Outro Spective

De laatste dagen vliegen de onderzoeken ons rond het hoofd, wie we zijn wat we denken en nog meer hoe we ons gedragen naar allochtonen. Onderzoeken naar de oorzaak van onverdraagzaamheid, onderzoeken naar de visie van de jeugd… En wat doen we met al die onderzoeken, kijken naar onzelf. We kijken hoe onverdraagzaam of verdraagzaam we wel zijn, we kijken hoe we dat beeld kunnen ‘oplossen’, hoe we ons voelen op straat,….

Al vraag ik me af hoe allochtonen zich bij al die onderzoeken voelen. Hoe het voelt om te lezen dat zoveel procent van de bevolking zichzelf racistisch noemt of zoveel procent vertelt dat ze bang zijn van allochtonen. Of hoe het voelt om ‘de anderen’ te zien praten over jou ‘groep’, anderen zien nadenken hoe ze ‘jouw’ problemen kunnen oplossen en hoe ze de wrevel bij ‘hen’ door ‘jou’ kunnen wegnemen.

Persoonlijk kan een deel van mezelf soms begrip opbrengen voor de vorm van rebellie en onverschilligheid van allochtonen naar autochtonen. Al besef ik dat beweringen als deze te mijden zijn, maar ik doe het toch maar eens… daar ik van mening ben dat bepaalde allochtonen een probleem zijn, maar ook dat bepaalde problemen grotendeels zijn oorzaak kent in onze visie, in ons spreken en ons denken.
Soms denk ik dat we teveel op eieren lopen en best wel eens wat eieren mogen breken. Het bestaande afbreken en het nieuwe opbouwen….

Maar wie ben ik om daarover een mening te vormen, ik bezit geen dure woorden of doorgedreven onderzoeken… ik weet niet eens waarover ik spreek.