is weer gedoofd en het grijze weer wordt in Doel nog grijzer. Triestheid heerst en de frustratie mijmert, enkel het gebrom van de grote vrachtschepen kan de akelige stilte doorbreken.
Het is vreemd om in een dorp te wandelen waar elk huis zijn verhaal wenst te vertellen, waar elk huis de laatste bladzijde van zijn verhaal bereikte. Een sfeer van griezelige intimiteit heerst er. Je fluistert er bijna om het dorp niet te storen, terwijl het net daar is waar je mag roepen. Op het plaatselijke kerkhof voel je je net niet geborgen omdat daar de meeste Doelenaars te vinden zijn.

Surrealiteit troef als uit het niets een dame opduikt met een goed gevulde boodschappentas. Emillienne, de ster uit de films van Tom Fassaert. Vol verhalen trekt ze ons mee in één van de nog weinig bewoonde huizen en biedt ze ons een plaatsje aan haar tafel voor nen dreupel, voor een cognac is het ons nog iets te vroeg. De lege huizen toonden ons een verhaal die we enkel konden raden, Emilliene overspoelt ons met háár verhaal. Over dronken bejaarden op een cruise, naar de bijna-scheiding met haar man tot een gekke drugsverslaafde die koffie kwam drinken aan haar keukentafel. Een groot uur en enkele dreupels later, dwingt ons om nogal bruusk háár levensverhaal te onderbreken. De akelige stilte van Doel roept terug…

Later. zal Doel waarschijnlijk helemaal ten onder gaan, los van de mooie woorden en initiatieven lijkt Doel me onleefbaar geworden. Een dorp omsingeld door zware industrie, industrie die mij met open mond liet kijken, en waar het constante gebrom van machines nooit ver weg is, is nu niet het beste leefbare dorp.
Niet de beslissing van 1998 raakte Doel in zijn hart, maar de jarenlange besluiteloosheid van onze overheden zorgden hier voor een trage pijnlijke dood. Nu meer dan 10 jaar later weet men het nog altijd niet en pleiten sommige politici voor het terug bewoonbaar maken van Doel. Het doel ontgaat me bij deze uitspraken en ze lijken me dan ook bijzonder pijnlijk voor alle Doelenaars die hun gekoesterde stekje hebben verlaten.

Voor mijn bezoek riep ik nog ‘Doel leeft’, na mijn bezoek roep ik ‘Doel is dood’.