Outro Spective

De laatste tijd hou ik me meer bezig met afspraken van vrienden te verplaatsen en te verschuiven dan met mijn vrienden zelf. Mailtjes vol excuses met teksten gevuld met het alom bekende begrip ‘drukdrukdruk’… van hen dan. Zelf voel ik dat ik er minder energie in begin te stoppen, ik vind het niet leuk om mensen te gaan aanklampen en dan verstar ik in mijn koppigheid dat ze den boom in kunnen en ik wel zie wanneer ze er terug uitkomen. Op andere momenten verstuur ik dan gewoon een licht kwade mail om eventjes mijn ongenoegen duidelijk te maken.

Zo zie je maar… mijn boeiende virtuele persoonlijkheid smelt als sneeuw voor de zon in werkelijkheid [wink].

Echt persoonlijk neem ik het niet, het zal ook wel te maken hebben met het seizoen, de leeftijd, de liefjes, het werk, de afstand en de drukke tijden waarin we leven. Toch heb ik soms zin om te schreeuwen als iemand me weer vertelt dat het ‘drukdrukdruk’ is, alsof het bij mij niet druk is dan. Of ben ik te goed in het verschuiven van zaken en prioriteiten stellen of leg ik andere prioriteiten dan de mensen in mijn omgeving doen.

Zoals ik al meer eens vertelde, moet ik dringend eens wat meer oppervlakkige contacten zoeken. Mensen waar ge gewoon mee zat wordt op café of waarmee ge achter de wijven roept en waar ge voor de rest geen verdere band mee hebt. Al heb ik de vervelende eigenschap om enkel energie te willen spenderen aan mensen die me boeien, de rest negeer ik bijna letterlijk. 10 jaar terug zat ik in zo’n zatte schreeuwende groep en daar concludeerde ik op een moment dat die mensen me niets te vertellen hadden, dus knipte ik de band door. Een goeie keuze, al twijfel ik daarover als ik gedachten als deze heb.

Euchm niemand moet dit hier uiteraard persoonlijk nemen, het is mijn algemene beeld.